Η ηθοποιός Αγορίτσα Οικονόμου, είναι η θεία Βιργινία, η αρχηγίνα των Ασπροκοράκων στη θεατρική οικογένεια του έργου «Ο τελευταίος Ασπροκόρακας» του σκηνοθέτη, συγγραφέα και θεωρητικού του θεάτρου Αλέξη Σολομού. Η κωμωδία που πραγματεύεται και σαρκάζει την υποκρισία της μεγαλοαστικής τάξης και της ελληνικής «αγίας οικογένειας» παρουσιάζεται στο θέατρο Χώρος σε σκηνοθεσία Έλενας Μαυρίδου από το Εθνικό Θέατρο.
Η ιστορία του επίκαιρου αυτού έργου αφορά τους Ασπροκόρακες, τα τελευταία μέλη μιας μεγαλοαστικής ελληνικής οικογένειας με «περισπούδαστα επιτεύγματα», και την πλασματική εικόνα που έχουν χτίσει για τους εαυτούς τους ως ανώτερα, λειτουργώντας «ανθρωποφαγικά» απέναντι στον έρωτα και την αγάπη.
Την κωμωδία αυτή ο Αλέξης Σολομός την έγραψε το 1943, έπειτα από αίτημα του Κάρολου Κουν, που τη σκηνοθετεί έναν χρόνο αργότερα στο θέατρο Τέχνης. Σήμερα η Αγορίτσα Οικονόμου, μέλος της οικογένειας των Ασπροκοράκων με πολλή φροντίδα και αγάπη έχει αγκαλιάσει τον ρόλο αυτής της γυναίκας, ως θεία Βιργινία και μιλάει στο ελc για τους Ασπροκόρακες και την «αγία» οικογένειά τους.
Μίλησέ μου αρχικά για όσα πλέον σημαντικά έχεις εσύ ξεχωρίσει για τον Αλέξη Σολομό καθώς δεν είναι κι ένας δημιουργός που γνωρίζουμε όλοι ευρέως ενώ υπήρξε πολυδιάστατη προσωπικότητα στην εποχή του.
Θα κρατήσω την πολυδιάστατη προσωπικότητά του. Θα κρατήσω την πολύ πλούσια πορεία του τόσο στη σκηνοθεσία όσο και στη μετάφραση, επίσης τις σπουδές του στη ζωγραφική και το γεγονός ότι πολλές φορές υπήρξε αυτός που σύστησε στο ελληνικό κοινό πολλά αριστουργήματα της παγκόσμιας θεατρικής λογοτεχνίας, μεταφράζοντάς τα αρχικά και κατόπιν σκηνοθετώντας τα.
Εσύ είσαι η αρχηγίνα των Ασπροκοράκων, η θεία Βιργινία. Ποια χαρακτηριστικά του ρόλου σου απολαμβάνεις και ποια απεχθάνεσαι;
Υποδύομαι τη θεία Βιργινία στο έργο του Αλέξη Σολομού «Ο τελευταίος Ασπροκόρακας». Είναι η πρωτότοκη και κατά κάποιο τρόπο είναι εκείνη που ανέλαβε την ευθύνη της οικογένειας. Επιτρέψτε μου να μοιραστώ κάτι μαζί σας: υποδυόμαστε τους ρόλους μας όσο πιο καλά μπορούμε, χρειάζονται την υπεράσπισή μας σαν να μην έχουν κανέναν άλλον στον κόσμο, ολόκληρο εκτός από εμάς που θα τους υποδυθούμε, με αγάπη, με κατανόηση και αποδοχή. Κύριο μέλημα στη δουλειά μου, δεν είναι να κρίνω ποια χαρακτηριστικά του εκάστοτε ρόλου θα απολαμβάνω ή θα απεχθάνομαι. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, στην περίπτωση δηλαδή της Βιργινίας Ασπροκόρακα, τα αγαπώ όλα της. Ακόμα και αυτά που εσείς μπορεί όντως να απεχθάνεστε ή αν θέλετε, να σας φέρνουν σε δύσκολη θέση. Μπήκα στα παπούτσια της, την αποδέχτηκα και την αγάπησα αυτήν την τύπισσα… Πολύ.
Πού πιστεύεις ότι βρισκόμαστε, 81 χρόνια μετά, για την «αγία» ελληνική οικογένεια που θίγει κι εστιάζει το έργο;
Το έργο μας γράφτηκε γύρω στα 1943, από τότε έως σήμερα, φυσικά και έχουν γίνει βήματα σε σχέση με τα δικαιώματα των ανθρώπων. Όσον αφορά στην “Αγία” ελληνική οικογένεια, αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στις εφημερίδες ή στα δελτία ειδήσεων. Μετά λύπης μου παρατηρώ την πορεία της εξέλιξής της με αργούς, βασανιστικούς ρυθμούς.
Μοιράσου μαζί μας κάποια από αυτά που θεωρείς εύστοχα ζητήματα, τα οποία θίγει το έργο και έρχονται στο σήμερα.
Κάποια από τα ζητήματα που θίγονται στο έργο είναι τα εξής: ο έρωτας, η εξουσία, η τοξικότητα, οι ναρκισσιστικές συμπεριφορές, η υποκρισία. Αναρωτιέμαι από το 1943 (χρονολογία γραφής του έργου μας) πώς και πόσο έχει αλλάξει το τοπίο κοινωνικά και οικογενειακά. Κατανοώ ότι τα πράγματα δεν γίνονται από τη μία μέρα στην άλλη, πόσο μάλλον να αλλάξουν. Μιλώντας από την πιο μικρή αλλαγή έως την εκ βάθρων, που λένε… Όλα χρειάζονται τον χώρο και τον χρόνο τους για να αναπτυχθούν, να ωριμάσουν, ωραία, στην ώρα τους δηλαδή, χωρίς βία.
Ποια είναι τα σημεία που γελάς σε αυτή τη σαρκαστική κωμωδία; Μοιράσου μαζί μας μία φράση που ξεχωρίζεις για την καυστικότητά της.
Το έργο μας αποτελείται από πέντε ζουμερές εικόνες που ο κεντρικός τους άξονας έχει το δικό του κυρίαρχο κωμικό στοιχείο. Δεν θα προδώσω το τι με κάνει εμένα να γελάω στην παράσταση, αυτό όμως που μπορώ να σας πω είναι ότι η κωμικότητα -αν μου επιτρέπεται η λέξη- της γραφής, όσο και η ανάγλυφη κωμικότητα των ηθοποιών συναντώνται σε ένα νομίζω επιτυχημένο ραντεβού. Η φράση που θεωρώ πως είναι έξυπνη, με χιούμορ, σκωπτική, σαρκαστική, καίριας σημασίας στο πού είναι τοποθετημένη από πιο στόμα ειπωμένη και σε ποια προσωπικότητα αφιερωμένη είναι η φράση/λέξη: – «Πόσα;».
Τι είναι τελικά για σένα αυτή η οικογένεια των Ασπροκοράκων;
Η οικογένεια των Ασπροκοράκων, για μένα, είναι μια αγαπημένη ομάδα ανθρώπων. Μια θεατρική ιδιαίτερη -τρόπον τινά- οικογένεια. Είναι άνθρωποι που ανταμώθηκαν μετά από χρόνια και άνθρωποι, που το έργο του Αλέξη Σολομού, τους έφερε παρέα στη σκηνή για πρώτη φορά. Η οικογένεια λοιπόν αυτή, είχε στο διάβα της ζωής/πορείας της μεγάλη διαδρομή, απ’ όλους μας, απ’ όλα τα μέλη της, τόσο του στενού οικογενειακού κύκλου των Ασπροκοράκων, όσο και της ευρύτερης θεατρικής οικογένειας αυτών. Όλοι τους υπέροχοι, όλοι τους θαυμαστοί!
Info παράστασης:
Ο τελευταίος Ασπροκόρακας | Θέατρο Χώρος
