Οι «Πέρσες» είναι η μοναδική ιστορική σωζόμενη τραγωδία με θέμα τη ναυμαχία της Σαλαμίνας και τη συντριβή του Ξέρξη. Ο Αισχύλος επικρίνει την επεκτατική πολιτική των Ανατολικών λαών προς τη Δύση, εστιάζοντας στην αλαζονεία του Ξέρξη («νέος, με νέου έπαρση, αδαής»), την απληστία, την εκζήτηση του άμετρου πλούτου από όπου κι αν αυτός προέρχεται. Το έργο είναι κατάμεστο από μηνύματα, ο λόγος παρά τον αμέσως επικοινωνιακό του χαρακτήρα, είναι αποφθεγματικός, σφικτός, τόσο που τείνει να αρθεί από το κείμενο και να αποτελέσει παραδοχή καθολικού κύρους.
Ο Τηλέμαχος Μουδατσάκις επιμένει για δεύτερη χρονιά στους «Πέρσες» σε δική του μετάφραση, σκηνοθεσία και κοστούμια, αναδεικνύοντας σ’ ένα χώρο που μεταβάλλεται γεωμετρικά στη διάρκεια της δράσης, το αισθητικό δράμα της τυραννίας. Στη σκηνοθεσία προηγείται το εσωτερικό δράμα του ήρωα που ασφυκτιά στα όρια ενός σώματος που πάσχει και που στο τέλος εκρήγνυται καταπονημένο. Το αισθητικό έρχεται να συμπέσει με το ηθικό πρόταγμα και να συνταχθεί μέσα από σύμβολα που ο σκηνοθέτης συμπαρατάσσει στην παράσταση.
