Ο βαρύτονος Γεώργιος Ιατρού ερμηνεύει και φέτος στο Διεθνές Φεστιβάλ Μουσικής TRIETHNÉS στις Πρέσπες, στον ιστορικό αυτόν τόπο με τον βυζαντινό αέρα. Την Παρασκευή 28 Αυγούστου, στη Βυζαντινή Συλλογή του Αγίου Γερμανού, αναλαμβάνει τον ρόλο του Πιερότου από το έργο του Arnold Schönberg, «Φεγγαρόφωτος Πιερότος», στο πλαίσιο των 75 χρόνων από τον θάνατο του συνθέτη. Κάτω από το φως του φεγγαριού, με την τεχνική του “Sprechgesang” και τη συνοδεία ενός πενταμελούς μουσικού συνόλου, το κοινό έχει την ευκαιρία να γνωρίσει από κοντά αυτήν την περσόνα — τον «τρελό του χωριού».
Με σπουδές στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, στο Πανεπιστήμιο Μουσικής Κολωνίας και στην Aκαδημία Ρόμπερτ Σούμαν Ντύσσελντορφ, ο Ιατρού έχει συνεργαστεί με όπερες σε Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Νορβηγία, Ιρλανδία και Καναδά. Στους ρόλους που έχει ερμηνεύσει συγκαταλέγονται οι Φίγκαρο (Ο κουρέας της Σεβίλλης), Βαλεντίνος (Φάουστ), Μαρτσέλλο και Σωνάρ (Μποέμ), Γκάμπριελ φον Άιζενσταϊν και Δρ Φάλκε (Η νυχτερίδα).
Στη συγκεκριμένη παράσταση, «Κάτω από το φως του φεγγαριού / Έν@ Pierrot», ο Ιατρού δίνει τη δική του πινελιά. Με αφετηρία το drag, επαναπροσδιορίζει τον ρόλο και φέρνει στο προσκήνιο την άφυλη ταυτότητα του Πιερότου. Για αυτήν τη διαφορετική προσέγγιση, τον ίδιο τον ρόλο, το φεστιβάλ και τις Πρέσπες μιλά στο ελc.
Τι σημαίνει για εσάς η συμμετοχή στο 2ο Διεθνές Φεστιβάλ Μουσικής TRIETHNÉS;
Η συμμετοχή μου στο 2ο TRIETHNÉS είναι για μένα μια πολύ ιδιαίτερη εμπειρία. Είναι το τρίτο καλοκαίρι στη σειρά που τραγουδώ στις Πρέσπες. Πριν από δύο χρόνια κάναμε με τον Γ. Ζιάβρα, τον καλλιτεχνικό διευθυντή του φεστιβάλ, το «Τραγούδι της Γης» του G. Mahler ως μια ξεχωριστή συναυλία στο πλαίσιο του «Όλη η Ελλάδα ένας πολιτισμός» και πέρσι, στο 1ο TRIETHNÉS πλέον ως φεστιβάλ, κάναμε τα «Τραγούδια του Οδοιπόρου» και ένα πάρτι κλεισίματος. Νιώθω πολύ συνδεδεμένος με αυτό το φεστιβάλ, με τον τόπο και τους ανθρώπους του. Νιώθω ότι είμαι κι εγώ ένα κομματάκι της δημιουργίας του. Όσον αφορά το έργο που θα ερμηνεύσω φέτος, είναι για μένα ένα έργο ζωής. Είναι μεγάλη μου τιμή που μου εμπιστεύτηκαν τον Pierrot Lunaire του Schönberg και εύχομαι αυτή να είναι η αρχή για πολλούς μελλοντικούς Πιερότους.
Ποιος είναι ο Φεγγαρόφωτος Πιερότος για εσάς; Πώς θα περιγράφατε την περσόνα του σε κάποιον που δε γνωρίζει το έργο;
Ο Πιερότος είναι ένας εμμονικός χαρακτήρας με πολλή θλίψη, που ακροβατεί διαρκώς ανάμεσα στο φαντασιακό και το πραγματικό. Μιλάει για τη μοναξιά, τον νόστο, τη θρησκεία, τον έρωτα και τη βία. Είναι ένας βαθιά ανθρώπινος χαρακτήρας: αφελής και τρυφερός, βίαιος και σκοτεινός. Ίσως, το προσωπείο του Πιερότου να του δίνει τη δυνατότητα να πει όλα όσα δεν μπορούμε να εκφράσουμε εμείς οι υπόλοιποι.
Πώς ξεχωρίζει ο Φεγγαρόφωτος Πιερότος από άλλα έργα που έχετε ερμηνεύσει στο παρελθόν;
Καταρχάς, είναι ένας ρόλος που παραδοσιακά ερμηνεύεται από γυναικεία φωνή — συνήθως σοπράνο. Επίσης, δεν έχω εντοπίσει ηχογράφηση του έργου με ανδρική φωνή, πόσο μάλλον με βαρύτονο, γεγονός που το καθιστά ήδη μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα πρόκληση. Επιπλέον, το έργο είναι γραμμένο με την τεχνική του “Sprechgesang”, δηλαδή ενός ενδιάμεσου μεταξύ ομιλίας και τραγουδιού. Οπότε δεν μπορείς εύκολα να «κρυφτείς» πίσω από την ομορφιά της φωνής ή του φραζαρίσματος. Πρωταγωνίστρια γίνεται η ποίηση, εξού και στην πρώτη παρουσίαση του έργου, η Albertine Zehme, η πρώτη ερμηνεύτρια, βρισκόταν μόνη στη σκηνή, ενώ ο Schönberg και οι μουσικοί ήταν κρυμμένοι πίσω από μία οθόνη. Το κοινό έβλεπε ουσιαστικά μόνο τον Πιερότο.
Στο φεστιβάλ επιλέγετε να ερμηνεύσετε τον Φεγγαρόφωτο Πιερότο in drag. Πείτε μας λίγα παραπάνω γι’ αυτό. Τι προσθέτει αυτή η επιλογή στην ανάγνωση του έργου και του χαρακτήρα;
Δε θα είναι ακριβώς drag. Θέλω περισσότερο να εστιάσω στο άφυλο. Δε θα εμφανιστώ δηλαδή ως η περσόνα που έχω φτιάξει, ως η Νίνα Νάη. Θα έχει όμως στοιχεία drag, χωρίς να πηγαίνει στην περιοχή της υπερβολής. Σε αυτό έχω συνοδοιπόρο μια πολύ σημαντική καλλιτέχνιδα, την Ιωάννα Τσάμη, που επιμελείται το κοστούμι του Πιερότου. Το drag πάντως δεν είναι ξένο στον κόσμο του Πιερότου. Άλλωστε και τα δύο έχουν στη ρίζα τους τη μεταμόρφωση. Ίσως, το drag να φέρει κι ένα επιπλέον “layer” που έχει σχέση με το φύλο. Σε κάθε περίπτωση, θα ήθελα το οπτικό και το σκηνικό στοιχείο να συμβάλλουν στη σύγχυση του θεατή, στο ταρακούνημα που μπορεί να μετακινήσει ή να αποκαλύψει.
Πιστεύετε ότι ένας τόπος μπορεί να γίνει μέρος της ερμηνείας ενός έργου; Τι προσθέτουν οι Πρέσπες στη δική σας ανάγνωση του Φεγγαρόφωτου Πιερότου;
Πρωταγωνίστρια του έργου είναι η λάμψη του φεγγαριού: άλλοτε ως μια αντανάκλαση, άλλοτε ως λεπίδα που κόβει έναν λαιμό, άλλοτε ως λεκές στο ρούχο του Πιερότου. Το φεγγάρι, το νερό, τα βουνά, οι αντανακλάσεις, η νύχτα… Όλα αυτά, που υπάρχουν ήδη μέσα στον κόσμο του Πιερότου, είναι σε αφθονία στις Πρέσπες. Δε χρειάζεται να τα κατασκευάσουμε σκηνικά, ούτε να τα υπονοήσουμε, γιατί θα είναι ήδη εγγεγραμμένα στην εμπειρία του θεατή. Επίσης, η ησυχία — η μαγική ησυχία της Πρέσπας — πιστεύω ότι θα λειτουργήσει ως αντίβαρο στην πληθωρικότητα, στο χιούμορ και στην τρέλα του Πιερότου.
Τι θα θέλατε να γνωρίζει το κοινό για εσάς που ίσως δε φαίνεται όταν βρίσκεστε πάνω στη σκηνή;
Αυτό που δεν φαίνεται είναι οι ατελείωτες ώρες δουλειάς, οι αγωνίες, η πάλη με το σώμα μας, οι ανασφάλειες. Περνάει πολλά στάδια κάθε έργο για να καταλήξει στον θεατή, τα οποία δε θα δει ποτέ το κοινό — κι ίσως είναι καλύτερα έτσι.
Τι θα θέλατε να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από αυτή την παράσταση στις Πρέσπες;
Θα ήθελα ο θεατής να φύγει από την Πρέσπα και να κοιτάξει το φεγγάρι λίγο διαφορετικά. Ίσως, και τον εαυτό του.
