To ANIMASYROS 2026 διανύει φέτος τον 19ο χρόνο του, κι επιστρέφει στη Σύρο, από τις 21 έως τις 27 Σεπτεμβρίου, φέρνοντας ξανά στο νησί δημιουργούς, καλλιτέχνες, επαγγελματίες και φίλους του animation από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Ανάμεσα σε προβολές, διαγωνιστικά τμήματα, εκπαιδευτικά προγράμματα, την Αγορά, λουκούμια, καλό φαγητό και ποτά η διοργάνωση γίνεται μια φορά ακόμη ένας τόπος συνάντησης, δικτύωσης, ανταλλαγής ιδεών και προβολής για τους δημιουργούς και λάτρεις του animation.
Ζητήσαμε από ανθρώπους που συνδέονται με το Φεστιβάλ να μιλήσουν για τη δική τους Animasyros εμπειρία. Από την προσωπική μνήμη και τη σχέση με τη Σύρο ίσαμε την εκπαίδευση, την έρευνα, την κοινωνική θεματολογία και τις νέες παραγωγές, οι διαφορετικές διαδρομές τους συναντιούνται σε έναν κοινό τόπο: το ANIMASYROS και την ιδιαίτερη θέση που έχει κατακτήσει μέσα στην ελληνική και διεθνή κοινότητα του animation.
Ξεκινάμε με τον Στέφανο Ρόκο και την επιστροφή του καταξιωμένου εικαστικού στο animation:
Στέφανος Ρόκος:
Ποιες ήταν οι πρώτες σκέψεις σου όταν έμαθες ότι το 50.000.000 Tons of Landscape παίρνει τον δρόμο για το Ελληνικό Διαγωνιστικό του Animasyros;
Με τη Σύρο έχω έναν ιδιαίτερο δέσιμο από αρκετά παλιά. Έχω επισκεφθεί το νησί σε διαφορετικές εποχές του χρόνου, έχω μείνει σε σπίτια φίλων, με διαφορετικές παρέες και ανθρώπους όλων των ηλικιών, σε διαφορετικά χωριά και τοποθεσίες. Έχουμε οργανώσει ωραίες βραδιές σε όμορφα μέρη με φίλους μουσικούς, έμαθα να φτιάχνω λουκούμια στο παραδοσιακό εργαστήριο του Συκουτρή στο λιμάνι, κάναμε εκθέσεις, ταΐζαμε τα περιστέρια στην κεντρική πλατεία με το βαφτιστήρι μου από το Βέλγιο, παρακολουθήσαμε ταινίες στο drive-in του Syros International Film Festival, πέρασα ένα υπέροχο Πάσχα πριν από δύο χρόνια στην Ερμούπολη μαζί με τη Λητώ, η οποία κρατούσε μια λαμπάδα τηγανητό αυγό. Την ταινία μου την αγαπώ πάρα πολύ και χαίρομαι πραγματικά που θα προβληθεί σε ένα τόσο αγαπημένο για μένα μέρος, στο πλαίσιο του εξαιρετικού Animasyros.
Στην ιστορία του 50.000.000 Tons of Landscape, μέσα σε 5 λεπτά και 49 δευτερόλεπτα, τι προλαβαίνεις να μας πεις;
Προλαβαίνω, μέσα στα πρώτα δευτερόλεπτα, να λύσω το μυστήριο της ζωής, του σύμπαντος και της ανθρώπινης ύπαρξης και, ταυτόχρονα, να σας συστήσω το υπέροχο μουσικό θέμα της ταινίας, που έγραψαν ειδικά γι’ αυτήν οι αγαπημένοι μου φίλοι, οι Bad Seeds Jim Sclavunos και Nick Cave, με τίτλο “Landscape”.
Από τον στατικό καμβά στην κινούμενη εικόνα, σου δίδαξε κάτι αυτή η στροφή για τον τρόπο που θα βλέπεις πλέον τα τοπία και τους ανθρώπους;
Με έκανε να επιβεβαιώσω την κίνηση που υπάρχει έτσι κι αλλιώς στα στατικά ζωγραφικά, χαρακτικά και γλυπτικά μου έργα. Με δίδαξε, ίσως πιο συνειδητά, ότι η φύση και οι άνθρωποι βρίσκονται σε μια διαρκή κίνηση. Και ότι, αν ο άνθρωπος συνεχίσει να μην σέβεται τη φύση, στο τέλος η φύση θα τον φάει για πρωινό.
Τι σημαίνει για σένα το να συμμετέχεις στο φεστιβάλ Animasyrοs ως επισκέπτης και διαγωνιζόμενος;
Όντας εικαστικός και όχι animator, αισθάνομαι πολύ περήφανος που η ταινία μου βρίσκεται ανάμεσα σε έργα καταξιωμένων καλλιτεχνών του animation και τους ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό. Έχω βρεθεί ξανά στο Animasyros, τόσο ως επισκέπτης όσο και ως διαγωνιζόμενος, με τη μικρού μήκους ταινία μου «Οι δύο ναοί» του 2022. Τότε, δυστυχώς, δεν είχα καταφέρει να παραστώ στο φεστιβάλ. Φέτος χαίρομαι πάρα πολύ που θα μπορέσω να απολαύσω τα «Τοπία» στη μεγάλη οθόνη του θεάτρου “Απόλλων”, μαζί με τον συνεργάτη και συνδημιουργό Φωκίωνα Ξένο. Και περιμένω με μεγάλο ενδιαφέρον να ακούσω τα σχόλια και τις αντιδράσεις του κοινού.
Συνεχίζουμε με την Κατερίνα Αθανασοπούλου που πέρυσι συμμετείχε στο Ελληνικό Διαγωνιστικό τμήμα με την ταινία “Waves” και φέτος βρίσκεται σε ένα πάνελ για να μας μοιράσει γνώση:
Κατερίνα Αθανασοπούλου
Πώς είναι η αίσθηση να επιστρέφεις στο Animasyros όχι μόνο με τη δημιουργική σου ματιά, αλλά και με τη συμμετοχή σου στο πάνελ της Αγοράς Teaching animation at Royal College of Arts: Art & Research;
Το Animasyros είναι για μένα μια οικογένεια – σε προσωπικό επίπεδο, γιατί οι άνθρωποί του είναι στην καρδιά μου, αλλά και με την έννοια της ευρύτερης γενεαλογίας του animation! Κάθε φορά που έρχομαι στη Σύρο συναντώ ένα φεστιβάλ που έχει μεγαλώσει μαζί με το ίδιο το ελληνικό animation, αλλά παραμένει ανοιχτό, πειραματικό, ενθουσιώδες. Το να επιστρέφω αυτή τη φορά και μέσα από την εκπαιδευτική και ερευνητική μου ιδιότητα στο Royal College of Art, όπου διδάσκω, είναι μεγάλη χαρά, γιατί μου δίνει την ευκαιρία να μιλήσω όχι μόνο για το τι κάνω ως δημιουργός αλλά και για το πώς μαθαίνουμε, πώς δοκιμάζουμε, πώς δημιουργούμε τις συνθήκες ώστε μια νέα ιδέα να μπορέσει να αναδυθεί. Στο Royal College of Art με ενδιαφέρει πολύ αυτή η σύνδεση ανάμεσα στην πράξη, την έρευνα, και την προσωπική καλλιτεχνική δράση. Η διδασκαλία, άλλωστε, λειτουργεί και για μένα σαν μια διαρκής διαδικασία ανακάλυψης καθώς οι ερωτήσεις των φοιτητών συχνά με κάνουν να επανεξετάζω και τη δική μου δουλειά. Είμαι εδώ με τη συνάδελφο μου Dr Sam Moore, η οποία είναι η διευθύντρια του MA Animation και MFA Animation – και μια εξαιρετική δημιουργός και ερευνήτρια του animation.
Τι έχεις σκοπό να μοιραστείς σε αυτό το πάνελ;
Για μένα έχει πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον η διαδικασία του πειραματισμού, ενώ δοκιμάζεις ένα υλικό, μια κίνηση, έναν χώρο, μια τεχνολογία. Θα ψάξεις, θα αποτύχεις, θα ξαναδοκιμάσεις, και μέσα από αυτή τη διαδικασία θα ανακαλύψεις κάτι που δεν ήξερες εξαρχής. Στο Royal College of Art προσπαθούμε να δημιουργήσουμε έναν χώρο όπου οι φοιτητές μπορούν να αναπτύξουν τη δική τους καλλιτεχνική φωνή, μέσα από την πράξη και τη θεωρία αλλά και μέσα από την κριτική σκέψη. Το animation μπορεί να είναι κινηματογράφος, εικαστική τέχνη, έρευνα, performance, εγκατάσταση, και ένας τρόπος να σκεφτόμαστε τον κόσμο. Οι φοιτητές μας βρίσκουν τη φωνή τους, την προσωπική θέση και την αλήθεια τους, και ο διάλογος και η πράξη είναι πάντα στο κέντρο.
Στην πιο πρόσφατη δουλειά σου “Waves” παίζεις με τον χώρο και την υλικότητα, μετά από τόσα χρόνια δημιουργίας και παρουσίας στον χώρο τι είναι ακόμα αυτό που σε μαγεύει στο animation και σε ωθεί να ψάχνεις συνεχώς νέα μονοπάτια;
Στο WAVES με ενδιέφερε πολύ η ιδέα της επικοινωνίας και της προσπάθειας να αγγίξεις κάτι που βρίσκεται πέρα από εσένα. Μια εξωγήινη γυναίκα βρίσκεται ανάμεσά μας, προσπαθεί να επικοινωνήσει, αλλά παραμένει αόρατη. Οι χειρονομίες της ηρωΐδας είναι δικές μου, και τα κινούμενα δάχτυλά της προέρχονται από μια χειρονομία που επαναλαμβάνω συχνά όταν μιλώ για το ψηφιακό – ότι προέρχεται από το ψηφίο, το δάχτυλο. To digital είναι φτιαγμένο και αυτό από τα digits, με συγκινεί αυτή η φυσική ιστορία που αποκαλύπτει το ανθρώπινο σώμα πίσω από κάθε τεχνολογία. Είναι ένας χαιρετισμός, ένα κύμα, αλλά ταυτόχρονα και μια αναζήτηση επαφής. Αυτό είναι που εξακολουθεί να με γοητεύει στο animation, ότι μπορώ να ξεκινήσω από μια πολύ απλή, σωματική χειρονομία και να τη μετατρέψω σε έναν ολόκληρο κόσμο. Να εξερευνήσω μέσα από την κίνηση τον χώρο, την υλικότητα, το σώμα. Κάθε μέθοδος γίνεται ένας διαφορετικός τρόπος να ρωτήσω ξανά τι σημαίνει να δίνεις ζωή σε μια εικόνα.
Ποια είναι η πιο δυνατή εικόνα ή συναίσθημα που σου αφήνει κάθε φορά η Σύρος και το Animasyros;
Η Σύρος είναι μαγικό νησί, ιδιαίτερο, και το Αnimasyros έχει έναν αέρα θαλασσινό. Υπάρχει εδώ μια ωραία σύνδεση με το animation, λέξη προερχόμενη από τη λατινική λέξη anima, που σημαίνει πνοή, ζωή, ή ψυχή. Η anima συνδέεται ετυμολογικά με το ελληνικό «ἄνεμος», τον άνεμο, την κίνηση του αέρα. Ιδανικός τόπος και πνεύμα λοιπόν! Όσοι έρχονται στο ANIMASYROS ανυπομονούν να ξαναγυρίσουν, και οι δεσμοί που δημιουργούνται ανάμεσά μας δυναμώνουν με κάθε επιστροφή. Καλό μας φεστιβάλ!
Ακολουθεί ο Μπάμπης Αλεξιάδης, ένας παλιός γνώριμος του ANIMASYROS που ασχολείται πολύ με εκπαιδευτικά εργαστήρια ως ανιμέιτορ. Φέτος συμμετέχει στην Αγορά σε πάνελ που πραγματοποιείται με αφορμή τα 200 Χρόνια Ερμούπολη.
Μπάμπης Αλεξιάδης
Ως σταθερός και αγαπημένος φίλος του φεστιβάλ, τι σε κάνει να ανυπομονείς περισσότερο κάθε φορά που έρχεται η ώρα του Animasyros;
Νομίζω ότι είναι ένας συνδυασμός πραγμάτων. Καταρχάς, η Σύρος είναι πανέμορφη, και ο Σεπτέμβριος είναι μια πολύ καλή εποχή για να βρίσκεσαι εκεί. Μετά είναι ο κόσμος που έρχεται στο φεστιβάλ. Λίγο-πολύ γνωριζόμαστε όλοι, οπότε κάθε χρόνο είναι σαν ένα reunion. Και φυσικά, το πρόγραμμα του φεστιβάλ. Ακούς για ταινίες που έχουν προβληθεί ή διακριθεί σε άλλα διεθνή φεστιβάλ και έχεις την ευκαιρία να τις δεις σε ένα φεστιβάλ τόσο κοντά σου. Για μένα, αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό: ότι μπορείς να ανακαλύψεις εξαιρετικές ταινίες animation που διαφορετικά μπορεί να μην είχες την ευκαιρία να δεις.
Πώς βουτάς σε ευαίσθητα προσωπικά βιώματα και τα μεταμορφώνεις σε κινούμενες εικόνες; Στα animated documentaries που δουλεύεις μπαίνουν όρια σ’ αυτό που θες να πεις εσύ κι αυτό που ζητάει η ίδια η ιστορία από μόνη της να ειπωθεί ;
Τα τελευταία χρόνια έχω δουλέψει σε μουσεία και οργανισμούς που εστιάζουν σε projects που βασίζονται σε αρχειακό υλικό, οπότε τις περισσότερες φορές η ιστορία είναι ήδη εκεί. Δεν χρειάζεται να τη δημιουργήσεις, αλλά περισσότερο να την μελετήσεις, να καταλάβεις τι έχεις στα χέρια σου και να την αποτυπώσεις όσο πιο σωστά γίνεται. Από εκεί και πέρα, αρχίζει το δικό σου κομμάτι: ο τρόπος που θα επιλέξεις να την αφηγηθείς και να της δώσεις εικαστική μορφή. Συνήθως, σε συνεργασία με την επιμελητική ομάδα, ξεκινάμε από φωτογραφίες αρχείου, ιστορικές αφηγήσεις, προφορικές ή γραπτές, και προσπαθώ πάντα να βρω έναν τρόπο να εντάξω τεχνικά το animation. Μπορεί να είναι ένας χαρακτήρας, ένας ουρανός που αλλάζει εποχές, ένα φύλλο που κινείται στον αέρα ή κάτι πολύ πιο διακριτικό. Πιστεύω ότι το animation αποκτά ένα ρόλο αφηγητή μέσα στα video και τις φωτογραφίες και εκεί βρίσκεται και ένα μεγάλο μέρος της δικής μου εικαστικής ταυτότητας. Δεν θα έλεγα λοιπόν ότι υπάρχουν συγκεκριμένα όρια. Περισσότερο έχει σημασία να αφουγκράζεσαι την κάθε ιστορία, να καταλαβαίνεις τον τόνο της και να βρίσκεις τον τρόπο που της ταιριάζει να «μεταφραστεί» σε κινούμενη εικόνα, χωρίς η εικαστική προσέγγιση να επισκιάζει αυτό που πραγματικά θέλει να πει.
Θα συμμετέχεις φέτος στο πάνελ της Αγοράς για τα «200 χρόνια Ερμούπολη» από την ιστορία της Ερμούπολης ποια ιστορία σε μαγεύει;
Το 2019 σε συνεργασία με την οργανωτική ομάδα του Animasyros είχα την ευκαιρία να αναλάβω τη διοργάνωση ενός animation workshop που είχε ως θέμα το Κοιμητήριο του Αγίου Γεωργίου, στον δρόμο προς την Άνω Σύρο. Είναι ένας πραγματικά πανέμορφος χώρος, με μεγάλη ιστορική και αρχιτεκτονική αξία, γεμάτος αγάλματα, προτομές και ιδιαίτερες κατασκευές, που μου θυμίζει πολύ το Α΄ Νεκροταφείο της Αθήνας ή, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, το Père-Lachaise στο Παρίσι. Εκεί, μαζί με τους συμμετέχοντες του workshop, φτιάξαμε μια ιστορία όπου τα αγάλματα ζωντανεύουν και επιστρέφουν στη σύγχρονη ιστορία του νησιού. Μέσα από τεχνικές pixilation και stop-motion, οι συμμετέχοντες δημιούργησαν και ξεδίπλωσαν μια ιστορία με μυθικούς και πραγματικούς χαρακτήρες, αντλώντας έμπνευση από την ιστορία του νησιού, όπως αυτή αποτυπώνεται στον αρχαιολογικό χώρο του κοιμητηρίου.
Αν έπρεπε να εξηγήσεις σε κάποιον που δεν έχει έρθει ποτέ γιατί το Animasyros είναι ξεχωριστό, τι θα του έλεγες;
Θα του έλεγα ότι το Animasyros είναι ένας πολύ ωραίος συνδυασμός: ένα πανέμορφο μέρος, μια όμορφη κοινότητα ανθρώπων και ένα πρόγραμμα με πραγματικά εξαιρετικές ταινίες animation. Για λίγες μέρες βρίσκεσαι σε ένα νησί, συναντάς ανθρώπους από διαφορετικά μέρη του κόσμου, βλέπεις ταινίες που δύσκολα θα είχες την ευκαιρία να δεις αλλού και ταυτόχρονα περνάς πολύ καλά και να μην ξεχάσω τις βραδινές συζητήσεις στο Μποέμ. Νομίζω ότι αυτή η συνύπαρξη ανθρώπων, τόπου και animation είναι που το κάνει ξεχωριστό.
Λίγο πριν το τέλος, δυο δημιουργοί η Χρυσηίδα Αλεξανδράκη και ο Νικόλαος Βουρλούκας που συμμετέχουν στο φετινό Pitching Forum με το work in progress τους Rain-Off.
Χρυσηίδα Αλεξανδράκη & Νικόλαος Βουρλούκας
Πώς νιώθετε που βρίσκεστε στο φετινό Pitching Forum παρουσιάζοντας το Rain-Off;
Είμαστε πολύ χαρούμενοι που έχουμε την ευκαιρία να παρουσιάσουμε την ταινία μικρού μήκους “Rain-Off”, μπροστά σε ένα διεθνές κοινό, πόσο μάλλον στο φεστιβάλ του ANIMASYROS, στο οποίο βρισκόμαστε τακτικά τα τελευταία χρόνια με ιδιαίτερη χαρά. Πέρυσι είχαμε παρευρεθεί στο φεστιβάλ με διαφορετικό πρότζεκτ στο πλαίσιο του Speed Dating -στο οποίο ανυπομονούμε να ξαναπάμε και φέτος- αλλά χαιρόμαστε που αυτή τη χρονιά είμαστε μέρος του επίσημου selection για το διαγωνιστικό του pitching.
Πώς ξεκίνησε η σπίθα; Ποια ήταν η στιγμή που είπατε αυτή η ιδέα πρέπει να γίνει ταινία;
Χρυσηίδα Αλεξανδράκη: Εκείνη και την προηγούμενη χρονιά είχαμε χάσει τη γιαγιά μου και μερικούς θείους μου από τη μεριά της μητέρας μου και μας φαινόταν οριακά ρουτίνα να πηγαίνουμε στα «σαράντα», στα «τρίμηνα» και στα «εξάμηνα». Καθώς μοιράζαμε κόλλυβα με τη μαμά μου έξω από την εκκλησία, εκείνη σχολίασε ότι δυστυχώς μας έκανε καλό καιρό. Όταν απόρησα, είπε πως σε τέτοιες τελετές είναι προτιμότερο να έχει «κακό καιρό» έτσι ώστε να συμβαδίζει με τα συναισθήματά σου και να μην νιώθεις ότι σπατάλησες μία όμορφη ημέρα μέσα στη μαυρίλα και το κλάμα. Και συμπλήρωσε πως «Στις ταινίες πάντα δεν βρέχει στις κηδείες;» προβληματίζοντάς με. Ο ουρανός ήταν ηλιόλουστος εκείνη τη μέρα – όπως τις περισσότερες στην Κρήτη- και αυτό με έκανε να γελάσω σκεπτόμενη πως το σύννεφο υπεύθυνο για τη βροχή μάλλον είχε πάρει ρεπό. Ή, ξανασκέφτηκα, τι και αν είχε κουραστεί να κάνει το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά και αποφάσισε να κάνει ένα διάλειμμα; Την ιδέα για το Σύννεφο που βρέχει πάνω από κηδείες δεν την είχα πιάσει για αρκετό καιρό, μέχρι που πέρυσι, ο Νίκος, πάνω σε μία κουβέντα που είχαμε, ανέφερε ότι θα ήταν τέλειο αν είχε έτοιμα σενάρια για να κάνει animation. Η ιδέα για το Σύννεφο που παθαίνει burnout επανήλθε στο μυαλό μου και ενώ διένυα μία περίοδο κατά την οποία δεν είχα καθόλου έμπνευση να γράφω, ολοκλήρωσα μέσα σε λίγες μέρες το σενάριο και το παρουσίασα στον Νίκο.
Νίκος Βουρλούκας: Το Rain-Off με βρήκε σε μια πολύ θορυβώδη στιγμή της ζωής μου. Όταν η Χρυσηίδα μου «πίτσαρε» την ιδέα, μου πρόσφερε ένα παιχνίδι χωρίς δεσμεύσεις και μια σπαζοκεφαλιά για την οποία ήθελα να βρω χρόνο και να λύσω. Παράλληλα, θεωρήσαμε ότι ήτανε μία ευκαιρία να εξελίξουμε τις δεξιότητές μας, αλλά και να δημιουργήσουμε μία ταινία που θα μπορεί να λειτουργήσει ως proof of concept της συνεργασίας και της δημιουργικότητάς μας, ελπίζοντας στο μέλλον να σταθεί ως θεμελιώδης λίθος για τα πιο φιλόδοξα project μας.
Βρίσκεστε στο στάδιο του work-in-progress, ποια είναι η μεγαλύτερη αγωνία σας αυτή τη στιγμή και τα επόμενα βήματα;
Την προηγούμενη εβδομάδα ολοκληρώσαμε τα σεμινάρια σεναρίου του προγράμματος “Μικροφίλμ 2027” της ΕΡΤ, στο οποίο είχαμε την ευκαιρία να συμμετάσχουμε, οπότε αυτή την περίοδο προετοιμάζουμε τον φάκελο παραγωγής της ταινίας για επανεξέταση και χρηματοδότηση από τον φορέα. Παράλληλα, αναμένουμε τα αποτελέσματα του χρηματοδοτικού προγράμματος για μικρού μήκους ταινίες από τον ΕΚΚΟΜΕΔ και προσπαθούμε να παραβρεθούμε στα φεστιβάλ όπου έχουμε καταθέσει το Rain-Off για pitching. Ελπίζουμε να ενισχύσουμε όσον τον δυνατόν περισσότερο το project (τόσο οικονομικά, όσο και σε ανθρώπινο δυναμικό) πριν την επίσημη έναρξη της παραγωγής, μάλλον, μέσα στον επόμενο χρόνο.
Πόσο σημαντικός σταθμός τελικά ήταν το Animasyros για μέλλον και την εξέλιξη του δικού σας πρότζεκτ;
Το ANIMASYROS καθώς γνωρίζουμε πως θα μας δώσει τη δυνατότητα να προβάλλουμε την ταινία μας σε ένα ευρύτερο κοινό, εκ των οποίων επαγγελματίες της εγχώριας αλλά και διεθνούς βιομηχανίας. Έχοντας δει το πρόγραμμα του Agora Pitching Forum, ανυπομονούμε να παρακολουθήσουμε τα masterclasses και να πάρουμε μέρος στα working sessions, τα οποία παρουσιάζονται από ανθρώπους που θαυμάζουμε! Και φυσικά, ανυπομονούμε να κάνουμε την καθιερωμένη βουτιά με όλους τους φίλους του φεστιβάλ!
Για το τέλος άφησα το Οdd Bleat το πολυβραβευμένο animation studio του Μάνου Γερογιάννη & Γιάννη Ζουμάκη που είχαν σχεδιάσει και την οπτική ταυτότητα του Animasyros 2023, που συμμετέχουν φέτος με δυο δουλειές τους στο Διαγωνιστικό και έρχονται στο φεστιβάλ από την πρώτη του διοργάνωση ως φοιτητές.
Οdd Bleat (Μάνος Γερογιάννης & Γιάννης Ζουμάκης)
Από φοιτητές που ανακάλυπταν το φεστιβάλ στην πρώτη του διοργάνωση, τώρα επιστρέφετε με διπλή συμμετοχή στο Διαγωνιστικό. Πώς σας φαίνεται αυτή η διαδρομή κοιτάζοντάς την πίσω ;
Ήταν μια αρκετά αυθόρμητη διαδρομή μέχρι σήμερα. Όλα κάπως κύλησαν όμορφα και φυσικά και εμείς καταλήξαμε να κάνουμε αυτό που θαυμάζαμε πριν από χρόνια στο Animasyros. Κάθε χρόνο προσπαθούμε να στέλνουμε κάποιο project, με την ελπίδα να προβληθεί και να έρθουμε να το παρακολουθήσουμε στη μεγάλη οθόνη, μαζί με πολύ κόσμο. Είναι και ένας τρόπος για εμάς να συνεχίζουμε να συμμετέχουμε ενεργά και να στηρίζουμε, όσο μπορούμε, ένα φεστιβάλ που έχει υπάρξει σημαντικό κομμάτι της δικής μας διαδρομής.
Δουλεύετε μαζί χρόνια ως Odd Bleat, ποιο ειναι το μυστικό συστατικό που σας κρατάει δημιουργικούς και ενωμένους μέσα στα project σας ;
Καταρχάς, δουλεύουμε μαζί περίπου 15 χρόνια και αυτό έχει συμβάλει πολύ στο να διαμορφώσουμε μια κοινή αισθητική και έναν κοινό τρόπο να βλέπουμε τα πράγματα. Πριν όμως από αυτό, ήμασταν και φίλοι. Κάναμε και κάνουμε παρέα, οπότε γνωριζόμαστε πολύ καλά και σε προσωπικό επίπεδο. Το βασικότερο όμως είναι ο σεβασμός και η εμπιστοσύνη. Προφανώς θα διαφωνήσουμε, και είναι κάτι που πρέπει να συμβαίνει πού και πού. Στο τέλος όμως της ημέρας, ξέρουμε πότε πρέπει να κάνουμε ένα βήμα πίσω, γιατί ο καθένας μας αναγνωρίζει τις ικανότητες και τα δυνατά σημεία του άλλου.
Φέτος φέρνετε στο φεστιβάλ δουλειές σας με βαριά και ευαίσθητα κοινωνικά μηνύματα. Γιατί πιστεύετε ότι το animation μπορεί να μιλήσει για τόσο αληθινές και δύσκολες πληγές ;
Πιστεύουμε ότι το animation έχει τη δυνατότητα να μιλάει πολύ άμεσα, ακόμα και για θέματα που είναι δύσκολο να αποτυπωθούν με άλλους τρόπους. Έχεις τον απόλυτο έλεγχο της εικόνας: μπορείς να σχεδιάσεις έναν χαρακτήρα όπως ακριβώς θέλεις, να επιλέξεις τα χρώματα, τον χώρο, την κίνηση και να χτίσεις έναν κόσμο για το συναίσθημα και το μήνυμα που θέλεις να μεταφέρεις. Και πολλές φορές μπορείς να πεις κάτι πολύ συγκεκριμένο χωρίς καν να χρειάζεται αφήγηση. Για παράδειγμα, στο video που δημιουργήσαμε για το Genderhood, με θέμα τις έμφυλες ανισότητες, επιλέξαμε όλοι οι χαρακτήρες να αποτελούνται από απλά σχήματα. Αυτή η επιλογή δεν ήταν μόνο αισθητική. Ήταν ένας τρόπος να ενισχύσουμε και το ίδιο το μήνυμα του έργου: ότι χρειάζεται να βλέπουμε τους ανθρώπους πρώτα ως ξεχωριστές προσωπικότητες και όχι μέσα από στερεότυπα και προκαταλήψεις.
Τι σημαίνει για εσάς προσωπικά το Animasyros και πώς το ζείτε κάθε χρόνο από μέσα;
Η αλήθεια είναι ότι ήμασταν στο πρώτο Animasyros ως φοιτητές γραφιστικής, στο πλαίσιο του μαθήματος animation. Από τότε μέχρι σήμερα έχει περάσει πολύς καιρός και, με έναν τρόπο, έχουμε μεγαλώσει παράλληλα με το φεστιβάλ. Έχουμε συμμετάσχει ξανά με project μας, άλλη χρονιά βρεθήκαμε στην κριτική επιτροπή του διαγωνιστικού τμήματος, ενώ το 2023 είχαμε τη χαρά να σχεδιάσουμε και την οπτική του ταυτότητα. Οπότε το έχουμε ζήσει από αρκετές διαφορετικές πλευρές, κάτι που το κάνει ακόμα πιο ξεχωριστό για εμάς. Για εμάς το Animasyros είναι ένα φεστιβάλ που εξελίσσεται και ανανεώνεται συνεχώς. Κάθε χρόνο βλέπεις καινούργιες δουλειές, ανακαλύπτεις νέους δημιουργούς και συναντάς ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα και παρόμοιες ανησυχίες. Για λίγες μέρες συγκεντρώνεται στο ίδιο μέρος μια ολόκληρη κοινότητα γύρω από το animation. Και φυσικά όλα αυτά συμβαίνουν στη Σύρο, έναν όμορφο τόπο που έχουμε αγαπήσει πολύ!
Το ANIMASYROS είναι ένας τόπος συνάντησης για λάτρεις και δημιουργούς, για καλλιτέχνες και φιλότεχνους. Ειδικά άμα αγαπάς το animation η Σύρος από 21 έως 27 Σεπτεμβρίου 2026 είναι το μέρος που είναι ωραίο να βρίσκεσαι.
