Λίγες εβδομάδες πριν, όλα τα πολιτιστικά (και μη) μέσα αναφώνησαν με ανακούφιση και χαρά ότι έχουμε Φεστιβάλ. Επιτέλους.
Ναι, αναφερόμενοι φυσικά στο Φεστιβάλ Αθηνών, που, έστω και κουτσουρεμένο, χωρίς ολοκληρωμένο πρόγραμμα και ημερομηνίες, ανακοινώθηκε στο κοινό ότι τελικά θα πραγματοποιηθεί και φέτος.
Παραδόξως, ενώ κάθε χρόνο το Φ.Α (υπό τον κ.Λούκο-για να μην ξεχνιόμαστε) καλεί και μας παρουσιάζει όλη την αφρόκρεμα του θεάτρου και του χορού, στη μουσική, ακόμα και τότε που λεφτά υπήρχαν (ας πούμε), φαινόταν να υστερεί. Φυσικά και δεν μας κακόπεσε η Laurie Anderson, ο Costello ή η Fairuz, ούτε οι εξαιρετικές, μεγάλες ορχήστρες του κόσμου που μαθαίναμε και βλέπαμε για πρώτη φορά. Φαινόταν όμως ότι αδυνατούσε να συντονιστεί με τους καλλιτέχνες εκείνους που ακολουθούσαν, ή ακόμα και δημιουργούσαν τις νέες τάσεις στη μουσική.
Αυτό το έκανε μοναδικά το Synch. Το Synch Festival (και των πρώτων και των τελευταίων χρόνων) ήταν η ωραιότερη και ειλικρινέστερη προσπάθεια που έγινε ποτέ στην Ελλάδα. Το Φ.Α, το έθεσε υπό την ομπρέλα του (και καλά έκανε), λίγο αργότερα το Synch “ησύχασε” και τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Έκτοτε, το γήπεδο (δηλαδή ένα “υποψιασμένο” μουσικόφιλο κοινό) μπορεί μεν να υπάρχει -έστω και μικρό- μοιάζει όμως άδειο γιατί δεν φαίνεται κανείς να θέλει να πετάξει την μπάλα και να τρέξει μέσα σε αυτό. Το Rockwave και το Ejekt -μεγάλης εμβέλειας διοργανώσεις και οι δύο- με όλες τις ατυχίες/αστοχίες του παρελθόντος συνεχίζουν την προσπάθεια, αλλά απευθύνονται σε άλλο κοινό. Άρα υπάρχει κάτι που να μπορεί να “εκμεταλλευτεί” το κενό που άφησε πίσω του το Synch? Δηλαδή μια μεγάλη διοργάνωση που να είναι αφιερωμένη στους ήχους του σήμερα;
Ο Στέφανος Παπαγκίκας, ιδρυτής του φεστιβάλ με το όνομα Plissken, μας λέει γι αυτό: “Ακόμα, τέτοιες σκέψεις “εκμετάλλευσης” δεν έχουν περάσει από το μυαλό μας. Το ιδανικό θα ήταν να ζούσαμε σε μία πόλη που θα μπορούσε να αντέξει όλων των ειδών τις εκδηλώσεις. Είναι στενάχωρο όταν απουσιάζουν φεστιβάλ όπως το Synch από το πρόγραμμα της φετινής χρονιάς και ειδικά μετά από μία πορεία χρόνων”.
Το Plissken Festival είναι νέο. Το 2010 που έκανε την πρώτη του εμφάνιση, είχε σαφώς έναν περισσότερο indie προσανατολισμό με ονόματα όπως οι These New Puritans, οι Handome Furs, The Longcut κ.α. Φέτος όμως, στην δεύτερη έκδοση του πραγματικά μας εκπλήσσει, όχι όμως μόνο με την “ποιότητα” και την πολυσυλλεκτικότητα των επιλογών που κάνει, αλλά και με το μέγεθος του lineup του. Ένας μουσικός μαραθώνιος που δίνει στον όρο “φεστιβάλ” την πραγματική του διάσταση. Έτσι, σε μια μόνο μέρα, στις 12 Μαϊου θα έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε και να δούμε απο κοντά περισσότερα απο 20 φρέσκα ονόματα του σήμερα.
Με ποιο όμως κριτήριο έγινε η επιλογή των ονομάτων; Το προσωπικό γούστο, το hype ή το μέγεθος της αμοιβής τους;
“Ήταν ένας συνδυασμός όλων των παραπάνω” μας εξηγεί ο Στέφανος. “Κύριο όμως κριτήριο ήταν η live απόδοση του εκάστοτε συγκροτήματος, καλλιτέχνη, DJ. To hype δεν το εξετάσαμε και πολύ μιας και η Ελλάδα δεν νομίζω (ευτυχώς) ότι το ακολουθεί όπως άλλες αγορές”.
Ξαναγυρνάω λίγο στο Φ.Α θυμούμενος τον κ. Λούκο στην συνέντευξη τύπου, να μας “αναλύει” τα οικονομικά της όλης διοργάνωσης, τι βγαίνει και τι όχι και να αναφέρεται στους δισταγμούς κάποιων μεγάλων παραγωγών του εξωτερικού στο να έρθουν φέτος στην Ελλάδα δεδομένης της κακής οικονομικής κατάστασης και να ζητούν μεγάλες προκαταβολές ή ακόμα και το σύνολο των αμοιβών τους μπροστά. Τι συνέβη όμως με το Plissken και μπόρεσε να κρατήσει και το εισιτήριο χαμηλό αναλογικά;
“Σε αντίθεση με άλλες χρονιές οι καλλιτέχνες έχουν ρίξει τις απαιτήσεις τους σε ένα σημαντικό βαθμό. Καμία διστακτική συμπεριφορά δεν συναντήσαμε μέχρι τώρα από κανέναν όσον αφορά τις αμοιβές τους. Μάλιστα, όσον αφορά τις προκαταβολές ήταν ακόμα πιο ελαστικοί σε σχέση με προηγούμενα χρόνια. Νομίζω ότι πλέον το ξέρουν και οι ίδιοι ότι το οικονομικό είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα και όχι μόνο “προνόμιο” της Ελλάδας”.
Ποια είναι εκείνα τα ονόματα που δεν πρέπει με τίποτα να χάσει κανείς όσον αφορά τη σκηνική τους παρουσία;
“Θέλω να πιστεύω η πλειοψηφία των καλλιτεχνών φέτος. Αφού πρέπει να διαλέξω θα έλεγα τους Dead Skeletons που θα εμφανιστούν μόνο στο Plisskën και στο Roskilde live μέχρι τώρα, τον Michael Rother με τους Camera που είναι η πρώτη φορά που έρχεται Ελλάδα, τους Notwist για πολλούς λόγους, τον College γιατί αγαπάει τρελά αυτό που κάνει, τον Joker γιατί είναι μία μικρή ιδιοφυϊα”.
Αυτό που έχει καταφέρει μέχρι τώρα το φεστιβάλ αυτό, είναι να κερδίσει τις εντυπώσεις. Θυμάμαι πριν κάποιους μήνες που σιγά σιγά διέρρεαν κάποια ονόματα… και μετά κι άλλα και μετά κι άλλα, όλο αυτό έμοιαζε με κάποιο αστείο και αναρωτιόμασταν, τι πάει να κάνει ο διοργανωτής… Κι όμως, κατάφερε να στήσει την πιο ενδιαφέρουσα εκδήλωση για φέτος. Χωρίς ταμπέλες όπως λέει και ο ίδιος: “Ταμπέλες στη μουσική πλέον δύσκολα υπάρχουν και διατηρούνται. Δεν ξεχωρίζουμε μεταξύ ηλεκτρονικής, κιθαριστικής ή metal σκηνής. Μακάρι να είχαμε στο ίδιο line up τους Kvelertak, τους Wu Tang Clan και τους Orbital! Όσον αφορά το τι φεστιβάλ θέλει να είναι, νομίζω ότι αυτό θα αρχίσει να διαφαίνεται από του χρόνου. Σίγουρα πολυσυλλεκτικό, σίγουρα χαρούμενο, σίγουρα καινοτόμο όπου μπορεί. Τα υπόλοιπα θα φανούν στην πορεία”.
Μιας και έχουμε συνηθίσει πια, ο καθένας να βαφτίζει φεστιβάλ οποιαδήποτε συναυλία με περισσότερα απο δύο ονόματα, ρωτήσαμε αν θα υπάρχουν κάποιες παράλληλες δραστηριότητες μέσα στο χώρο για να παρακολουθήσει κάποιος και πως θα καταφέρουν να προλάβουν να παίξουν όλα αυτά τα συγκροτήματα (κι εμείς να δούμε): “Θα προλάβουν! Ξεκινάμε στις 15:15 με τους Team Ghost και τη Rita Maia σε Main και Club Stage. Τα σετ στο Main Stage είναι 45 με 50 λεπτά με διαλείμματα ενός 15λεπτου ενώ στο Club Stage κατά μέσο όρο 75 λεπτά με όλους τους DJ’s να παίζουν σχεδόν Back to Back. Προσπαθούμε να έχουμε όσες περισσότερες δραστηριότητες είναι εφικτό και μας επιτρέπει φυσικά ο χώρος. Θα έχουμε σίγουρα πλήρη Food & Drinks Area, τον κήπο μας που φέτος ελπίζουμε να θυμίζει δάσος, δωρεάν παιχνίδια καθώς και πολλά δώρα που θα προσφέρουν οι χορηγοί μας στο χώρο του φεστιβάλ”.
Σε μια χρονιά λοιπόν που τα ταξίδια στα μεγάλα φεστιβάλ του εξωτερικού θα είναι λιγοστά, τσεκάρετε το Plissken ως την μοναδική ευκαιρία επαφής επι ελληνικού εδάφους με τους ήχους του σήμερα.
Διαβάστε περισσότερες πληροφορίες για το Plissken Festival 2012.
