Οι Conic Rose δεν χωράνε σε κουτάκια. Δεν έρχονται με μια έτοιμη συνταγή που αποτελείται από σαφή βήματα που ο οποιοσδήποτε μπορεί εύκολα να ακολουθήσει. Η μουσική τους είναι αυτή η κιτρινισμένη φωτογραφία που αν την κοιτάξεις για πολλή ώρα τα χρώματα επιστρέφουν· είναι το λουλούδι που ανθίζει, είναι ο χρόνος που περνά, είναι εκείνο το ήσυχο μεσημέρι του καλοκαιριού που τα πάντα έχουν λιώσει από τη ζέστη. Είναι απρόβλεπτοι, λειτουργούν με ένστικτο, αυτοσχεδιάζουν και ποτέ δεν επαναλαμβάνονται· το μόνο που μπορείς να πεις με βεβαιότητα είναι αυτό που αισθάνεσαι εσύ την ώρα που βιώνεις τη μουσική τους.
Λίγο πριν την εμφάνισή τους στο 25ο Athens Jazz, οι Conic Rose μιλούν στο ελc και μας δείχνουν πώς να είμαστε κουλ:
Ακούγοντας τη μουσική σας αισθάνθηκα σαν τον Ρεμί από το Ratatouille, όταν συνδύασε διαφορετικές γεύσεις για πρώτη φορά. Υπήρξε μια έκρηξη από χρώματα και υφές, αλλά ταυτόχρονα αισθάνθηκα μια βαθιά στοχαστική ησυχία. Πώς σας κάνει η μουσική σας να αισθάνεστε την ώρα που παίζετε;
Χαχα! Έτσι συνήθως αισθανόμαστε κι εμείς όταν παράγουμε τα τραγούδια μας. Ξεκινάνε με έναν παιχνιδιάρικο τρόπο. Δοκιμάζουμε τα πάντα, συνήθως δίχως κανένα σχέδιο. Επιτρέπουμε στους εαυτούς μας να μας καθοδηγήσει το ένστικτο, η περιέργεια και μια παιχνιδιάρικη διάθεση. Στο τέλος γνωρίζουμε ότι μπορούμε να εμπιστευτούμε το ένστικτό μας. Μας μιλάει. Συνεχίζουμε να δοκιμάζουμε, να βελτιώνουμε τις συνταγές και να τις τροποποιούμε. Μερικές φορές αυτό σημαίνει να πετάξουμε πολλά και να ξεκινήσουμε από την αρχή με νέα συστατικά. Όταν παίζουμε τα κομμάτια ζωντανά, τα πάντα ωριμάζουν μαζί ξανά με έναν νέο τρόπο. Τεχνικά, είμαστε πιο περιορισμένοι στη σκηνή και αυτό δίνει στα τραγούδια ένα «φυσικό πλαίσιο». Μαζί με το συναίσθημα που έρχεται όταν παίζεις μπροστά από κοινό, τα τραγούδια αποκτούν μια νέα ζωή. Γίνονται πιο συναισθηματικά.
Ποιο είναι το πρώτο βήμα όταν δημιουργείτε ένα νέο κομμάτι; Προσπαθείτε να πιάσετε μια συγκεκριμένη αισθητική ή ξεκινάτε από μια γενική ιδέα και έπειτα αυτοσχεδιάζετε;
Καμιά φορά ξεκινά με έναν ήχο που ανακαλύψαμε, καμιά φορά με μια συγχορδία ή ένα σκετς που κάποιος από εμάς έχει ήδη συνθέσει. Αλλά σχεδόν πάντα ξεκινάμε με μικρά θραύσματα. Ποτέ δεν έχουμε συνθέσει ένα ολοκληρωμένο κομμάτι και μετά να το ηχογραφήσουμε. Η διαδικασία είναι πάντα πολύ διαισθητική. Δοκιμάζουμε πράγματα, αυτοσχεδιάζουμε και μπορεί να υπάρξουν εκπλήξεις στην πορεία που ποτέ δεν θα περιμέναμε στην αρχή.
Ποιο είναι το origin story των Conic Rose και τι αναζητείτε ως μπάντα;
Ο τρομπετίστας μας, ο Konstantin, έψαχνε για ένα γκρουπ που θα του επέτρεπε να αναπτύξει τις «ηχητικές ιδέες» και τα «μουσικά οράματα». Η προσέγγιση που γνώρισε μελετώντας μουσική δεν λειτουργούσε για εκείνον. Υπήρχαν πολλά που δεν μπορούσε να αποτυπώσει με λέξεις ή να τα γράψει σε χαρτί, αλλά παρέμεναν σημαντικά. Με τους Conic Rose βρήκε ένα περιβάλλον όπου η δημιουργική προσέγγιση σχηματίστηκε από το ένστικτο και τον αυτοσχεδιασμό, ενώ ταυτόχρονα μεγάλο μέρος του παράχθηκε συνειδητά και σχεδόν σχεδιάστηκε τελικά, ώστε να φτάσει μια συγκεκριμένη ενέργεια ή αισθητική.
Πόσο πιστεύετε ότι έχετε αλλάξει από την πρώτη στιγμή που μάθατε να παίζετε ένα μουσικό όργανο; Είστε περισσότερο αισιόδοξοι ή περισσότερο κυνικοί, ίσως;
Το όργανο, από εκεί που ήταν κάτι καινούργιο και ξένο, έγινε επέκταση του κορμιού. Υπάρχουν φορές όπου συνειδητά χρησιμοποιείς το όργανο για να εξερευνήσεις νέα όρια και να τα ξεπεράσεις. Σε αυτές τις στιγμές, μπορεί να φανεί ξένο ξανά. Αλλά τις περισσότερες φορές είναι απλά ένα κομμάτι του εαυτού σου, κάτι που χρησιμοποιείς για να εκφράσεις αυτό που κρύβεται μέσα σου.
Τι σας εμπνέει; Επίσης, πείτε μου κάνα δυο ταινίες, τραγούδια ή βιβλία που σας βοηθούν όταν κολλάτε και δεν μπορείτε να δημιουργήσετε.
Φυσικά και λατρεύουμε τις ταινίες, τη μουσική και τα βιβλία. Τις περισσότερες φορές δεν υπάρχει έλλειψη υλικού γύρω μας που μας δίνει έμπνευση. Πολλοί από εμάς έχουμε πολλά βιβλία ή ταινίες που μπορούν να δώσουν έμπνευση στο σπίτι μας, τα οποία δεν έχουμε δει ή διαβάσει σωστά ακόμα. Όταν κολλάμε και δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε είναι μια κατάσταση στην οποία το μυαλό μας μπαίνει εμπόδιο. Το Εγώ μας θέλει να επιτύχει κάτι τόσο πολύ που μπλοκάρει όλα τα κανάλια και τις μορφές που μπορούν να του δώσουν πρόσβαση σε αυτό. Προσπαθούμε να ελέγχουμε τα πάντα και σταματάμε να ανοίγουμε τους εαυτούς μας στο άγνωστο, στο ανεξέλεγκτο, στο όμορφο και στο συναρπαστικό. Οπότε, αντί να βρούμε περισσότερες επιρροές, προσπαθούμε να τα αφήσουμε όλα πίσω. Να ξεχάσουμε το θέμα και τις προσδοκίες μας, να επιστρέψουμε στο παρόν και να ξαναανακαλύψουμε τη χαρά σε κάτι. Το μαγείρεμα, η διασκέδαση και το να είσαι με φίλους επίσης βοηθάνε.
Τι σας αρέσει να κάνετε στον ελεύθερο χρόνο σας;
Συναντάμε φίλους, μαγειρική, βόλτες, συναυλίες, θέατρο, εκθέσεις και αθλήματα. Είναι ένα μείγμα από πράγματα που μπορούν να δώσουν έμπνευση, κίνηση και κοινωνική ζωή.
Παρακαλώ, πείτε μου πώς μπορώ να μάθω να είμαι κουλ; (το “Learn To Be Cool” είναι τίτλος από το άλμπουμ Heller Tag, 2023)
Άσε να βγει έξω ό,τι κρύβεται μέσα σου. Να είσαι παράξενος, να είσαι λυπημένος, να είσαι χαρούμενος. Δώσε χώρο σε ό,τι υπάρχει εκεί. Φυσικά, ως κοινωνικά πλάσματα θέλουμε να ανήκουμε κάπου και να μην είμαστε μόνοι μας, οπότε προσαρμοζόμαστε. Τουλάχιστον αυτό προσπαθούμε να κάνουμε εμείς.
