drama queen

Με πάθος για το θέατρο αλλά με ψύχραιμη ματιά, ανοίγουμε τη δική μας γραπτή συνομιλία με την παράσταση

19 Φεβρουαρίου, 2024
Ο Ηλίας Κουνέλας δεν προτρέπει μόνο σε μια νέα θεατρική γλώσσα, αλλά σε μία νέα ηθική ποιότητα διασύνδεσης θεάματος και θεατή, πομπού και δέκτη. Κριτική της Ελένης Κουτσιλαίου.
12 Φεβρουαρίου, 2024
Η Μαρία Πρωτόπαππα προτείνει νέους παραστασιακούς κώδικες, νέες αναγνώσεις, νέο τρόπο σύνδεσης με το κοινό, νέα υψηλά θεατρικά ήθη. Κριτική της Ελένης Κουτσιλαίου.
8 Φεβρουαρίου, 2024
«Η παράσταση παίζει στο κάθε δευτερόλεπτο με τη φαντασία, το όνειρο, την αλήθεια και  το είδωλό της. Αν υπάρχει». Συνέντευξη στην Κατερίνα Παρρή.
5 Φεβρουαρίου, 2024
Αβέβαιοι οι σκηνοθετικοί χειρισμοί σε ένα ασθμαίνον σκηνοθετικό όραμα με ημιτελές παραστασιακό αποτύπωμα, παρά τις έντιμες προθέσεις. Κριτική της Ελένης Κουτσιλαίου.
29 Ιανουαρίου, 2024
Ο σκηνοθέτης Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος αφουγκράζεται με σοβαρότητα και σεβασμό τη ροή και τους κραδασμούς του πολύπλοκου, σχεδόν δαιδαλώδους κειμένου. Κριτική της Ελένης Κουτσιλαίου.
22 Ιανουαρίου, 2024
Η Μπέτυ Αρβανίτη δεν ερμηνεύει τον Βασιλιά Ληρ, δεν ενσαρκώνει τον Ληρ. Είναι. Το Ανθρώπινο Ον - μια σκηνική ποιητική δημιουργία που εγγράφεται στις καλύτερες ερμηνείες στην ιστορία του ρόλου. Κριτική της Ελένης Κουτσιλαίου.
15 Ιανουαρίου, 2024
Η παράσταση του Δημήτρη Καραντζά αποτελεί παράδειγμα καλλιτεχνικής εντιμότητας. Κριτική της Ελένης Κουτσιλαίου.
5 Ιανουαρίου, 2024
Η μετακένωση που επιχειρεί ο Γιάννης Χουβαρδάς από έναν μεσαιωνικό κόσμο σε έναν μετανεωτερικό, μεταψηφιακό σύμπαν μιας cyber αισθητικής είναι ιδιοφυής. Κριτική της Ελένης Κουτσιλαίου.
29 Δεκεμβρίου, 2023
Αν δείτε αυτήν την παράσταση, θα αποζημιωθείτε από τη συνταρακτική ερμηνεία της Ξένιας Καλογεροπούλου στον ρόλο της ανοϊκής γιαγιάς Μόμο. Κριτική της Ελένης Κουτσιλαίου.
22 Δεκεμβρίου, 2023
Ίσως ένα από τα πιο ουσιαστικά σκηνικά «μανιφέστα» κατά της Πατριαρχίας που έχει δύναμη και τρυφερότητα, η παραστασιακή αυτή απόπειρα του Κωνσταντίνου Ντέλλα. Κριτική της Ελένης Κουτσιλαίου.
11 Δεκεμβρίου, 2023
Η ήσυχη ευγενική και αδιόρατη υποκριτική ιδιοσυγκρασία της Tilda Swinton δημιουργεί ένα βαθύ, πλήρες, ειλικρινές, σχεδόν ωκεάνιο συναίσθημα που κατακλύζει τον θεατή. Γράφει η Ελένη Κουτσιλαίου.
10 Νοεμβρίου, 2023
Μια σημαντική στιγμή του ελληνικού θεάτρου. Όχι για την αρτιότητά του. Αλλά για τη γενναιότητα και το σθένος του. Κριτική της Ελένης Κουτσιλαίου.
24 Οκτωβρίου, 2023
Θεατές, ηθοποιοί και πραγματικά πρόσωπα ενωνόμαστε σε μια κοινή, ακραία, επώδυνη εμπειρία κάθαρσης στη νέα παράσταση της Μάρθας Μπουζιούρη. Κριτική της Ελένης Κουτσιλαίου.
9 Μαΐου, 2023
Ο τρόπος που αποδίδεται σκηνικά από την ομάδα 812:Coal Theatre Company η ασφυξία της μικρής τοπικής κοινωνίας είναι αληθινά ισχυρός. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
5 Μαΐου, 2023
Το «Και εφύτευσεν ο Θεός Παράδεισον» απέφυγε κάθε μεγαλοστομία, κάθε διδακτισμό, κάθε συναισθηματικό εκβιασμό, γι' αυτό και η συγκίνηση που προκύπτει είναι πηγαία και γνήσια. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
2 Μαΐου, 2023
Ο Δημήτρης Καραντζάς, με μια ομάδα που έχει πλέον σταθεροποιηθεί, οδηγείται σε μια απολαυστική αισθητικά ανάγνωση του σαιξπηρικού αριστουργήματος. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
25 Απριλίου, 2023
Πέρα από το πόσο ρηξικέλευθο αισθητικά και πόσο εξωφρενικά αστείο είναι το "Sisterhood", κομίζει κάτι ακόμα στη θεατρική σκηνή της Αθήνας: τη φωνή μιας άλλης γενιάς που τώρα ανακαλύπτουμε σιγά-σιγά. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
13 Απριλίου, 2023
Η οικογένεια που θρηνεί από κοινού δεν υπάρχει πια –άρα η οικογένεια δεν υπάρχει πια. Μέρος της συγκίνησης που προκαλεί η παράσταση του Μπανούσι είναι και η αποκατάσταση αυτής της προαιώνιας τάξης που διασαλεύτηκε. Ακριβώς όπως οφείλει να κάνει η μεγάλη Τέχνη. Κριτική από τον Γιώργο Βουδικλάρη.
6 Απριλίου, 2023
O Βασίλης Μπισμπίκης κατέληξε σε μια παράσταση που περιέχει στιγμές μεγαλείου, αλλά και συντριβής. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
5 Απριλίου, 2023
Στη συνέντευξη τύπου του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2023, η καλλιτεχνική διευθύντρια Κατερίνα Ευαγγελάτου ανακοίνωσε τον καλύτερο καλλιτεχνικό προγραμματισμό της θητείας της ως σήμερα. Γράφει ο Γιώργος Βουδικλάρης.
1 Απριλίου, 2023
Ο Γιώργος Σκεύας έκανε δύο σοφές επιλογές στη σκηνοθεσία του: η μία είναι αυτή του κενού σκηνικού και η άλλη είναι η λαμπρή επιλογή των ηθοποιών. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
30 Μαρτίου, 2023
Ο Νίκος Μαστοράκης έστησε επί σκηνής αυτόν τον κόσμο με όλη του τη γνωστή σοβαρότητα και τo βάθος που μόνο μια ουσιαστική ανάγνωση του κειμένου μπορεί να δώσει. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
20 Μαρτίου, 2023
Η παράσταση είναι μία από τις ομορφότερες δουλειές του Ακύλλα Καραζήση. Αυτό οφείλεται –πώς αλλιώς;- και στη σοφή επιλογή συντελεστών. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
9 Μαρτίου, 2023
Ο Γιάννης Χουβαρδάς υπογράφει μια σύλληψη ακριβείας που συνδυάζει σοφά φόρμα και περιεχόμενο, σε μία από τις καλύτερες του δουλειές των τελευταίων χρόνων. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
3 Μαρτίου, 2023
Το ζήτημα δεν είναι η φόρμα, αλλά το περιεχόμενο που οφείλει, από το ίδιο το έργο, αλλά και από τη σημερινή συγκυρία, να είναι πολιτικό, όμως η έλλειψη αναφορών στη σημερινή δυστοπία καθιστά την παράσταση σχεδόν απολίτικη. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
28 Φεβρουαρίου, 2023
Η Εύα Βλασσοπούλου σκηνοθέτησε με αγάπη και προσοχή ένα έργο εξαιρετικά ανοιχτό, και γι' αυτό εξαιρετικά δύσκολο: ο συγγραφέας δίνει στον σκηνοθέτη όλο το σχοινί για να κρεμαστεί. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
16 Φεβρουαρίου, 2023
Η σκηνική τους επικοινωνία αγγίζει το απόλυτο, αλλά και το επίπεδο ερμηνείας τους σε ένα κείμενο με τόσο επικίνδυνες ισορροπίες είναι δυσθεώρητο. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
13 Φεβρουαρίου, 2023
Ο Τζον Μάλκοβιτς και η Ινγκεμπόργκα Νταπκουνάιτε σε μια σκηνική συνύπαρξη απλά υποδειγματική από αυτές που σπάνια έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει κανείς ακόμα και στις σπουδαιότερες θεατρικές πρωτεύουσες του κόσμου. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
8 Φεβρουαρίου, 2023
Παρόλο που το αποτέλεσμα όλης αυτής της φασαρίας αποτυπώνεται στο σκηνικό αποτέλεσμα, γνωρίζοντας τι προηγήθηκε, καθώς και το περιεχόμενο της πρόσκλησης για την επιπλέον ακρόαση, το στοίχημα «Στρέλλα» είναι σίγουρα κερδισμένο καλλιτεχνικά. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
1 Φεβρουαρίου, 2023
Το χιούμορ είναι τόσο λεπτό και καλοδουλεμένο, αλλά και τόσο πηγαίο, που είναι αληθινά δύσκολο να μη γελάσει κανείς, ακόμα κι αν η διάθεση δεν είναι τέτοια. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
21 Ιανουαρίου, 2023
Το μεγάλο προσόν της Άννας Λεμονάκη είναι μια αφοπλιστική ευθύτητα, μια απλότητα που μοιάζει να τη φέρνει πλάι στον θεατή αντί να την τοποθετεί σε ένα βάθρο απέναντί του. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
20 Ιανουαρίου, 2023
Μια παράσταση απολαυστική, καλογραμμένη και εξαιρετικά παιγμένη με το κωμικό να προκύπτει ως αποτέλεσμα, από τη ματιά του κοινού όπως αυτή καθοδηγείται από τον συγγραφέα και τον σκηνοθέτη. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
12 Ιανουαρίου, 2023
Ισορρόπησε μαεστρικά στις συχνές εναλλαγές γέλιο/κλάμα, χωρίς να καταλήξει σε κάτι που να θυμίζει παλαιικά σόου της Λάιζα Μινέλι. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
5 Ιανουαρίου, 2023
Αυτό που μας χαρίζει η «Ορχήστρα των Μικρών Πραγμάτων» με το «Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου», είναι σημαντικό γιατί έρχεται την κατάλληλη στιγμή και με τον σωστό τρόπο. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
28 Δεκεμβρίου, 2022
Έργα με τόσο βαρύ συμβολισμό όσο οι «Βρυκόλακες» χρειάζονται μια σκηνοθετική γραμμή που να τα βοηθήσει να φτάσουν στον σημερινό θεατή, δυστυχώς ο Σταμάτης Φασουλής κινήθηκε προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
21 Δεκεμβρίου, 2022
Η Σοφία Καραγιάννη έπραξε σοφά, αλλά και ηθικά, χρησιμοποίησε τον ορθότερο δρόμο που θα μπορούσε για το συγκεκριμένο κείμενο: αυτόν των σωματικών δράσεων. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
14 Δεκεμβρίου, 2022
Ο ρεαλισμός τους παραπέμπει σε άλλες εποχές, σε μια θεατρική γραφή την οποία έμοιαζε να έχουμε αφήσει πίσω μας, να έχουμε προχωρήσει παρακάτω. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
7 Δεκεμβρίου, 2022
Μια δουλειά με καινοτομίες, που δεν φεύγει πολύ μακριά από το κλασικό θέατρο και που σκύβει με προσοχή πάνω από το κείμενο, ενώ βασίζεται πολύ στις –εξαιρετικές- ερμηνείες των ηθοποιών. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
29 Νοεμβρίου, 2022
Μια εντελώς νέα προσέγγιση που μας κάνει να δούμε τη χιλιοειπωμένη «Στέλλα» του Ιάκωβου Καμπανέλλη για πρώτη φορά. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
14 Νοεμβρίου, 2022
Η πλήρης εκμετάλλευση ενός δύσκολου χώρου όπως αυτού του θεάτρου Μπέλλος δείχνουν μια ευφυΐα που αποκαλύπτουν ένα αληθινό θεατρικό ένστικτο από την Αικατερίνη Παπαγεωργίου και την ομάδα The Young Quill. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
10 Νοεμβρίου, 2022
H γραφή της Μαυρογεώργη είναι απολαυστική, βαθιά, τρυφερή, δαιμονικά αστεία, σπαρακτική και με μια οικονομία και ταχύτητα που δείχνουν μια ανέλπιστη συγγραφική ωριμότητα: O Γιώργος Βουδικλάρης γράφει για τις «Λουόμενες» σε κείμενο και σκηνοθεσία Κατερίνας Μαυρογεώργη.
1 Νοεμβρίου, 2022
Mεταμορφώνεται σε ποίηση ένα θέμα που διαφορετικά θα μπορούσε να εκφυλιστεί σε εύκολο θέατρο – καταγγελία: Ο Γιώργος Βουδικλάρης γράφει για την παράσταση ''The Weather In Europe'' σε σκηνοθεσία Γιώργου Βαλαή.
26 Οκτωβρίου, 2022
Ο Γιώργος Κουτλής στήνει μια παράσταση που παραείναι διασκεδαστική για να συμπεριλάβει τις εφιαλτικές διαστάσεις του έργου. Ο Γιώργος Βουδικλάρης γράφει για την παράσταση «Ο άνθρωπος απ' το Παντόλσκ» στο Εθνικό Θέατρο.
21 Οκτωβρίου, 2022
Ο χρόνος είναι απαραίτητος παράγοντας για να εγκαθιδρυθεί μια συνθήκη όπως αυτή που απαιτεί το «Μικρό αναρχικό καλοκαίρι/ Βαρκελώνη ’36». Ακόμα κι όσοι νιώθουν δέος μπροστά σε ένα τόσο μακρύ διάστημα παρακολούθησης, θα νιώσουν εντελώς διαφορετικά στην έξοδο από το θέατρο –είναι μια εμπειρία αληθινά ξεχωριστή. Γράφει ο Γιώργος Βουδικλάρης.
14 Οκτωβρίου, 2022
Η πλέον απογυμνωμένη, ολιγοπρόσωπη, λιτή και ευκίνητη –φτιαγμένη για να περιοδεύει, όπως άλλωστε ήταν κάποτε κι ο θίασος του ίδιου του Σαίξπηρ: Ο Γιώργος Βουδικλάρης γράφει για την παράσταση ''Tempest Project'', το Κύκνειο Άσμα του Πίτερ Μπρουκ.
6 Οκτωβρίου, 2022
Ο Γιώργος Βουδικλάρης συγκεντρώνει κάποιες από τις παραστάσεις που αναμένει τη φετινή χειμερινή θεατρική σεζόν.
23 Σεπτεμβρίου, 2022
Ο Γιώργος Βουδικλάρης γράφει για το φετινό πρόγραμμα του Εθνικού Θεάτρου.
19 Σεπτεμβρίου, 2022
Εκεί που ένας θεατρικός χώρος θα τα δραματοποιούσε υπερβολικά, θα το έκανε «θέατρο», το μαγικό σημείο που επέλεξε η Καπετανάκη, μια μεταλλική σκάλα στο Λυκαβηττό που οδηγεί προς τις σειρήνες συναγερμού, λειτούργησε καθαρτήρια. Γράφει ο Γιώργος Βουδικλάρης.
17 Σεπτεμβρίου, 2022
Η «Μήδεια» των Χειλάκη-Δούνια δεν είναι μια ρηξικέλευθη πρόταση που χαράσσει νέους δρόμους, όμως είναι μια παράσταση εξαιρετικά δουλεμένη χωρίς ίχνος επιτήδευσης ή δηθενιάς, και με εξαιρετικούς συντελεστές σε όλες τις θέσεις. Γράφει ο Γιώργος Βουδικλάρης.
30 Αυγούστου, 2022
Ο Γιώργος Βουδικλάρης κάνει μία ανασκόπηση του Φεστιβάλ Αθηνών 2022.
19 Φεβρουαρίου, 2024
Ο Ηλίας Κουνέλας δεν προτρέπει μόνο σε μια νέα θεατρική γλώσσα, αλλά σε μία νέα ηθική ποιότητα διασύνδεσης θεάματος και θεατή, πομπού και δέκτη. Κριτική της Ελένης Κουτσιλαίου.
12 Φεβρουαρίου, 2024
Η Μαρία Πρωτόπαππα προτείνει νέους παραστασιακούς κώδικες, νέες αναγνώσεις, νέο τρόπο σύνδεσης με το κοινό, νέα υψηλά θεατρικά ήθη. Κριτική της Ελένης Κουτσιλαίου.
8 Φεβρουαρίου, 2024
«Η παράσταση παίζει στο κάθε δευτερόλεπτο με τη φαντασία, το όνειρο, την αλήθεια και  το είδωλό της. Αν υπάρχει». Συνέντευξη στην Κατερίνα Παρρή.
5 Φεβρουαρίου, 2024
Αβέβαιοι οι σκηνοθετικοί χειρισμοί σε ένα ασθμαίνον σκηνοθετικό όραμα με ημιτελές παραστασιακό αποτύπωμα, παρά τις έντιμες προθέσεις. Κριτική της Ελένης Κουτσιλαίου.
29 Ιανουαρίου, 2024
Ο σκηνοθέτης Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος αφουγκράζεται με σοβαρότητα και σεβασμό τη ροή και τους κραδασμούς του πολύπλοκου, σχεδόν δαιδαλώδους κειμένου. Κριτική της Ελένης Κουτσιλαίου.
22 Ιανουαρίου, 2024
Η Μπέτυ Αρβανίτη δεν ερμηνεύει τον Βασιλιά Ληρ, δεν ενσαρκώνει τον Ληρ. Είναι. Το Ανθρώπινο Ον - μια σκηνική ποιητική δημιουργία που εγγράφεται στις καλύτερες ερμηνείες στην ιστορία του ρόλου. Κριτική της Ελένης Κουτσιλαίου.
15 Ιανουαρίου, 2024
Η παράσταση του Δημήτρη Καραντζά αποτελεί παράδειγμα καλλιτεχνικής εντιμότητας. Κριτική της Ελένης Κουτσιλαίου.
5 Ιανουαρίου, 2024
Η μετακένωση που επιχειρεί ο Γιάννης Χουβαρδάς από έναν μεσαιωνικό κόσμο σε έναν μετανεωτερικό, μεταψηφιακό σύμπαν μιας cyber αισθητικής είναι ιδιοφυής. Κριτική της Ελένης Κουτσιλαίου.
29 Δεκεμβρίου, 2023
Αν δείτε αυτήν την παράσταση, θα αποζημιωθείτε από τη συνταρακτική ερμηνεία της Ξένιας Καλογεροπούλου στον ρόλο της ανοϊκής γιαγιάς Μόμο. Κριτική της Ελένης Κουτσιλαίου.
22 Δεκεμβρίου, 2023
Ίσως ένα από τα πιο ουσιαστικά σκηνικά «μανιφέστα» κατά της Πατριαρχίας που έχει δύναμη και τρυφερότητα, η παραστασιακή αυτή απόπειρα του Κωνσταντίνου Ντέλλα. Κριτική της Ελένης Κουτσιλαίου.
11 Δεκεμβρίου, 2023
Η ήσυχη ευγενική και αδιόρατη υποκριτική ιδιοσυγκρασία της Tilda Swinton δημιουργεί ένα βαθύ, πλήρες, ειλικρινές, σχεδόν ωκεάνιο συναίσθημα που κατακλύζει τον θεατή. Γράφει η Ελένη Κουτσιλαίου.
10 Νοεμβρίου, 2023
Μια σημαντική στιγμή του ελληνικού θεάτρου. Όχι για την αρτιότητά του. Αλλά για τη γενναιότητα και το σθένος του. Κριτική της Ελένης Κουτσιλαίου.
24 Οκτωβρίου, 2023
Θεατές, ηθοποιοί και πραγματικά πρόσωπα ενωνόμαστε σε μια κοινή, ακραία, επώδυνη εμπειρία κάθαρσης στη νέα παράσταση της Μάρθας Μπουζιούρη. Κριτική της Ελένης Κουτσιλαίου.
9 Μαΐου, 2023
Ο τρόπος που αποδίδεται σκηνικά από την ομάδα 812:Coal Theatre Company η ασφυξία της μικρής τοπικής κοινωνίας είναι αληθινά ισχυρός. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
5 Μαΐου, 2023
Το «Και εφύτευσεν ο Θεός Παράδεισον» απέφυγε κάθε μεγαλοστομία, κάθε διδακτισμό, κάθε συναισθηματικό εκβιασμό, γι' αυτό και η συγκίνηση που προκύπτει είναι πηγαία και γνήσια. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
2 Μαΐου, 2023
Ο Δημήτρης Καραντζάς, με μια ομάδα που έχει πλέον σταθεροποιηθεί, οδηγείται σε μια απολαυστική αισθητικά ανάγνωση του σαιξπηρικού αριστουργήματος. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
25 Απριλίου, 2023
Πέρα από το πόσο ρηξικέλευθο αισθητικά και πόσο εξωφρενικά αστείο είναι το "Sisterhood", κομίζει κάτι ακόμα στη θεατρική σκηνή της Αθήνας: τη φωνή μιας άλλης γενιάς που τώρα ανακαλύπτουμε σιγά-σιγά. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
13 Απριλίου, 2023
Η οικογένεια που θρηνεί από κοινού δεν υπάρχει πια –άρα η οικογένεια δεν υπάρχει πια. Μέρος της συγκίνησης που προκαλεί η παράσταση του Μπανούσι είναι και η αποκατάσταση αυτής της προαιώνιας τάξης που διασαλεύτηκε. Ακριβώς όπως οφείλει να κάνει η μεγάλη Τέχνη. Κριτική από τον Γιώργο Βουδικλάρη.
6 Απριλίου, 2023
O Βασίλης Μπισμπίκης κατέληξε σε μια παράσταση που περιέχει στιγμές μεγαλείου, αλλά και συντριβής. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
5 Απριλίου, 2023
Στη συνέντευξη τύπου του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2023, η καλλιτεχνική διευθύντρια Κατερίνα Ευαγγελάτου ανακοίνωσε τον καλύτερο καλλιτεχνικό προγραμματισμό της θητείας της ως σήμερα. Γράφει ο Γιώργος Βουδικλάρης.
1 Απριλίου, 2023
Ο Γιώργος Σκεύας έκανε δύο σοφές επιλογές στη σκηνοθεσία του: η μία είναι αυτή του κενού σκηνικού και η άλλη είναι η λαμπρή επιλογή των ηθοποιών. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
30 Μαρτίου, 2023
Ο Νίκος Μαστοράκης έστησε επί σκηνής αυτόν τον κόσμο με όλη του τη γνωστή σοβαρότητα και τo βάθος που μόνο μια ουσιαστική ανάγνωση του κειμένου μπορεί να δώσει. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
20 Μαρτίου, 2023
Η παράσταση είναι μία από τις ομορφότερες δουλειές του Ακύλλα Καραζήση. Αυτό οφείλεται –πώς αλλιώς;- και στη σοφή επιλογή συντελεστών. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
9 Μαρτίου, 2023
Ο Γιάννης Χουβαρδάς υπογράφει μια σύλληψη ακριβείας που συνδυάζει σοφά φόρμα και περιεχόμενο, σε μία από τις καλύτερες του δουλειές των τελευταίων χρόνων. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
3 Μαρτίου, 2023
Το ζήτημα δεν είναι η φόρμα, αλλά το περιεχόμενο που οφείλει, από το ίδιο το έργο, αλλά και από τη σημερινή συγκυρία, να είναι πολιτικό, όμως η έλλειψη αναφορών στη σημερινή δυστοπία καθιστά την παράσταση σχεδόν απολίτικη. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
28 Φεβρουαρίου, 2023
Η Εύα Βλασσοπούλου σκηνοθέτησε με αγάπη και προσοχή ένα έργο εξαιρετικά ανοιχτό, και γι' αυτό εξαιρετικά δύσκολο: ο συγγραφέας δίνει στον σκηνοθέτη όλο το σχοινί για να κρεμαστεί. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
16 Φεβρουαρίου, 2023
Η σκηνική τους επικοινωνία αγγίζει το απόλυτο, αλλά και το επίπεδο ερμηνείας τους σε ένα κείμενο με τόσο επικίνδυνες ισορροπίες είναι δυσθεώρητο. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
13 Φεβρουαρίου, 2023
Ο Τζον Μάλκοβιτς και η Ινγκεμπόργκα Νταπκουνάιτε σε μια σκηνική συνύπαρξη απλά υποδειγματική από αυτές που σπάνια έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει κανείς ακόμα και στις σπουδαιότερες θεατρικές πρωτεύουσες του κόσμου. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
8 Φεβρουαρίου, 2023
Παρόλο που το αποτέλεσμα όλης αυτής της φασαρίας αποτυπώνεται στο σκηνικό αποτέλεσμα, γνωρίζοντας τι προηγήθηκε, καθώς και το περιεχόμενο της πρόσκλησης για την επιπλέον ακρόαση, το στοίχημα «Στρέλλα» είναι σίγουρα κερδισμένο καλλιτεχνικά. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
1 Φεβρουαρίου, 2023
Το χιούμορ είναι τόσο λεπτό και καλοδουλεμένο, αλλά και τόσο πηγαίο, που είναι αληθινά δύσκολο να μη γελάσει κανείς, ακόμα κι αν η διάθεση δεν είναι τέτοια. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
21 Ιανουαρίου, 2023
Το μεγάλο προσόν της Άννας Λεμονάκη είναι μια αφοπλιστική ευθύτητα, μια απλότητα που μοιάζει να τη φέρνει πλάι στον θεατή αντί να την τοποθετεί σε ένα βάθρο απέναντί του. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
20 Ιανουαρίου, 2023
Μια παράσταση απολαυστική, καλογραμμένη και εξαιρετικά παιγμένη με το κωμικό να προκύπτει ως αποτέλεσμα, από τη ματιά του κοινού όπως αυτή καθοδηγείται από τον συγγραφέα και τον σκηνοθέτη. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
12 Ιανουαρίου, 2023
Ισορρόπησε μαεστρικά στις συχνές εναλλαγές γέλιο/κλάμα, χωρίς να καταλήξει σε κάτι που να θυμίζει παλαιικά σόου της Λάιζα Μινέλι. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
5 Ιανουαρίου, 2023
Αυτό που μας χαρίζει η «Ορχήστρα των Μικρών Πραγμάτων» με το «Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου», είναι σημαντικό γιατί έρχεται την κατάλληλη στιγμή και με τον σωστό τρόπο. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.
28 Δεκεμβρίου, 2022
Έργα με τόσο βαρύ συμβολισμό όσο οι «Βρυκόλακες» χρειάζονται μια σκηνοθετική γραμμή που να τα βοηθήσει να φτάσουν στον σημερινό θεατή, δυστυχώς ο Σταμάτης Φασουλής κινήθηκε προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση. Κριτική του Γιώργου Βουδικλάρη.