Φύλα, ιδεολογίες, απειλές και ουρανοί, του old boy

...δεν είναι το χρώμα του ουρανού, είναι το χρώμα του βλέμματος, το χρώμα της εσωτερικής διάθεσης, το χρώμα της εσωτερικής κατάστασης, το χρώμα της ηλικίας

Δεν τον καταλάβαινε αυτόν τον ουρανό. Το χρώμα του δεν του ήταν οικείο. Ψέματα. Φοβόταν πως το χρώμα του άρχιζε να του είναι οικείο. Φοβόταν πως άρχιζε να τον καταλαβαίνει. Δεν δήλωσα ποτέ συμμετοχή σε αυτό σκέφτηκε, χρησιμοποιώντας έναν ακόμα αποτυχημένο αμερικανισμό. Όταν αποδέχτηκε να συλληφθεί, δίνοντας το πράσινο φως στους -επίδοξους ακόμη- γονείς του, άλλα χρώματα ουρανού υπήρχαν στις παλέτες. Το συγκεκριμένο όχι. 

Αλλά μήπως ήταν το μόνο που είχε αλλάξει από τότε; Μην τον παρεξηγείτε (ντοντ γκετ χιμ ρονγκ), αλίμονο αν δεν άλλαζαν τα πράγματα μέσα σε μισό αιώνα και βάλε. Αυτό έλειπε. Ωστόσο το χρώμα του ουρανού θα έπρεπε να είναι από εκείνα που δεν υπόκεινται σε τέτοιου είδους αλλαγές, όχι τόσο γρήγορα τουλάχιστον, δατς ολ. Ωστόσο η κλιματική κρίση κι όλα τα συναφή. Ή κάποιου είδους ψεκασμοί κι όλα τα συναφή. Αφηγήσεις για τα τι και τα πώς υπάρχουν. Και σε αντίθεση με τα λεφτόδεντρα, πάντα θα βρίσκει κανείς αφηγησόδεντρα για να σταθεί να ξαποστάσει κάτω απ’ τη σκιά του κορμού, των κλαδιών και των φύλλων τους. 

Αχ, πόσο κακό προλάβαμε να κάνουμε στη βάρδια μας. Μοιραία βάρδια, οι επόμενες γενιές το ήξεραν ήδη από την Γκρέτα. Και την κοιτούσαμε με στραβωμένο φρύδι κι αυτή, ψάχνοντας να βρούμε τι ελλείμματα αναπλήρωνε με τα μεσσιανικά της σύνδρομα. Ήταν όμως στις διαδηλώσεις υπέρ της Παλαιστίνης έξω από τον χώρο που διεξαγόταν η Eurovision. Να που δεν είναι μόνο το κλίμα που την απασχολεί. Γενικά όταν δραστηριοποιείσαι ενεργά υπέρ ενός σκοπού, είναι πολύ πιο πιθανό να δραστηριοποιηθείς και για άλλους. Είναι πολύ πιο πιθανό να το κάνεις εσύ, απ’ ό,τι εκείνοι που σε κοιτούν με στραβωμένο φρύδι και μη δραστηριοποιημένο το υπόλοιπο σώμα τους, καταλογίζοντάς σου μονοθεματικότητα.

Ίσως κάπως έτσι μπορεί να λειτουργεί και με τις πολιτικές ταυτότητας. Κι όσο κι αν, εκτός από τον ουρανό με την αφρικάνικη σκόνη, δεν καταλαβαίνεις και τι σημαίνει πρακτικά να είναι κανείς non-binary, τι σημαίνει πρακτικά να νιώθει ότι δεν ανήκει σε κανένα φύλο, μπορείς τουλάχιστον να είσαι τίμιος απέναντι στα πράγματα και τις προκαταλήψεις σου, εξετάζοντας τα αντικειμενικά δεδομένα.

Αντικειμενικό δεδομένο πρώτο: παίζει η ομάδα σου πέντε παιχνίδια μπάσκετ για να προκριθεί στο φάιναλ φορ. Αντίπαλός της είναι η Μακάμπι Τελ Αβίβ, η «ομάδα του λαού». Ο κόσμος επικεντρώνεται μόνο στο διακύβευμα της πρόκρισης μετά από δώδεκα χρόνια, υπάρχουν κάποιες πολύ λίγες παλαιστινιακές σημαίες στο ΟΑΚΑ, προκρινόμαστε και πανηγυρίζουμε σαν τρελοί, ο πόλεμος που διεξάγεται λίγο πιο πέρα δεν μας αφορά, η πολιτική διάσταση του ζητήματος δεν μας αφορά, ο αντίπαλός μας κατεξοχήν νομιμοποιείται να συμμετέχει στη διοργάνωση, σε αντίθεση με τις ρώσικες ομάδες που μετράνε ήδη δυο χρόνια αποκλεισμού.

Αντικειμενικό δεδομένο δεύτερο: στη φετινή Eurovision υπάρχουν ένα σωρό αντιδράσεις για τη συμμετοχή του Ισραήλ, από καλλιτέχνες και παρουσιαστές, ως τους θεατές στον χώρο της εκδήλωσης. Αν αρκετά χονδροειδώς πούμε ότι ένα γήπεδο ποδοσφαίρου ή μπάσκετ είναι η μεγάλη γιορτή της ματσίλας και ένας διαγωνισμός Eurovision μεταξύ άλλων το μεγάλο πανηγύρι ορατότητας, συμπεριληπτικότητας και ανάδειξης ταυτοτήτων της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, με το Παλαιστινιακό ασχολήθηκε μόνο το πανηγύρι. 

Κι όσο για τη δική σου ταυτότητα γράφει Παναθηναϊκός και πράγματα που πάντα καταλάβαινες, ιδεολογίες που πάντα καταλάβαινες, φύλα που πάντα καταλάβαινες, ουρανοί που πάντα καταλάβαινες, μέχρι που ένας φίλος σου ψιλομεθυσμένος σου λέει τις προάλλες «Καταλαβαίνεις πόσο αστεία ακούγεται η λέξη Αριστερά πια, ε;», μέχρι που η κουβέντα για τις αντωνυμίες, τη γλώσσα, τα παπάκια, τα ουδέτερα, εκείνο που κατά βάθος μάλλον κρύβει είναι ότι δεν πολυκαταλαβαίνουμε τι γίνεται πια με τα φύλα, έχοντας απέναντί μας ανθρώπους που κάποιοι, ναι, καταλαβαίνουν, κάποιοι άλλοι όμως προσποιούνται πως καταλαβαίνουν και ακριβώς εκείνοι που προσποιούνται είναι οι έτοιμοι να σε κολλήσουν στον τοίχο και να σε βαφτίσουν κάπως αν πας να μιλήσεις ανοιχτά και δημόσια για το μπλέξιμό σου, μέχρι που για το χρώμα του ουρανού ξέρεις ποια είναι η αλήθεια και βρίσκεται μια ερώτηση μακριά. 

Ρωτάς συγκεκριμένα έναν δεκαεξάχρονο -κατά προτίμηση συγγενή σου κι όχι ράντομ- πόσο τον επηρεάζει το χρώμα του, κι εκείνος σιγά μην επηρεάζεται, σιγά μην βλέπει στην ηλικία του άλλα χρώματα στα μάτια του, ούτε στους εγκλεισμούς του κόβιντ έβλεπε μαυρίλες, οι μαυρίλες ήταν όλες δικές μας, δεν είναι το χρώμα του ουρανού, είναι το χρώμα του βλέμματος, το χρώμα της εσωτερικής διάθεσης, το χρώμα της εσωτερικής κατάστασης, το χρώμα της ηλικίας.

Κι όσο για τη δική σου ταυτότητα λοιπόν, μία είναι η απειλή που δεν μπορεί να αντέξει, εφευρίσκοντας στη θέση της διάφορες άλλες (μας πήρε ο χρόνος και δεν προλάβαμε να πούμε τίποτα για την τεχνητή νοημοσύνη – δεν πειράζει, στην επόμενη εκπομπή), μια είναι η αληθινότερη και τρομακτικότερη απειλή, η απειλή της ηλικίας. Ουφ. Και φακ.      

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Κάθε Σάββατο θα λαμβάνετε στο e-mail σας το newsletter του ελc με τις προτάσεις μας για την εβδομάδα!

Podpourri. Ιστορίες που ακούγονται

Ακολουθήστε το ελculture.gr στο Google News

το ελculture σας προσκαλεί σε εκδηλώσεις

ΓΡΑΨΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΟΥ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.