Λένε οι δημοσιογράφοι «Πρώτα τα ζούμε και μετά τα γράφουμε», λέει και το τραγούδι «Φεύγουν τα νιάτα και πίσω δεν γυρνούν». Όμως στο συγκεκριμένο άρθρο ισχύουν τα εξής: Πρώτα τα φοράμε και μετά γράφουμε, τα “Niata” χρόνια δεν κοιτούν. Πήγα στο Τρίστρατο, στη Στοά Δραγατσανίου 6 και συνάντησα τη Ραλού τη στιγμή που ετοίμαζε το μαγαζί για το launch της καινούργιας της collection Eat, Play, Love! αυτό το Σάββατο 14 Δεκεμβρίου, από τις 10:00 μέχρι τις 18:00.
Το επίσημο της όνομα είναι Ουρανία Κονδύλη, αλλά είχε γίνει με τους γονείς μια συμφωνία «Θα την πούμε Ουρανία – που ήταν το όνομα της προγιαγιάς – αλλά θα την φωνάζουμε πάντα Ραλού», οπότε είχε μείνει το Ραλού από μικρή ενώ το καλλιτεχνικό της όνομα είναι Ραλού ΟΚ. Tην γνώρισα για την ακρίβεια ως niata_officiel περιδιαβαίνοντας τα μονοπάτια του Instagram, πέτυχα μια μπλούζα που έγραφε Niata κι αμέσως έστειλα μήνυμα «Πού τ’ αγοράζουμε αυτά»; Τώρα πια δεν χρειάζεται να της στείλετε μήνυμα, μπορείτε να περάσετε από το Τρίστρατο, τη στοά απέναντι απ’ την πλατεία Κλαυθμώνος εκεί που η Ραλού άνοιξε φυσικό κατάστημα και θα κάνει και τα επίσημα εγκαίνια στις 14 Δεκεμβρίου.
Πες λίγο πώς ξεκίνησαν τα νιάτα;
Ξεκίνησαν επίσημα μέσα στην καραντίνα, αλλά η ιδέα είχε αρχίσει να καλλιεργείται νωρίτερα στο Λονδίνο. Μια Κυριακή που χάζευα στα μαγαζιά παρατήρησα κάτι πολύ ωραία κεντημένα μοντέρνα σχέδια σε μια μπλούζα. Μετά αγόρασα μια ψηφιακή κεντητική μηχανή. Παρά το γεγονός ότι δεν ήξερα ούτε ράψιμο, άρχισα να διαβάζω το εγχειρίδιο και να παρακολουθώ βίντεο στο YouTube, δημιουργώντας στην αρχή κεντήματα για φίλους και καλλιτέχνες.
Ήμουν ένας από τους τυχερούς που μου δόθηκε αυτή η μπλούζα χωρίς να την έχω φίλη κι ενώ δεν τα πουλούσες αυτά τα προϊόντα, κάποια στιγμή επιτέλους αποφάσισες να κάνεις το επόμενο βήμα στη γυναικεία επιχειρηματικότητά σου.
Για το μαγαζί λες;
Ναι, αυτό είναι το επόμενο βήμα.
Σωστά! Ανακάλυψα αυτόν τον χώρο στη Στοά Δραγατσανίου 6 πολύ πρόσφατα. Έψαχνα γενικά για έναν χώρο χωρίς όμως να ξέρω τι ακριβώς ήθελα. Τυχαία πέτυχα αυτό το φωτεινό γωνιακό χώρο που ήταν προς ενοικίαση. Ήμουν μαζί με έναν φίλο, ο οποίος με ενθάρρυνε να πάρω τηλέφωνο.
Είχε δίκιο ο φίλος σου είναι ωραίο και γωνιακό σημείο στο Τρίστρατο το κατάστημά σου.
Ναι, είναι κομβικό σημείο. Ιστορικά ονομάζεται Στοά Τρίστρατο, καθώς πρόκειται για τρεις στοές που συναντώνται στη γωνία, όπου βρίσκεται το μαγαζί μου.
Μ’ αρέσει που το λες μαγαζί σου. Πώς νιώθεις; Νιώθεις άγχος;
Για να είμαι ειλικρινής νιώθω λίγο περίεργα, καθώς ποτέ δεν πίστευα ότι θα έχω μαγαζί. Πάντα φανταζόμουν τον εαυτό μου με στούντιο ή γραφείο, αλλά όχι με κατάστημα. Βέβαια το πλάνο είναι να έχω το γραφείο μου επάνω και το concept store κάτω. Θα δούμε!
Είπες Αγγλία, τι σπουδές έκανες εκεί ;
Σπούδασα Αρχιτεκτονική, πρώτα στη Γλασκώβη (Glasgow School of Art) και μετά στο Λονδίνο (Royal College of Art).
Είχες σκοπό να επιστρέψεις στην Ελλάδα;
Ποτέ, καθόλου.
Και γιατί γύρισες ;
Ηλιοθεραπεία. Είναι περίεργο, αλλά μετά από τόσα χρόνια στην Αγγλία και ενώ είχα προσαρμοστεί στη ζωή εκεί και την κουλτούρα, άρχισε να με επηρεάζει ο καιρός. Είχα επιστρέψει στην Ελλάδα αρχές του 2019 για να δω φίλους και, μέσα σε έξι μήνες, είχα έρθει πέντε φορές. Αυτό με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι κάτι με τραβάει πίσω.
Οπότε ανήκεις σε αυτή τη γενιά που αναγκαστήκατε να πάτε στο εξωτερικό.
Θα έλεγα καλύτερα ότι έτυχε να έχω υποστηρικτικούς γονείς, οι οποίοι μου είπαν να ακολουθήσω τα όνειρά μου και να μην μείνω στην Ελλάδα, η οποία τότε δεν είχε να προσφέρει πολλές ευκαιρίες.
Και τι κατάλαβες τελικά τώρα που ήρθες; Είχε να σου δώσει κάτι τελικά αυτή η Αθήνα ή εσύ ήρθες να μας δώσεις λογότυπα και ωραίες μπλούζες ;
Ε, ναι! Είμαι πολύ χαρούμενη που γύρισα. Βλέπω τις δυσκολίες της Αθήνας και της Ελλάδας, αλλά προσπαθώ να έχω μια θετική προσέγγιση και να εστιάζω στα καλά. Παρόλο που πολλά από τα λογότυπά μου περιέχουν αρνητικές έννοιες, ίσως αυτό να είναι και ειρωνικό.
Είναι κάργα ειρωνικό, το αγαπημένο μου λογότυπο είναι το «ΠΟΤΕ». Εδώ τώρα να τοποθετηθούμε εικαστικά. Η Ραλού, παίζει με τα λογότυπα που όλοι έχουμε γνωρίσει, απλά τα πειράζει.
Καλοπροαίρετα.
Μα αυτό είναι το ωραίο το ΟΤΕ ξαφνικά έχει γίνει ΠΟΤΕ κι είναι φοβερό, γιατί δεν στέκεσαι στο Ποτέ δεν έχω τηλέφωνο, απλά μένεις στο ΠΟΤΕ ρε φίλε.
Γενικά, προσπαθώ να αντλώ έμπνευση από υπάρχοντα λογότυπα και ιδέες, προσθέτοντας ένα twist. Να αλλάζω την έννοια, τα χρώματα και τα πλαίσια μέσα στα οποία τα βλέπουμε.
Κάνεις αρχιτεκτονική λογοτύπου δηλαδή;
Νομίζω κάνω αρχιτεκτονική διαθέσεων. Neverest, Bad Year, Good Year, oops just did it again.
To Club Crisis.
Ναι! Το club crisis ήταν το πρώτο επίσημο σχέδιο που δημιούργησα με το brand, χωρίς να επηρεάζεται από άλλο λογότυπο. Συνδέθηκε με την περίοδο της καραντίνας, όταν όλοι βιώναμε μια κρίση. Έτυχε να μένω και στην οδό Κρίσης, και κάπως έτσι προέκυψε το “Join the club crisis”. Με μια θετική προοπτική πάντα, δηλαδή “we are fucked but we are still having fun”.
Εσύ στέκεις στη θετική πλευρά της ζωής. Παίρνεις κάτι για να μπορείς; Διότι γύρω μας γίνεται χαμός.
Όχι, δεν παίρνω κάτι νομίζω είναι ο τρόπος που με έχουν μεγαλώσει οι γονείς μου.
Μπράβο τους γιατί εσύ τώρα, μέσα σε μια δύσκολη οικονομική περίοδο, αντί να κάνεις μόνο τα design σου, αποφάσισες περνώντας από αυτό το Τρίστρατο να πεις Κοίτα, εγώ τα Niata πια θέλω να τα κάνω κατάστημα.
Ναι, κάπως έτσι. Τα πρώτα χρόνια που γύρισα στην Ελλάδα, είχα «βολευτεί» σε πιο συμβατές δουλειές. Παράλληλα όμως, που και που, έβγαζα νέα σχέδια και ιδέες, τα οποία άρεσαν στον κόσμο. Αυτή η αντίδραση μου έδινε χαρά αλλά και με παρακινούσε να συνεχίσω και να κάνω περισσότερα.
Δεν το είχες καταλάβει αυτό από τις αντιδράσεις μας στο Instagram;
Κοίτα, θα σου πω, επειδή έχω λίγο μια περίεργη σχέση με το Instagram και επειδή ναι μεν είμαι της τεχνολογίας, αλλά τα social media κάπως λίγο δεν τα γουστάρω τόσο όσο θα έπρεπε. Έπαιρνα πολλά περισσότερα θετικά σχόλια και ενθουσιασμό και ΑΓΑΠΗ και ενέργεια από τα events παρά από τα σόσιαλ. Τις προάλλες μου στέλνει μήνυμα μια φίλη μου και μου λέει: Ρε συ, είμαι στο αεροπλάνο, επιβιβάζομαι, γυρίζω από Μιλάνο και είναι ένας τύπος μέσα που φοράει καπέλο ΠΟΤΕ. Και της λέω πώς είναι αυτός ο τύπος; Μου λέει με μούσια, λίγο λευκά, τάδε ύψος, τάδε ηλικία…
Δεν ήμουν εγώ.
Φαντάζεσαι;! Όχι δεν ήσουν εσύ αλλά ήξερα ποιος ήταν! Ξέρω τους πελάτες μου έναν προς έναν. Μου αρέσει να κρατάω σημειώσεις, να δημιουργώ σχέσεις. Δεν θέλω απλώς να έχω ένα κατάστημα όπου οι πελάτες μπαίνουν, αγοράζουν και φεύγουν. Όταν συμβαίνει αυτό, νιώθω άσχημα, σκέφτομαι: «Αχ, δεν κάναμε connect».
Α, το πας πολύ προσωπικά εσύ, μας φακελώνεις;
Όχι, απλά μου αρέσει να καλλιεργούνται σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, καθώς αυτό φαίνεται να χάνεται όσο μεγαλώνουμε και με την εξέλιξη των κοινωνιών. Με ενδιαφέρει η δημιουργία μιας κοινότητας, όπου όλοι να μπορούν να αισθάνονται μέλη μιας παρέας. Δεν το βλέπω αποκλειστικά ως εμπορική δραστηριότητα, αλλά ως μια ευκαιρία να αναπτύξουμε μια θετική ατμόσφαιρα, να κάνουμε ένα πάρτι, να έρθουν όλοι, να γουστάρουμε.
Εμένα αυτό που μας «φακελώνεις» ως φίλους κι όχι ως πελάτες με βόλεψε πάρα πολύ, διότι κάποια στιγμή με πήρες και τηλέφωνο να μου πεις: «Αυτή η μπλούζα που αγόρασες έχει παρουσιάσει πρόβλημα στη ραφή αν το ‘χει και η δικιά σου να στην αντικαταστήσω» που εγώ αυτό δεν το έχω ξαναζήσει ούτε από ανθρώπους που έχουν μεγάλα καταστήματα ή μικρά και εκεί είναι που σε λάτρεψα.
Αυτό ένιωσα ότι ήταν το σωστό. Με ενδιαφέρει πολύ η ποιότητα και η διαχρονικότητα.
Είσαι λίγο προβληματισμένη τώρα που μπήκες στην επαγγελματική πια φάση; Γιατί είναι αλλιώς να τα φτιάχνεις για μας και να μας τα χαρίζεις και είναι αλλιώς τώρα πια να μπαίνεις με ΦΠΑ με POS και λοιπές ευθύνες.
Σίγουρα υπάρχει ένα παραπάνω άγχος, καθώς πλέον υπάρχουν μηνιαίοι λογαριασμοί που πρέπει να πληρωθούν. Επίσης μπαίνεις στη διαδικασία να σκέφτεσαι αν θα πετύχει. Παράλληλα χρειάζεται να εξελίσσεται συνέχεια σε διάφορους τομείς π.χ της μόδας και της επιχειρηματικότητας, να μένω ενεργή και σχετική. Επίσης πλέον υπάρχουν περισσότεροι ρόλοι που χρειάζεται να αναλαμβάνω καθημερινά. Ιδανικά θα ήταν ωραίο να υπάρχει μια ομάδα για να τα κάνουμε όλα αυτά μαζί.
Η ομάδα σου είμαστε όλοι εμείς, οι φίλοι σου τα Niata που σε στηρίζουν.
Ευχαριστώ. Μέχρι τώρα δούλευα σε γραφεία με ομάδες, όπου ο καθένας είχε τον δικό του ρόλο και ευθύνες και όλοι μαζί χτίζαμε το έργο. Τώρα, ξαφνικά, βρίσκομαι εδώ μόνη μου και λειτουργώ σαν χταπόδι.
Φτάνουν τα οχτώ πλοκάμια ;
Για τώρα ναι.
Οι ιδέες, η έμπνευση πώς σου έρχεται ;
Η έμπνευση γενικά είναι περίεργο πράγμα. Μπορεί να κάνεις έρευνα και να σου έρθει η έμπνευση. Μπορεί να κάνεις έρευνα και να μην σου έρθει η έμπνευση. Μπορεί να περπατάς στον δρόμο και ξαφνικά από το πουθενά να σου έρθει μια ιδέα. Επίσης ιδέες έχουν έρθει και από φίλους.
Δηλαδή υπάρχουν και άλλοι σαν και μένα που σου στέλνουν μηνύματα κάνε αυτό.
Εννοείται! Ωστόσο, με το νέο drop που θα κάνω στις 14 Δεκεμβρίου και μετά θέλω να ξεκινήσω να σχεδιάζω πιο προσωπικά κομμάτια που να μην έχουν να κάνουν με υπάρχοντα λογότυπα.
Τώρα θες μια εξέλιξη.
Πάντα!
Όποτε σκέφτεσαι τον άνθρωπο των Νιάτων ας πούμε. Ποιοι φοράνε Niata;
Όσοι σκέφτονται θετικά, εναλλακτικά, έχουν χιούμορ.
Ο Ισέι Μιγιάκι με έμαθε πως ένα ρούχο έχει αρχιτεκτονική, μπορεί να είναι λειτουργικό, πολυμορφικό και να μπορεί να είναι και τέχνη.
Συμφωνώ, και επίσης να δημιουργεί διάλογο!
Εδώ με σταματάνε στον δρόμο και πέρα από την κλασική ερώτηση πού το πήρες αυτό, μου λένε τι ωραία μπλούζα και ξεκινάει κουβέντα.
Και σε εμένα! Μου έχει τύχει άγνωστοι να με κοιτούν και να χαμογελούν έντονα, και να αναρωτιέμαι γιατί. Τότε συνειδητοποιώ ότι είναι το καπέλο ΠΟΤΕ που φοράω. Για μένα, αυτή η βελτίωση της διάθεσης στην καθημερινότητα είναι επιτυχία, ακόμα και αν δεν έρθει κανείς να το αγοράσει.
Η ιστορία υποτίθεται του Τ-shirt είναι το γρήγορο μήνυμα. Ακόμα και αυτά που τα προσφέρουν δωρεάν είναι ένας τρόπος διαφήμισης ή το statement του καθένα. Η μπλούζα μου, μπορεί να γράφει από το f*ck you μέχρι το Λευτεριά στην Παλαιστίνη.
Ή και μπορεί να έχει ακαταλαβίστικα αγγλικά που δεν βγάζουν κανένα νόημα.
Έχω αγοράσει κι εγώ ένα T-shirt το οποίο δεν καταλάβαινα καν τι γράφει κι ακόμα δηλαδή το φοράω γιατί απλά μου άρεσε το κίτρινο χρώμα που έχει. Εσύ παίζεις με τα χρώματα, με την παλέτα τολμάς.
Φουλ! Tα καινούργια φούτερ που έχω ετοιμάσει θα είναι διαθέσιμα σε έξι διαφορετικά χρώματα. Προσωπικά μου αρέσουν πάρα πολύ τα έντονα χρώματα, είμαι λάτρης του πορτοκαλί, δηλαδή αυτό το φωσφοριζέ.
Φλούο δεν τα λέμε αυτά ;
Ναι, δηλαδή όταν βλέπω στον δρόμο αυτούς τους τεχνικούς που είναι μέσα σε μια τρύπα και φτιάχνουν κάτι στον δρόμο, για μένα είναι έμπνευση που είναι όλοι ντυμένοι στα πορτοκαλί.
Εντωμεταξύ είναι και δύσκολο να τα βρεις αυτά τα έντονα χρώματα στην αγορά.
Μέχρι να γίνουν μόδα…
Μήπως επειδή στο πλυντήριο θαμπώνει το χρώμα ;
Όχι, είναι γιατί είμαστε όλοι σεταρισμένοι στο να φοράμε μουντά, μαύρα ρούχα. Είναι το ασφαλές να φορέσεις ένα μαύρο μπλουζάκι με ένα τζιν από κάτω.
Απλά νόμιζα ότι ζούσαμε στις εποχές που πια φοράμε ό,τι θέλουμε και τολμάμε.
Άμα κοιτάξεις το μετρό και παρατηρήσεις, τον χειμώνα ειδικά, τα χρώματα απ’ τα μπουφάν που φοράει ο κόσμος, θα δεις ας πούμε ένα έντονο κόκκινο ή ένα έντονο κίτρινο μπουφάν; Είναι κατά βάση μαύρο, γκρι, μπλε. Μπορεί και όχι, έχω καιρό να μπω στο μετρό.
Έχεις δίκιο, γιατί εγώ μπαίνω στο μετρό και παρατηρώ τη γενική μουντίλα και τα πιο τολμηρά άτομα που ξεχωρίζουν με τα ρούχα τους. Πάντως με τα δικά σου εγώ κάνω stand out ως και stand up. Τέλεια!
O αστικός καθωσπρεπισμός στην Αθήνα δεν χρειάζεται πια, χρειαζόμαστε λίγο χιούμορ στη ζωή και λίγη ζωηρότητα.
Κοίτα τα Niata σου και τα νιάτα δεν γερνάνε. Πρέπει να θυμηθούμε λίγο τα νιάτα μας που φοράγαμε ό,τι θέλαμε, που ανοίγαμε την ντουλάπα και μπορεί να μας είχε η μαμά τα ρούχα για το σχολείο, αλλά εμείς φορούσαμε αυτά που θέλαμε. Που στα νιάτα μας κάναμε τις επαναστάσεις μας ακόμα και με στο τι φοράγαμε. Πώς προέκυψε το Νiata ως ονομασία ;
Όταν πήρα την κεντητική μηχανή, ήμουν τόσο ενθουσιασμένη και αφοσιωμένη στο να μάθω να κεντάω, που προτιμούσα να δουλεύω με αυτήν παρά να βγαίνω με φίλους. Με έπαιρναν τηλέφωνο φίλοι μου και έλεγαν θα πάμε για μπύρα θες να έρθεις; Όχι, έλεγα, κάνω κέντημα, θα πάω να βγάλω κέντημα. Ένιωθα τέτοιο ενθουσιασμό που είχα αυτή τη μηχανή στα χέρια μου που δεν ήθελα να κάνω τίποτα άλλο. Όταν κατάφερα να κεντήσω κάτι, από τις πρώτες λέξεις που κέντησα ήταν η λέξη νιάτα. Γιατί ένιωθα τόσο ενθουσιασμό, τόση ευχαρίστηση, τέτοιο έρωτα γι’ αυτήν την καινούργια μηχανή που με έκανε να θυμηθώ τα εφηβικά μου χρόνια, όταν ήμουν νέα.
Τα νιάτα σου.
Σύνδεσα το brand με την αίσθηση της νεότητας, όταν δεν σε νοιάζει τίποτα και απλά βγαίνεις έξω για να γελάσεις. Δεν έχεις αναστολές, θέλεις να περάσεις καλά και να διασκεδάσεις. Έτσι, όταν σκέφτηκα το όνομα του brand, επέλεξα το “Niata” για να αναδείξω αυτό το συναίσθημα που συχνά χάνεται μεγαλώνοντας. Θέλω να φέρω πίσω το χιούμορ, την ενέργεια και την ελευθερία, να είμαστε πειραματιστές και να μην μας νοιάζει η γνώμη των άλλων. Να πιστεύουμε στον εαυτό μας και να κάνουμε ό,τι μας αρέσει.
Στα νιάτα μας δε χωράνε τα πρέπει αλλά τα “Νiata” σου χώρεσαν σε 16 τετραγωνικά μέτρα.
Πολύ μικρός ο χώρος.
Ναι αλλά όταν είχα έρθει τότε που έγινε στο Τρίστρατο το Athens Artbook Fair και συνέπεσε και με τα άτυπα εγκαίνια σου δεν μου φάνηκε τόσο μικρό.
Χώρεσαν όλοι.
Δεν έχουμε κάνει επίσημα εγκαίνια όμως, στις 14 Δεκεμβρίου θα είναι;
Δεν ξέρω αν θα είναι επίσημα εγκαίνια, αλλά σίγουρα πρόκειται για το drop της νέας χειμωνιάτικης συλλογής. Αυτό το Σάββατο (14/12) από τις 10:00 έως τις 18:00.
Να περάσει ο κόσμος και οι φίλοι για να δουν τα Νiata.
Να περάσει! Θα σου πω, γιατί δεν το αποκαλώ εγκαίνια: είμαι λίγο τελειομανής. Έχω ένα συγκεκριμένο πλάνο για το πώς θέλω να διαμορφώσω το μαγαζί και νιώθω ότι θα χρειαστεί κάποιο χρόνο.
Ναι αλλά αν σε αφήσουμε Ραλού μου θα κάνεις εγκαίνια το 2027.
Για να δούμε. Θα κάνω όμως τα drops και τα events μου. Και σιγά σιγά θα βελτιώνεται και ο χώρος.
Πας δηλαδή με σταθερά και αποφασιστικά βήματα και όσο και να σε ξεσηκώνουν οι φίλοι σου, όπως εγώ καλή ώρα, άνοιξε το, κάνε εγκαίνια, εσύ θα ακολουθήσεις τους δικούς σου ρυθμούς. Έτσι κάνουν οι σύγχρονες γυναίκες επιχειρηματίες. Αυτή είναι η γυναικεία επιχειρηματικότητα;
Αυτή είναι η δική μου επιχειρηματικότητα. Νομίζω δεν έχει να κάνει με το φύλο, αλλά με τον άνθρωπο.
Μου αρέσει αυτή η διαφορετική έως και περιοδική προσέγγιση.
Ναι είναι και ευκαιρία να μαζεύεται ο κόσμος, να κάνουμε φάση, να κάνουμε ένα πάρτι.
Γουστάρεις που είσαι μέρος πια της αθηναϊκής επιχειρηματικότητας και σε μια στοά κιόλας. Εμένα πολύ μου αρέσουν τα καταστήματα που κρύβονται μέσα στις στοές της Αθήνας.
Μου αρέσουν πολύ οι στοές! Tις ανακάλυψα ξανά μέσω της Νατάσσας Παππά, που έχει το Desired Landscapes στη Στοά Ανατολής, εδώ δίπλα, και διοργανώνει περιηγήσεις στο κέντρο της Αθήνας και συγκεκριμένα σε στοές.
Μα απ’ ότι καταλαβαίνω αρχίζει και ξαναζωντανεύει η Σταδίου ξαναξυπνάει. Ίσως βοηθάει κιόλας πολύ το ότι θ’ ανοίξει και η πρώην Στοά του Βιβλίου που τώρα γίνονται εργασίες. Εσύ έλειπες στα Λονδίνα, μα εγώ τη θυμάμαι τη Σταδίου να αργοπεθαίνει και γι’ αυτό χαίρομαι και ήθελα να κάνουμε μια συζήτηση μαζί, γιατί είσαι μια νέα γυναίκα που τολμάς να μπεις και στη στοά μέσα και να φύγεις και από τα ξένα.
Έχει ενδιαφέρον αυτός ο χώρος, γιατί δεν είναι το κλασικό, στάνταρ γωνιακό μαγαζί που θα βρεις π.χ στα Εξάρχεια. Είναι ένα μαγαζί που είναι πιο χωμένο, που πρέπει να το ψάξεις ή που τυχαία θα σε βγάλει ο δρόμος. Αλλά νομίζω ότι όταν θα βρεθείς εδώ θα σου αρέσει.
Είσαι πια κάτοικος της στοάς και σε έχει καλοδεχτεί η στοά υποθέτω.
Είναι όλοι πολύ θετικοί και φαίνεται να χαίρονται που έρχονται νέες επιχειρήσεις εδώ. Μάλιστα πρόσφατα άνοιξε δίπλα μου το brand Kaltsa Sok και στη στοά είχε ήδη έδρα το Fro & Co Wines! Οπότε όπως καταλαβαίνεις είναι ωραία γειτονιά!
Μια στοά την ημέρα είναι ζωντανή, γιατί υπάρχουν συνήθως γραφεία από πάνω τους.
Ναι, έχει ζωή και πολλούς περαστικούς!
Και τις μέρες που βρέχει και κάνει κρύο, οι Αθηναίοι προτιμούν να περάσουν από στοές
Όπως το καλοκαίρι που έξω έχει πολύ ήλιο και μέσα στην στοά έχει δροσιά.
Να κάνω και την κλασική ερώτηση, αν ένας νέος άνθρωπος αυτή τη στιγμή διαβάζει τη συνέντευξη και σκέφτεται να κάνει μια επιχειρηματική κίνηση, ποια είναι τα θετικά εμπόδια και πού θα ήθελες να σταθείς για να του δώσεις κάποιες συμβουλές.
Αν το νιώθεις, να το κάνεις. Δεν θα είναι εύκολο, δεν θα είναι δύσκολο, είναι όλα σχετικά. Είναι ωραίο να υλοποιούμε τα όνειρά μας. Σε ένα από τα καινούργια κομμάτια της συλλογής, έχω κεντήσει μία φράση η οποία λέει From Chaos, Brilliance Emerges. Όλα μπορεί να φαίνονται χαοτικά γύρω σου, αλλά αν πιστεύεις σε κάτι, προσπάθησέ το και λογικά θα γίνει πραγματικότητα.
Εσένα βρέθηκε να σε υποστηρίξει κάποιος κρατικός ή μη κρατικός φορέας ;
Ναι, πρόσφατα έλαβα μια μικρή χρηματοδότηση από το The People’s Trust, έναν ιδιωτικά χρηματοδοτούμενο μη – κερδοσκοπικό οργανισμό που υποστηρίζει νέες και υφιστάμενες μικρές ελληνικές επιχειρήσεις.
Οπότε όπως είπε η Ραλού πιστέψτε το, κάντε το πρώτο σας επιχειρηματικό βήμα αλλά στείλτε και σε αυτούς τους ανθρώπους ένα email ποτέ δεν ξέρεις.
Go for it!
Ραλού μου πια έχεις γίνει στωική στοαδική επιχειρηματίας.
Wow!
Εγώ Καλή επιτυχία εύχομαι εσύ έχεις κάτι άλλο να ευχηθείς κλείνοντας ή κάτι άλλο που θέλεις να δηλώσεις;
Όλα καλά!
Μια νέα γυναίκα με τα οκτώ της πλοκάμια που θα τα καταφέρει.
Ο χρόνος θα το δείξει.
Η Ραλού έχει δίκιο ο χρόνος τα δείχνει όλα, γιατί τα νιάτα είπαμε δεν γερνάνε και μπορούν να μην είναι παροδικά. Έφυγα από την στοά. Η κίνηση στην Σταδίου αρκετή, τα έργα από την άλλη στην πρώην Στοά του Βιβλίου συνεχίζονται. Οι αθηναϊκές στοές πάντα έκρυβαν ευχάριστες εκπλήξεις και τώρα πια αποκτούν νέους επιχειρηματίες που ακολουθούν τα όνειρά τους και τις εναλλακτικές προτάσεις τους. Στο διάβα μας είναι καθημερινά, αρκεί να μην κοιτάμε την οθόνη του κινητού μας μόνο όταν περπατάμε αλλά και να κοιτάμε γύρω μας.
Ως λάτρης των Τ-shirt οφείλω να κλείσω αυτό το άρθρο με μερικές πληροφορίες χρήσης κι όχι κατάχρησης. Αν αγαπάμε ένα Τ-shirt και θέλουμε να ζήσει πολλά χρόνια κάνουμε τα εξής απλά: πάντα τα πλένουμε στους 30 βαθμούς στο πλυντήριο γυρισμένα ανάποδα, τους ρίχνουμε που και που ένα σιδερωματάκι και δεν τα φοράμε για ύπνο.
Περιηγηθείτε στα “Niata”
ή Ακολουθήστε τα “Niata”
