Η Λενιώ Λιάτσου από τότε που έφυγε στο εξωτερικό για τις σπουδές της, έχει εξειδικευτεί στη σύγχρονη μουσική. Φυσικά παίζει στο σπίτι της κλασική όταν θέλει να ηρεμήσει. Σπούδασε στο Λονδίνο, στο Goldsmiths’ College και στο Βασιλικό Κολέγιο. Επέστρεψε και έμεινε στη Θεσσαλονίκη, δημιούργησε πριν από 21 χρόνια το σύνολο σύγχρονης μουσικής dissonArt ensemble μαζί με τον Θοδωρή Πατσαλίδη, το οποίο τα τελευταία χρόνια εξειδικεύεται στο μουσικό θέατρο και επισκέπτονται 3 – 4 φορές τον χρόνο το Βερολίνο για να κάνουν τα πρότζεκτ τους. Ανέκαθεν την ενδιάφερε η σύγχρονη μουσική πρωτοπορία. Αυτό που κάνει ουσιαστικά είναι η εξέλιξη της κλασικής λόγιας δυτικής μουσικής, η οποία εδώ και αρκετές δεκαετίες συμπεριλαμβάνει την ηλεκτρονική μουσική και το το μουσικό θέατρο.
Επιμελήθηκε το C_Music NOW για το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου και έτσι μου δόθηκε η ευκαιρία να την γνωρίσω και ομολογώ με κέρδισε και εκείνη και οι επιλογές της. Οι δράσεις του C_Music NOW είναι δώδεκα. Όλες στην Πειραιώς 260 και τρεις εκτός, αλλά ας αφήσω τη Λενιώ Λιάτσου να μας τα πει καλύτερα. Εμένα με «έψησε» να δω τη μουσική του τώρα, εύχομαι και εσάς.
Υπήρχε η φράση «βλέπω κύκλους» που είχε επικρατήσει για τα πάρτι ηλεκτρονικής μουσικής κάποτε μα εσύ Λενιώ δεν βλέπεις κύκλους, εσύ βλέπεις μουσική τώρα με το C_Music NOW.
Ας πούμε ότι βλέπω ήχους.
Πώς γεννήθηκε το C_Music NOW;
Γεννήθηκε από την ανάγκη μας να είμαστε συνεπείς με αυτό που συμβαίνει στη σύγχρονη μουσική πρωτοπορία. Δεν είναι δηλαδή απλώς μια επιμελητική απόφαση, είναι μια επιλογή που υπαγορεύεται από την ίδια την εξέλιξη του πεδίου στη σύγχρονη σύνθεση. Με απλά λόγια, η σύγχρονη μουσική πρωτοπορία ή τουλάχιστον αυτό που θεωρούμε εμείς το πιο κρίσιμο και ζωντανό κομμάτι της -γιατί έχει πολλές αισθητικές διαφορετικές κατευθύνσεις- έχει μετακινηθεί πέρα από τα όρια της, ας το πούμε σε εισαγωγικά, αυτοτελούς συναυλίας, δηλαδή την αποκλειστική εστίαση στον ήχο, το ηχητικό αποτέλεσμα και την πράξη της παθητικής ακρόασης. Εδώ και τουλάχιστον δύο δεκαετίες, υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός συνθετών, ο οποίος αντιμετωπίζει την μουσική σύνθεση ως ένα υβριδικό πεδίο, στο οποίο μαζί με τους ήχους, η θεατρική χειρονομία, η σκηνοθεσία, η σωματικότητα των μουσικών και φυσικά η χρήση της τεχνολογίας συνδιαμορφώνουν ισότιμα την εμπειρία της παράστασης. Οπότε στο C_Music NOW ευθυγραμμιζόμαστε με αυτό ακριβώς το ρεύμα της μουσικής πρωτοπορίας και δεν αντιμετωπίζουμε τη μουσική μόνο ως ήχο, αλλά ως εμπειρία παράστασης, ως έναν χώρο που μπορεί να δημιουργήσει εμπειρία και βεβαίως και κριτικό στοχασμό. Και οι θεματικές των παραστάσεων συγκροτούνται γύρω από θέματα τα οποία διασταυρώνουν με το θέατρο και τον χορό. Για παράδειγμα, φέτος έχουμε παραστάσεις που αφουγκράζονται την πολιτική πραγματικότητα, τη γυναικεία ταυτότητα, το τραύμα, την μνήμη και την σχέση μας με τον ψηφιακό κόσμο.
Η ενότητα του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου C_Music NOW ξεκινάει στις 30 Μαΐου με τους Ictus Ensemble και το Einstein on the Beach στην Πειραιώς 260.
Το Ictus είναι ένα από τα πιο σημαντικά και παλαιά σύνολα σύγχρονης μουσικής, το οποίο πάντα ενδιαφερόταν για τη σύνδεση της μουσικής με κάτι άλλο. Έχουν μια μακροχρόνια συνεργασία με τη “Rosas”, την ομάδα χορού της χορογράφου Anne Teresa De Keersmaeker αλλά και στα δικά τους πρότζεκτ πάντα ενδιαφερόντουσαν για την μη- αυτοτελή συναυλία με έναν τρόπο πολύ αυθεντικό, φρέσκο και ενίοτε παιγνιώδη. Σε αυτή την περίπτωση, στο Einstein on the Beach έχουμε μία νέα συναυλιακή ανάγνωση της όπερας, μία ιδιαίτερη συνθήκη θέασης. Οι πόρτες θα είναι ανοιχτές για το κοινό το οποίο θα μπορεί να μπαινοβγαίνει και υπάρχει και μία διακριτική θα έλεγα, σκηνοθεσία, όπου οι φωτισμοί, η σωματική δυσκολία που θέτει αυτό το έργο, όχι μόνο η πνευματική, στους μουσικούς, έχει ρόλο στη δραματουργία. Δεν θα αποκαλύψω περισσότερα. Και εντάξει, για το έργο του Φίλιπ Γκλας νομίζω ότι δεν χρειάζεται να πω πολλά. Όλοι γνωρίζουμε και τον Φίλιπ Γκλας και το συγκεκριμένο έργο, που είναι πια κλασικό.
Στις 13 Ιουνίου έχουμε τον Sergey Khismatov με το Video Ensembles.
O Sergey Khismatov είναι ένας πολύ αναγνωρισμένος συνθέτης ρωσικής καταγωγής, αλλά μένει στο Βερολίνο, ο οποίος θα μας παρουσιάσει όχι μία σύνθεσή του αλλά μία οπτικοακουστική του εγκατάσταση. Είναι ένα δικό του είδος που ανέπτυξε κατά τη διάρκεια της πανδημίας κλεισμένος στους τέσσερις τοίχους, το ονομάζει “Video Ensembles”. Στο Φεστιβάλ θα μας παρουσιάσει τρία έργα – εγκαταστάσεις. Αυτό που τα ξεχωρίζει είναι ότι χρησιμοποιεί αποκλειστικά ανεπεξέργαστους ήχους, όπως είναι τους βάζει και δημιουργεί εξαιρετικά πολύπλοκα οπτικό-ηχητικά μωσαϊκά. Στην πρώτη εγκατάσταση POLITUNES χρησιμοποιεί ομιλίες διαφόρων ηγετών δικτατόρων, λαϊκιστών, πολιτικών και τις μετατρέπει σε μία ειρωνική μελωδία θα λέγαμε, με έναν πολύ δεξιοτεχνικό τρόπο όμως. Όπως λέει και ο ίδιος: Είναι ένα πρότζεκτ για τους ηγέτες που «τραγουδούν» τον ίδιο σκοπό ξανά και ξανά. Να κάνω spoiler ότι έχουμε και μία ωραία ελληνική συμμετοχή πολιτικών. Στη δεύτερη εγκατάσταση SUONO POVERO χρησιμοποιεί ήχους από απορρίμματα. Με το ερώτημα εδώ να είναι αν μπορούμε να βρούμε μουσικότητα ή κάποια αξία σε ό, τι η κοινωνία μας απορρίπτει ως άχρηστο. Και το τρίτο λέγεται ROTONDA και είναι στην ουσία εκατοντάδες πόρτες οι οποίες ανοιγοκλείνουν και τρίζουν, η καθεμία με τον δικό της τρίξιμο. Εδώ έχουμε έναν συμβολισμό για τη μετανάστευση. Μια πόρτα που ανοίγει συμβολίζει την Ανοικτότητα ή την αποδοχή. Μια πόρτα που κλείνει την άρνηση, την ανάγκη του άλλου για ασφάλεια. Δεν είναι απλά αισθητικές εμπειρίες πολύ υψηλού επιπέδου, αλλά ο ήχος και η εικόνα μετατρέπονται σε ένα εργαλείο κοινωνικής κριτικής με πάντα παιγνιώδη ή ειρωνική διάθεση.
Στις 16 Ιουνίου έχουμε κάτι κατ’ εμέ ανατριχιαστικό που θα συμβεί στην Πειραιώς 260. Τα TEMPI του Ορέστη Καραμανλή.
Είναι πολύ χαρούμενη που θα εμφανιστεί ο Ορέστης Καραμανλής στο Φεστιβάλ, ο οποίος είναι ένας συνθέτης ηλεκτρονικής μουσικής τον οποίο δεν γνώριζα. Είδα την πρότασή του μέσα από το open call, τον έψαξα και ενθουσιάστηκα μαζί του. Η πρόταση που είχε κάνει για το Φεστιβάλ δεν ήταν αυτή. Ήταν μία άλλη πρόταση, πολύ πιο συντηρητική θα έλεγα. Μιλώντας μαζί του στο τηλέφωνο τον ενθάρρυνα να παρουσιάσει κάτι πιο αντιπροσωπευτικό της δουλειάς του και έτσι προέκυψε η ιδέα για τα ΤEMPI. Είδα κάποια αποσπάσματα της επεξεργασίας που θα κάνει και νομίζω ότι θα είναι πολύ δυνατή εμπειρία. 57 συμμετέχοντες από το κοινό θα καλωδιοθούν και θα δανείσουν τον παλμό της καρδιάς τους και μέσα από live ψηφιακή επεξεργασία, ανάλογα με τη συναισθηματική κατάσταση που θα βρίσκονται εκείνη τη στιγμή, θα αλλάζει ο ήχος, το ηχοτοπίο. Πιστεύω ότι θα είναι ένα άκρως συγκινητικό και ιδιαίτερο ηχητικό μνημείο για τα Τέμπη.
Είναι ωραίο όταν επιμελητές παραδέχονται ότι κάτι μαθαίνουν και οι ίδιοι.
Ναι, νομίζω ότι έχει και αυτό το νόημα το Φεστιβάλ. Το ότι κι εμείς βρίσκουμε ανθρώπους που δεν ξέρουμε. Πραγματικά χάρηκα πάρα πολύ που τον γνώρισα. Μέρος της δουλειάς του επιμελητή είναι να εκπαιδεύεται κατά τη διάρκεια αυτής της εργασίας και να ερευνά προσεχτικά, να βλέπει το καθετί. Αυτό είναι το νόημα. Φυσικά και θα φέρεις καλλιτέχνες οι οποίοι εκπροσωπούν κάτι από αυτό που θέλεις να δείξεις από την ταυτότητά της ενότητας και είναι σημαντικοί και αναγνωρισμένοι. Αλλά το άλλο κρίσιμο κομμάτι, του επιμελητή, είναι να ανακαλύψει, να δώσει βήμα σε ανθρώπους που δεν είναι τόσο γνωστοί ή δεν έχουν συχνά την ευκαιρία να παρουσιάσουν έργα μεγάλης κλίμακας ή πιο υβριδικής μορφής.
“Hide to Show” η τέταρτη δράση στις 20 & 21 Ιουλίου.
Είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα, κατά τη γνώμη μου, πολυμεσικά μουσικά θέατρα. Από τον Γερμανό συνθέτη Μichael Beil και τον Nadar Ensemble από το Βέλγιο που είναι από τα πιο καινοτόμα σύνολα σύγχρονης μουσικής στην Ευρώπη. Το έργο αυτό γράφτηκε για το συγκεκριμένο σύνολο από τον Μichael Beil. Είναι η πρώτη φορά που έρχονται στην Ελλάδα. Το έργο ενσωματώνει τη σύγχρονη μουσική γλώσσα με ποπ αναφορές. Ως μουσικό θέατρο έχει θεατρικές χειρονομίες, βίντεο, live βίντεο, προηχογραφημένα μέσα, με πολλή μεγάλη δεξιοτεχνία και χιούμορ. Είναι ένα θέατρο ψευδαισθήσεων, όπου το φυσικό σώμα και το ψηφιακό είδωλο του μουσικού θολώνει συνέχεια, αλληλεπιδρά και συγχέεται. Είναι μια παράσταση η οποία παραπέμπει πολύ στο ΤikΤok, και έχει μεγάλη ανταπόκριση από ό,τι μου είπανε και σε εφήβους. Και γι’ αυτό τον λόγο, γι’ αυτή την παράσταση πραγματοποιήσαμε ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα σε σχολεία. Βασίστηκε σε ένα εγχειρίδιο από έναν δάσκαλο φιλοσοφίας που είχε δει την παράσταση στο Βέλγιο, το οποίο πραγματεύεται θέματα κοινωνικά, φιλοσοφικά, αισθητικά και τεχνολογικά. Οπότε εννέα σχολεία της Αθήνας το μελέτησαν για 3 μήνες μαζί με τους δασκάλους από διαφορετικά πεδία. Από μαθηματικούς, καθηγητές νέων ελληνικών, εικαστικούς, βιολόγους και μουσικούς . Και αυτά τα σχολεία θα έρθουν στη δεύτερη παράσταση, όπου θα τους δώσουμε την ευκαιρία να μιλήσουν με τους δημιουργούς σε ένα Q&A μετά την παράσταση. Το Hide to show πραγματεύεται ένα σοβαρό θέμα -την ψηφιακή μοναξιά- με έναν ανάλαφρο τρόπο.
Η πέμπτη δράση του C_Music NOW στις 24 Ιουνίου το Voice Lab – Post Internet Dance Edition.
Η Frauke Aulbert είναι μια τραγουδίστρια – περφόρμερ, η οποία πραγματικά επαναπροσδιορίζει τα όρια του τι μπορεί να κάνει η φωνή. Έχει μελετήσει έναν τεράστιο όγκο από φωνητικές παραδόσεις παγκοσμίως. Διαθέτει ακραίες φωνητικές δυνατότητες, μπορεί να κάνει πολυφωνίες με τη φωνή της. Επίσης έχει και ένα υπόβαθρο που εκτείνεται από τον κλασικό χορό, τον ινδικό χορό, τα ακροβατικά, ιαπωνικό μπούτο, είναι μια πολύ ειδική περίπτωση περφόρμερ. Η παράσταση που θα μας παρουσιάσει έχει να κάνει με τις κοινωνικές διαστάσεις της post digital εποχής, τη μετάβαση από το online στο αναλογικό και παίρνει έμπνευση από διάφορα tutorials, unboxing βίντεο και τη γενικότερη κουλτούρα της ψηφιακής αυτοπροβολής μετατρέποντας όλες αυτές τις συμπεριφορές σε παρτιτούρα και χορογραφία.
Η έκτη δράση στις 26 & 27 Ιουνίου μας μεταφέρει εκτός Πειραιώς 260 στο Αρχαίο Στάδιο Επιδαύρου με την (Άλκηστις) Τοπίο μετά την Υπόσχεση του Δημήτρη Καμαρωτού όπως και η ενδέκατη δράση Oedipus Steps στις 10 & 11 Ιουλίου.
Ναι, θα σου μιλήσω και για τις δύο αυτές δράσεις στο Αρχαίο Στάδιο Επιδαύρου που συμβαίνουν τα μεσάνυχτα, και ξεκινάνε 23:59. Ο τόπος του Σταδίου και το σκοτάδι εκείνη την ώρα γίνονται μέρος της δραματουργίας και στις δύο αυτές δράσεις. Τώρα, όσον αφορά την Άλκηστις και τον Οιδίποδα δεν αφηγούνται τους γνωστούς μύθους, αλλά επιχειρούν να φωτίσουν κάποιες σκοτεινές πλευρές των ηρώων, κάποιες σκοτεινές προσωπικές διαδρομές. Στην πρώτη, στην Άλκηστη βλέπουμε τι θα μπορούσε να σκεφτόταν πέρα από τη θυσία που κάνει: ποια ήταν η προσωπική της διαδρομή, οι προσωπικές της σκέψεις. Είναι περιπατητικό δεν παρακολουθεί απλώς ο θεατής, αλλά μπαίνει σε μια τελετουργική διαδρομή μέσα στη νύχτα. Και η Άλκηστις δεν είναι πια η γνωστή ηρωίδα της αυτοθυσίας, αλλά μια μορφή, η οποία κατεβαίνει σε μια σκοτεινή πλευρά του δράματος που ενδεχομένως η θυσία παύει να αναγνωρίζεται. Για τον Οιδίποδα πάλι έχουμε μια τυφλή γωνία, όπως έχουμε πει και στο πρόγραμμα. Πάλι δεν αναπαριστά τον γνωστό Οιδίποδα, αλλά εστιάζει στις αόρατες στιγμές μετά το τέλος του έργου, όταν δηλαδή ο Οιδίποδας έχει ήδη αποσυρθεί κι έχει χαθεί, περιπλανιέται μόνος. Το έργο είναι σαν ένα χαμένο υλικό των τραγωδιών. Ένας στοχασμός πάνω στις τελευταίες του ώρες, στις σκέψεις τους, τις σιωπές του, τις συγκρούσεις του.
Αφού τα πιάσαμε δυο δυο στις 28 Ιουνίου έχουμε δυο δράσεις του C_Music NOW στην Πειραιώς 260: τα Reinventing the Wheel του Μάνου Τσαγκάρη στις 19:30 και το αφιέρωμα στον Γιώργο Απέργη Quatuor Diotima στις 21:00.
Το Reinventing the Wheel είναι μια διάλεξη – περφόρμανς από τον Μάνο Τσαγκάρη. Είναι από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους του πειραματικού μουσικού θεάτρου σήμερα και πρόεδρος της Ακαδημίας Τεχνών του Βερολίνου. Ελληνικής καταγωγής, δεν μιλάει ελληνικά βέβαια αλλά εμείς είμαστε περήφανοι. Είναι επίσης ποιητής, είναι συγγραφέας, εικαστικός και ο ίδιος ενεργός περφόρμερ. Για αυτόν ίσως τον λόγο έχει μια πολύ δικιά του προσέγγιση στο μουσικό θέατρο, θα μπορούσα να πω ότι βρίσκεται στην αντίθετη όχθη από τον Μάικλ Μπέιλ. Τώρα στη διάλεξή του θα παρουσιάσει κάποιες βασικές πτυχές της καλλιτεχνικής του προσέγγισης μέσα από αναφορές σε έργα του και πρακτικές. Ωστόσο, όμως, η ίδια η διάλεξη δεν θα είναι μια συμβατική ομιλία, σταδιακά θα μεταμορφωθεί σε μια περφόρματιφ εμπειρία όπου οι θεατές θα βρεθούν αντιμέτωποι με κάποιες απρόβλεπτες δράσεις, κάποιες μετατοπίσεις, κάποιες σκηνικές παρεμβάσεις, όπου θα βιώσουν στην πράξη τη φιλοσοφία του Μάνου γύρω από την παρουσία, την ακρόαση και τη συμμετοχή. Και τα τρία είναι πολύ σημαντικά ως προς την προσέγγισή του -πάντα ανθρωποκεντρική. Πάντα εξετάζει πώς οι άνθρωποι κινούνται, ακούνε, περιμένουν σε ένα χώρο. Πώς αλληλεπιδρούν μέσα σε μια σκηνική συνθήκη. Οπότε η ίδια η ομιλία θα γίνει και περφόρμανς ταυτόχρονα.
Και μετά τον Μάνο Τσαγκάρη ακολουθεί το αφιέρωμα στον Γιώργο Απέργη.
Eδω τώρα έχουμε ένα εξαιρετικό κουαρτέτο – όχι μόνο για την ερμηνεία της σύγχρονης αλλά και της κλασικής μουσικής- το γαλλικό κουαρτέτο Diotima. Οι Diotima σε συμπαραγωγή με το Γαλλικό Ινστιτούτο, θα παίξουν τα δύο τελευταία προσφάτως γραμμένα έργα του συνθέτη Γιώργου Απέργη, ο οποίος έκλεισε τα 80 του χρόνια. Στο Παρίσι πραγματοποιήθηκαν πολλές συναυλίες προς τιμήν του για τα γενέθλια του καθώς θεωρείται διεθνώς από τους πιο σημαντικούς σύγχρονους συνθέτες της πρωτοπορίας. Εμείς κάνουμε αυτό το μικρό αφιέρωμα , όμως δεν θα πω ότι είναι μια συναυλία, γιατί τα έργα του έχουν και στοιχεία μουσικού θεάτρου. Το πρόγραμμα συμπεριλαμβάνει επίσης ένα έργο του εξαιρετικού συνθέτη Νικόλα Τζώρτζη που υπήρξε μαθητής του και το εμβληματικό πρώτο κουαρτέτο του György Ligeti.
H ένατη δράση στις 5 Ιουλίου το Raw Portaits από το Galan Trio.
Είναι η συνεργασία μας με την Ένωση Ελλήνων Μουσουργών, με το Galan Trio που αποτελείται από νέους μουσικούς, το οποίο έχει ήδη μία πολύ ωραία πορεία εντός και εκτός της χώρας. θα παρουσιάσει μια επιλογή έργων από Έλληνες διακεκριμένους συνθέτες της Ένωσης, συν δύο αναθέσεις με καινούργια έργα της Φανής Κοσώνα και του Δημήτρη Μούσουρα. Θα είναι μια συναυλία χωρίς έξτρα μέσα: βίντεο, περφόρμανς. Είναι οι μουσικοί, τα όργανα και οι ακροατές θεατές. Αλλά το θεωρούμε εξίσου σημαντικό να δίνουμε βήμα σε νέους μουσικούς , πόσο μάλλον σε ένα πρόγραμμα που αναδεικνύει την αισθητική ποικιλία του σύγχρονου ελληνικού ρεπερτορίου.
Δέκατη δράση του C_Music Now, 7 & 8 Ιουλίου μια τραγική καντάτα, Lee Miller in Hitler’s Bathtub.
Τους Needcompany, τους είχα δει ως θεατής επί θητείας Γιώργου Λούκου, είχαν κάνει μια καταπληκτική παράσταση που λεγόταν Isabella’s Room και είχα συγκλονιστεί. Η φετινή παράσταση που ο σκηνοθέτης της Jan Lauwers την ονομάζει τραγική καντάτα, έχει ως αφετηρία την στιγμή που η Miller πλένεται στο λουτρό του Χίτλερ το 1945, κουβαλώντας πάνω της τη μυρωδιά του θανάτου από το Νταχάου.Δεν είναι μία βιογραφία της Lee Miller αλλά μέσα από αυτή την οριακή πράξη ο σκηνοθέτης αναστοχάζεται πάνω στο τραύμα και την γυναικεία ταυτότητα. Η Lee Miller είχε κακοποιηθεί σε πολύ μικρή ηλικία και ήταν μία σύνθετη προσωπικότητα. Ήταν φωτογράφος πολέμου, αλλά πριν ήταν μοντέλο, ήταν η γυναίκα του Μαν Ρέι και η ίδια δημιουργός. Ο Jan Lauwers δηλώνει ότι «Δεν ήθελα να κάνω πορτρέτο της Lee, αλλά πορτρέτο των πολλών θυμωμένων γυναικών στην ιστορία της τέχνης». Νομίζω ότι αυτό το συνοψίζει.
Το C_Music Now ολοκληρώνει τις δράσεις του με τη δωδέκατη το 1961 στις 24 & 25 Ιουλίου στο Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου.
Ένα έργο μουσικού θεάτρου, ανάθεση του Φεστιβάλ από τον συνθέτη Κορνήλιο Σελαμσή σε σκηνοθεσία του Χάρη Φραγκούλη. Η αφορμή της παράστασης ήταν τα κτίρια του Ξενία, τα οποία πλέον είναι εγκαταλελειμμένα, είναι ερείπια. Το 1961 είναι μια προσπάθεια να κοιτάξουμε το παρελθόν με ένα φρέσκο βλέμμα. Υπάρχει μία αφήγηση για μία γυναίκα και όλη η παράσταση αποτελείται από γυναίκες, ακόμα και οι μουσικοί είναι γυναίκες. Θα παίξει το σύνολο σύγχρονης μουσικής του Τέττιξ. Είναι σαν μια βιωματική ιστορία και της μουσικής σαν μνήμη. Δηλαδή έχει κρυμμένα θραύσματα από διάφορες μουσικές και λόγιας μουσικής και πιο δημοφιλούς μουσικής, όμως η μνήμη εδώ δεν λειτουργεί μουσειακά αλλά βιωματικά. Δηλαδή, το ερείπιο μετατρέπεται σε έναν ζωντανό τόπο συνάντησης. Είναι μια στιγμή ενεργοποίησης της μνήμης, η οποία μας πηγαίνει σε ένα βαθύτερο επίπεδο και στη σχέση μας με όλα όσα εγκαταλείπουμε είτε είναι κτίρια είτε είναι ιδέες και οράματα. Και για το αν μπορεί να υπάρξει σήμερα ένας νέος τρόπος να τα κατοικήσουμε έστω και συμβολικά.
Απ’ ό,τι λοιπόν κατάλαβα συνομιλώντας πια και μαζί σου για το πρόγραμμα, η ενότητα C_Music Now αφορά εντελώς το «τώρα».
Γι’ αυτό βάλαμε το NOW και το C_MUSIC, άμα το σκεφτείς με ένα λοξό τρόπο το C είναι see. Το βασικό point του C_Music Now είναι ότι η σύγχρονη μουσική δεν είναι πια για τους λίγους. Έχει μετακινηθεί, έχει ανοίξει, είναι ένα ζωντανό πεδίο το οποίο είναι βαθιά συνδεδεμένο με το τώρα.
Επέλεξες πράγματα τα οποία θα ήθελες να τα δεις να συμβαίνουν και στην Ελλάδα.
Σκέφτηκα αν μπορούσα να πάω σε παραστάσεις του εξωτερικού πού θα ήθελα να πάω και τις έφερα αυτές εδώ.
Ακολουθείς τη μεγάλη του Λούκου σχολή ουσιαστικά. Μιας και κλείνει και τα 20 χρόνια η Πειραιώς 260 και εκεί τότε γίναμε θεατές με κατεβασμένα τα σαγόνια από αυτά που είχαμε παρακολουθήσει και κατά συνέπεια βιώσει.
Θα ήθελα πολύ να συμβεί το ίδιο με το C_Music Now. Η ίδια μετατόπιση που έγινε τότε με το χορό και το θέατρο. Δεν ξέρω αν θα το πετύχω, αλλά σίγουρα πιστεύω ότι η σύγχρονη μουσική είναι πιο έτοιμη από ποτέ να διευρύνει το κοινό της, γιατί ακριβώς έχει η ίδια μετατοπιστεί και απευθύνεται στο ίδιο ανήσυχο κοινό που έρχεται με ενδιαφέρον και ενθουσιασμό να δει τις παραστάσεις του χορού και του θεάτρου. Δεν απευθύνεται πια σε ένα κλειστό κύκλο…ειδικών.
Κάποιοι μας αποκαλούν η γενιά της Πειραιώς 260, μια γενιά φιλότεχνων που μας πήγε από τα βαρύτιμα μάρμαρα του Ηρωδείου και της Επιδαύρου στο μπετόν αρμέ της βιομηχανικής Πειραιώς. Το άνοιγμα της Πειραιώς 260 τότε και έκτοτε κάπως σαν να μας ένωσε εμάς τους τότε πιο νέους σε μια νέα μυσταγωγική κατάσταση και μας έκανε να αγαπήσουμε αλλιώς το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου.
Μα φυσικά αφού μας έβαλε στον ευρωπαϊκό πολιτιστικό χάρτη, όσον αφορά τον χορό και το θέατρο.
Οπότε νιώθεις χαρούμενη που αναλαμβάνεις μια ενότητα ενός Φεστιβάλ, αλλά στο συγκεκριμένο χώρο κιόλας.
Είμαι όντως πολύ χαρούμενη. Το πιο συναρπαστικό μέρος της δουλειάς μου ευελπιστώ, ότι θα είναι κάτι που ήδη βίωσα διδάσκοντας σύγχρονη μουσική στα πανεπιστήμια για πολλά χρόνια. Oταν κάποιος στη συγκεκριμένη περίπτωση, οι φοιτητές, ανακάλυπταν έναν ολόκληρο κόσμο που αρχικά πίστευαν ότι δεν τους αφορά και τελικά τον αγκάλιαζαν και τον έκαναν δικό τους. Αυτό είναι πολύ σημαντικό για μένα και θεωρώ ότι η σύγχρονη μουσική είναι -για λόγους που και η ίδια βέβαια είχε μερίδιο ευθύνης- λίγο παρεξηγημένη. Οπότε αν συμβεί κάτι αντίστοιχο στο κοινό του C_Music NOW θα ήταν η μεγαλύτερη ανταμοιβή μου, αν μπορώ να το πω έτσι.
Ποιος πιστεύεις είναι ο λόγος που θα έπρεπε να κινητοποιηθεί κάποιος να παρατηρήσει και να παρακολουθήσει κάποιες από αυτές τις δράσεις της ενότητας C_Music Νow;
Οι παραστάσεις του C_Music Νow προσφέρουν μια ολιστική εμπειρία στο κοινό. Καλούνται να βιώσουν ένα συμβάν, το οποίο γεννιέται μπροστά τους. Άλλες φορές είναι ριψοκίνδυνο, άλλες φορές είναι ψυχαγωγικό, άλλες φορές είναι εύθραυστο. Σε κάθε περίπτωση είναι βαθιά παρόν και νομίζω ότι αυτό είναι το ζητούμενο. Μια εμπειρία είναι κάτι το οποίο το βιώνουμε με όλες μας τις αισθήσεις και κρατάμε αυτό που θεωρούμε εμείς ότι πρέπει να κρατήσουμε. Αυτή είναι η ουσία μιας παράστασης, να είναι μία εμπειρία, πραγματική.
Από τη συζήτηση που κάναμε, εγώ αυτό που θα πω στους φίλους μου είναι: πήγαινε να ζήσεις την εμπειρία που είναι του παρόντος και πολιτικοποιημένη. Δεν φοβήθηκε το Φεστιβάλ φέτος να πιάσει και μερικά πράγματα τα οποία είναι επικίνδυνα.
Οι καλλιτέχνες είναι τα ευαίσθητα μουσικά όργανα της ιστορίας και είναι μοιραίο να αντανακλούν τα συγκρουόμενα αισθήματα του παρόντος. Με κάποιον τρόπο, λοιπόν, εκφράζουν την κοινωνική και πολιτική υπόσταση των πραγμάτων.
Εκ μέρους των θεατών ευχαριστούμε για την εμπειρία που θα βιώσουμε εξαιτίας του μυαλού σου και των επιλογών σου.
Πιστεύω ότι δεν θα μπορούσα να κάνω τίποτα από όλα αυτά αν στην καλλιτεχνική διεύθυνση δεν βρισκόταν ο Μιχαήλ Μαρμαρινός, ο οποίος έχει ένα πολύ σαφές όραμα για την πρωτοπορία, το άνοιγμα προς τα έξω και τη συνεχή επαναδιαπραγμάτευση του τι σημαίνει ένα σύγχρονο φεστιβάλ σήμερα. Αυτό το όραμα βρίσκεται σε πλήρη σύμπνοια με τον τρόπο σκέψης και την αισθητική κατεύθυνση του C_Music NOW. Χωρίς αυτή την καλλιτεχνική διεύθυνση, ένα τέτοιο εγχείρημα δεν θα μπορούσε να υπάρξει.
