H σύγχρονη αθηναϊκή μουσική σκηνή τα τελευταία χρόνια έχει αποκτήσει μια νέα γενιά καλλιτεχνών που κινούνται στον χώρο της ηλεκτρονικής μουσικής, της ποίησης, του περφόρμανς και της αστικής αφήγησης. Ανάμεσα σε αυτούς ο METAMAN αποτελεί ίσως μία από τις πιο ξεχωριστά συνεκτικές περιπτώσεις. Δεν ακολουθεί τις συμβάσεις της mainstream ηλεκτρονικής σκηνής και δεν εγκλωβίζεται στην εσωστρέφεια του underground. Έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα μουσικό ρήγμα στον χωροχρόνο όπου συνυπάρχει το αναλογικό συνθεσάϊζερ, η καθημερινότητα, η αφήγηση και η αναζήτηση της ταυτότητάς μας μέσα σε ένα αστικό τοπίο.
Η δισκογραφική του πορεία ίσαμε σήμερα μοιάζει με τριλογία. Τρεις δίσκοι που αποτυπώνουν διαφορετικές φάσεις μιας καλλιτεχνικής εξέλιξης. Πρώτα ο δίσκος ΙΡΙΝΑ που κυκλοφορησε το 2020 με τη συνεργασία του στο ομώνυμο κομμάτι με τη Λένα Πλάτωνος, αποκάλυψε τη συγγένειά του με την παράδοση της ελληνικής ηλεκτρονικής πρωτοπορίας. Το 2022 έρχεται ο δεύτερος δίσκος Ματαίωση, λίγο πιο σκοτεινός αλλά πολυφωνικός και πολυσυλλεκτικός που θέλει να σε κάνει να βρεις νόημα μέσα από την αποδοχή της ματαίωσης που ζούμε. Ο τρίτος δίσκος ήρθε το 2024, VS Dr Rave, μια εξωστρεφής δουλειά που αγκαλιάζει τη συλλογική εμπειρία της νύχτας, της κουλτούρας του ρέηβ και της συναυλιακής έκστασης. Τα live του METAMAN και τα DJ sets του, όπου τα πετύχω τα απολαμβάνω, μου «γαργαλάνε» ευχάριστα τις αισθήσεις και κάνουν το σώμα μου να κινείται σε ρυθμό.
Η εμφάνισή του στις 5 Ιουνίου στα ΑΦΤΕR της Πειραιώς 260, μου έδωσε μια καλή ευκαιρία να συνομιλήσω μαζί του. Συναντηθήκαμε στο παιδικό πάρτι της φίλης της κόρης του, που έγινε 7 ετών. Εκεί ανάμεσα στις παιδικές φωνές που παίζανε κάτσαμε με τον METAMAN σε μια γωνία του κήπου κάτω από τον ήλιο και «παίξαμε» κι εμείς συνέντευξη.
Το λες το όνομά σου ή προτιμάς να είσαι η περσόνα METAMAN;
Όχι, εννοείται, το λέω το όνομά μου, Θωμάς Γουναρόπουλος και μάλιστα θυμάμαι μια φορά ήμουν σε μια παρέα και με συστήνει ένας φίλος λέγοντας «από εδώ ο METAMAN». Μετά μιλούσα με τα παιδιά που ήταν μουσικοί και τους λέω «Ωραία αυτά που κάνετε» και μου λένε «εσένα το πρότζεκτ σου ποιο είναι»; Τους λέω «ρε παιδιά, METAMAN είναι το πρότζεκτ. Τι νομίζατε ότι με λένε METAMAN Γουναρόπουλο;». Τελοσπάντων, έχει πολλή πλάκα γιατί στην αθηναϊκή νύχτα και γενικά όταν κυκλοφορείς, τείνουν να σε λένε ο METAMAN, να σε φωνάζουν η Nalyssa Green, Pan Pan. Δεν με πειράζει όμως, είναι ωραίο, έχει πλάκα.
Είχα εντύπωση ότι προτιμάς το METAMAN για να μην υπάρχει σύγχυση με την πρωινή δουλειά σου. Ξέρεις που είσαι ένας βαρετός υπάλληλος γραφείου.
Ακριβώς, δουλεύω σε τράπεζα. Ναι, είναι ωραίο και ξέρεις υπάρχει και παρατσούκλι. Δεν θα σε πούνε απλά METAMAN, θα πουν έλα Meta. Δηλαδή σου το «κονταίνουν» κι αυτό ακόμα.
Ήσουν γενικά πάντα αυτής της κουλτούρας, της ηλεκτρονικής μουσικής;
Κοίταξε, εμείς είμαστε μια γενιά που δεν μπορείς να πεις ότι μεγάλωσε με ηλεκτρονική μουσική. Δεν γίνεται δηλαδή, όλοι με ροκ μεγαλώσαμε. Δεν μεγαλώσαμε μόνο με Ζαν-Μισέλ Ζαρ και Kraftwerk. Δεν γίνεται αυτό, και με Blur μεγάλωσα και με Pulp και Rolling Stones, αφού όταν ήμουνα μικρός αυτά τα ακούσματα υπήρχαν. Αυτό είναι αβαντάζ, γιατί παρότι ακούω ηλεκτρονική μουσική, έχω ακούσει και έχω περάσει από την κιθαριστική, ενώ υπάρχουν άνθρωποι που ακούνε κιθαριστική τώρα και δεν πέρασαν, δεν ακούμπησαν την ηλεκτρονική. Πολλοί από τη γενιά μου που ακούνε ηλεκτρονική μουσική έχουν αυτό το μεγάλο ατού, ότι έχουμε δει όλο το φάσμα της μουσικής και άλλοι διαλέξανε την ηλεκτρονική να είναι λίγο πιο αδυναμία τους, άλλοι έχουν μεγαλύτερη αδυναμία στην κιθαριστική. Το θέμα είναι ότι άμα δεις τη δισκοθήκη μου που είναι 400 – 500 δίσκοι, οι μισοί είναι κιθαριστικοί και οι άλλοι ηλεκτρονικοί. Όσο μπορεί να με ανατριχιάσει ένας ηλεκτρονικός δίσκος, άλλο τόσο και ένας κιθαριστικός. Τώρα, όταν κάνω αυτό που κάνω μου φαίνεται πιο εύκολο, πιο φυσικό, γιατί δεν είμαι κανένας βιρτουόζος στο πιάνο, ας πούμε. Με τα συνθεσάιζερ χτίζεις κάποιο ηχοτοπίο…πιο εύκολα.
Είχαμε πάντα όμως στη ζωή μας τη Λένα Πλάτωνος, εμείς ως γενιά, οπότε κάπως τη μυριστήκαμε την ηλεκτρονική μουσική ακόμα και να μην ξέραμε τον Ιάννη Ξενάκη.
Ναι, ευτυχώς που υπήρχε και αυτή η γυναίκα και μας έβαλε σε αυτό τον ήχο. Βέβαια ηχογραφούσε κρυφά από ότι θυμάμαι, ο Χατζιδάκις την έβαζε μέσα για να ηχογραφήσει τότε, και τώρα τα έργα της εκτιμήθηκαν. Θυμάμαι και οι Red Axis έκαναν τις επανεκδόσεις και δεν ανακαλύψαμε τον τροχό εμείς εδώ στην Ελλάδα. Αλλά η Λένα Πλάτωνος είναι πολύ μπροστά. Τα έχει τετρακόσια, έχει τρομερό όραμα, βλέπει, καταλαβαίνει τι γίνεται αμέσως.
Αναφέρω τη Λένα διότι πέρα από το ότι συνεργαστήκατε, στα δικά μου αυτιά, σε νιώθω λίγο σαν συνεχιστή γιατί πειραματίζεσαι με ποίηση, με λόγο.
Ισχύει, μα δεν είναι τυχαίο ότι συνεργαστήκαμε. Συνεργαστήκαμε γιατί έκανα μουσική, δεν ξεκίνησα να κάνω μουσική το 2020 που έβγαλα τον πρώτο δίσκο. Κάνω από το 2005 αλλά δεν τα έβγαζα παραέξω γιατί για τα δικά μου αυτιά δεν υπήρχε λόγος να βγουν. Μ’ αρέσει η διαδικασία που τα φτιάχνω τα κομμάτια. Όλοι μου έλεγαν «Ρε συ, αυτό που κάνεις μοιάζει με τη Λένα Πλάτωνος, σαν να ακούω Λένα Πλάτωνος». Λέω εντάξει και στέλνω ένα κομμάτι στη Λένα και μου λέει «Αυτό είναι φοβερό, θέλω να συνεργαστούμε, να το κάνουμε μαζί». Και έτσι κρατήσαμε τη μουσική μου και έβαλε στίχους δικούς της από πάνω και τη φωνή της. Έτσι βγήκε το Ιρίνα. Δεν είναι τυχαίο όντως η μουσική μου είναι αυτή.
Τι γνώσεις μουσικές έχεις;
Πιάνο έκανα στον Νάκα αλλά και μόνος μου πολύ, μετά και με το συνθεσάιζερ που σε απελευθερώνει. Μάζεψα λεφτά εκεί γύρω στην τρίτη λυκείου και αγόρασα ένα συνθεσάιζερ από το ebay από την Ολλανδία. 600 ευρώ που τώρα κάνει 1.200. Είναι ένα πολύ παλιό του 1986, το Roland SH101. Εκεί ξεκίνησαν όλα, εκεί ανοίγουν ορίζοντες φοβεροί. Όπως ας πούμε ένας μουσικός κλασικής μουσικής ξαφνικά ανακαλύπτει την τζαζ, έτσι και εγώ όταν ανακάλυψα ότι το φα μπορείς να το παίξεις φα …έτσι, αλλά και με ταλαντώσεις, με ιστορίες …εκεί μου άνοιξε ένα άλλο πεδίο. Αυτό το πράγμα για μένα ήταν breakthrough.
Είπες, δεν ρισκάρω να ασχοληθώ μόνο με τη μουσική αλλά θα κρατήσω τη σταθερή μου δουλειά;
Κοίτα υπάρχει η εκδοχή που λέει ότι δεν είμαι και τόσο τολμηρός κι εγώ τους θαυμάζω τους ανθρώπους που τα παρατάνε όλα και κάνουν αυτό που θέλουν να κάνουν. Με ό,τι κόστος είχε αυτό γιατί ξέρουμε πολύ καλά – στην Ελλάδα ζούμε – ότι δεν ζεις από αυτό έτσι εύκολα. Αλλά υπάρχει και το άλλο μέσα σε αυτό, ότι εμένα δεν με απασχολεί να βγάζω δίσκο κάθε χρόνο ή όταν θα κάνω ένα live ή όταν θα κάνω ένα κομμάτι αν θα το κάνω για να κάτσω να το φτιάξω, σημαίνει ότι έχω κάτι και θέλω να το βγάλω από μέσα μου. Δεν το κάνω για κανένα άλλο λόγο και δεν θα κάνω εκπτώσεις ούτε με ποιον θα συνεργαστώ, ούτε πώς θα το κυκλοφορήσει, ούτε τίποτα. Και αυτό συμβαίνει γιατί έτσι κι αλλιώς τη μουσική την κάνω «για την ψυχή της μάνας μου». Δεν την κάνω για να βγάλω λεφτά.
Θυμάσαι το πρώτο σου live;
Το πρώτο μου live το θυμάμαι. Ήτανε με τον Fonoptikon στο Temple. Ήτανε καραντίνα, την τελευταία μέρα πριν ξαναμπούμε σε καραντίνα κι ενώ ήταν sold out πάρα πολύς κόσμος δεν ήρθε, γιατί ήταν σε φάση ότι ξαναγινόταν το lock down του κορωνοϊού. Παρόλα αυτά είχε αρκετό κόσμο, γύρω στα 300 άτομα και ήταν πάρα πολύ ωραία. Μου άρεσε πολύ.
Έκανες το opening σου μέσα στη χειρότερη δυνατή συνθήκη.
Ναι και παρόλα αυτά είχε πάει πολύ καλά. αυτό ήταν για μένα το πρώτο μου live, τώρα καταλαβαίνεις και πόσο φοβισμένος ήμουν. Ακόμα και τώρα δηλαδή αυτό που κάνω είναι να κοιτάζω πιο πολύ τα συνθεσάιζερ και δεν κοιτάζω το κοινό και έχω έλλειμμα στο σόου σε αυτό τον τομέα. Οπότε ευτυχώς τώρα είναι μαζί μου και η Ειρήνη Δένδη που είναι ηθοποιός και με συμπληρώνει. Είναι πιο εξωστρεφής με το κοινό και εκεί έρχεται και κουμπώνει.
Είναι και πιο περφόρματιφ αυτό που κάνεις πια. Όμως θα το πω πάντα ντύνεσαι ωραία κι ας δηλώνεις ντροπαλός.
Ε, κάτι πρέπει να κάνεις. Ειδικά τώρα με την Ειρήνη Δένδη. Πριν ήμουν κι είμαι ακόμα δηλαδή ένα nerd που είναι εκεί με τα κουμπάκια του και τα πληκτράκια του. Τώρα πια με συμπαρασύρει κι εμένα η Ειρήνη κι εγώ αρχίζω και γουστάρω. Γιατί δεν τα γούσταρα τόσο πολύ τα live, φοβόμουν, είχα ένα άγχος. Ε, τώρα έχω αρχίσει και παθιάζομαι κι εγώ γιατί είμαι και πιο σίγουρος βέβαια γι’ αυτό που κάνω. Οπότε ναι, τώρα το απολαμβάνω.
Η κόρη σου πόσο χρονών είναι;
Είναι 7 χρονών.
Καταλαβαίνει τι κάνει ο μπαμπάς;
Ο μπαμπάς καταλαβαίνει τι κάνει και στο Onassis Stegi Party ήταν εκεί και όταν είδε όλο αυτόν τον κόσμο και μέσα σε όλο αυτόν, γύρισα και την κοίταξα αυτήν συγκεκριμένα είπε: «Α, ο μπαμπάς με κοιτάει», από εκεί ψηλά που ήμουνα. Το καταλαβαίνει και της αρέσει πολύ.
Την βάζεις να τσεκάρει τις συνθέσεις σου σαν βαρόμετρο;
Ναι σιγά σιγά, προς το παρόν ασχολείται πιο πολύ με το ποδόσφαιρο παρά με το συνθεσάιζερ. Αλλά εντάξει, αυτό μόνο καλό είναι να σου πω την αλήθεια.
Επειδή μου είπες πιο πριν ότι είσαι πιο εσωστρεφής στα live και στα dj set. Αυτή η λογική που είχαμε αποκτήσει κάποια στιγμή στα πάρτι ότι God is a Dj και που όλοι τώρα πια κοιτάμε μόνο τον dj ενώ παλιά κοιταζόμασταν μεταξύ μας και χορεύαμε, πώς την βρίσκεις;
Λοιπόν, έχω δει σε ντοκιμαντέρ ότι αυτό ξεκίνησε με τον Paul Oakenfold, γιατί τότε πραγματικά ο Dj ήταν σε ένα κουβούκλιο.
Κρυμμένος στο booth.
Μπράβο στο booth που το λέγανε, πρώτα βγήκε ο Paul Oakenfold πριν από τα live, ας πούμε των Happy Mondays και εκεί ξαφνικά ήταν πρώτη φορά dj σε στάδιο, σε σκηνή να είναι αυτός και να τον κοιτάνε όλοι. Από εκεί ξεκινάει λοιπόν το σταριλίκι των djs και τώρα όπου και να πας κοιτάνε τον dj. Εντάξει εγώ να σου πω την αλήθεια σαν dj πλέον μ’ αρέσει και το κάνω, ειδικά όταν είμαστε με φίλους και σε μαγαζιά ή σε event που το κάνουν φίλοι. Γενικά δεν θεωρώ τον εαυτό μου dj. Τα live μου είναι που μ’ αρέσουν πιο πολύ αν και εκεί είμαι συνεσταλμένος. Τώρα στο djing απλά μου αρέσουν κάποια κομμάτια που αρέσουν και σε αρκετό κόσμο…μέχρι εκεί. Αυτό είναι κάτι το οποίο απλά το κάνω για να περνάω καλά, ενώ το live μου ξέρεις το πονάω, το «χτίζω».
Το live σου στο Πάρτυ της Στέγης μιας και το αναφέραμε μου άρεσε διότι πέρναγαν άτομα από τη σκηνή μάλιστα άτομα τα οποία ήταν ετερόκλητα.
Αυτό είναι και η μουσική που κάνω. Γι’ αυτό συνεργάζομαι, για να παίρνω ερεθίσματα από ετερόκλητες πηγές. Δηλαδή άμα ήταν να τα κάνω θα τα έκανα μόνος μου, αλλά είναι καλό να μεταβολίζεις την έμπνευσή σου μέσα από ένα άλλο σώμα, μυαλό και να σου έρχεται πίσω. Αυτό μ’ αρέσει πάρα πολύ σαν διαδικασία.
Απ’ όλα τα τραγούδια που έχεις δημιουργήσει μέχρι τώρα, ποιο είναι αυτό που κάποιος άμα δεν σε ξέρει να μπει στον κόπο να το ακούσει για να σε γνωρίσει καλύτερα και να καταλάβει ποιος είναι ο METAMAN.
Aς πούμε από ορχηστρικό μόνο, είναι το Αθηνά 232 που είναι το πρώτο κομμάτι του πρώτου μου δίσκου. Αυτό πιστεύω ότι όταν το δημιουργούσα είχα μια ανατριχίλα. Ε, και μετά μ’ αρέσει η Ματαίωση από το δεύτερο δίσκο και οι στίχοι πιστεύω ότι με εκφράζουν και εκείνη την περίοδο που έβγαλα κιόλας αυτό το άλμπουμ η λέξη ματαίωση άρχισε να παίζει μετά πάρα πολύ, γιατί ο κόσμος ματαιώνεται. Είναι από τα …«καλά» της εποχής μας.
Τώρα εσύ συμμετέχεις σε αυτή τη νέα δράση που κάνει το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, τα ΑΦΤΕR.
Ναι, με πρωτοβουλία του Μιχαήλ Μαρμαρινού και επιμέλεια του Δημήτρη Τσάκα και της Ηρώς Νικολάου. Γίνεται ένα κόνσεπτ στο οποίο στις 12 η ώρα ξεκινάνε αυτά τα events και τώρα την Παρασκευή 5 Ιουνίου θα έχουμε το δικό μας live. Είναι μετά τις παραστάσεις, λίγο να κάνει ο κόσμος το socialising του και μετά ξεκινάει το live.
Τι θα ακούσουμε από σένα;
Θα είναι ένα εκτενές σετ είναι η αλήθεια. Συνήθως δεν κάνω μεγάλα σετ, είναι γύρω στα 45 λεπτά. Αυτή τη φορά θα είναι πιο πολύ και θα είναι και με κιθάρα τον Μάριο Σάμαρη, ο οποίος είναι σε πολλά συγκροτήματα: Fundracar, Citizen Jim και τους δικούς του τους Blame Kandinsky. Kιθαρίστας, πολύ δυνατός που αυτό δίνει και μια άλλη δυναμική στο όλο live. Δεν το κάνω συχνά, αλλά όταν το κάνω βγαίνει πολύ καλύτερα προς τα έξω. Είναι πιο πλούσιο ας πούμε, χωρίς να χάνει όμως τη μινιμαλιστική του ηλεκτρονική αισθητική.
Θα έχουμε και καλεσμένους; Ένα rotation από ετερόκλητους ανθρώπους;
Από τη μία αυτό που λες είναι πολύ σωστό, ότι όταν υπάρχει αυτό το rotation ετερόκλητων αθρώπων είναι πολύ ωραίο, αλλά τώρα που συνεργάζομαι μόνο με την Ειρήνη στα φωνητικά έχει δέσει και έχω αρχίσει και μπορώ να κάνω αυτοσχεδιασμούς και να το «απογειώνουμε». Έτσι είναι όταν συνεννοείσαι με τον άλλον κι όταν δένεις με τον άνθρωπο. Οπότε είναι λίγο πιο solid το set και μου αρέσει σ’ αυτή τη φάση να το πάω έτσι και να δω λίγο πώς θα πάει. Είναι κάτι το οποίο δεν το έχω κάνει να συνεργάζομαι με έναν μόνο άνθρωπο. Οπότε τώρα θα είμαι με την Ειρήνη και τον Μάριο στην κιθάρα και δεν θα υπάρχει κάποιος άλλος καλεσμένος στα φωνητικά, γιατί θέλω να το δοκιμάσω. Πιστεύω ότι πάει καλά.
Έχεις ξαναβρεθεί στους χώρους της Πειραιώς 260.
Ναι, εγώ με την Κατερίνα Ευαγγελάτου ξεκίνησα, η οποία έδωσε ένα πάτημα σε καλλιτέχνες που δεν ήταν πριν στο Φεστιβάλ Αθηνών και νομίζω τα τελευταία 4 χρόνια, είτε στα dj set, είτε στα live είμαι παρών στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, στην Πειραιώς 260.
Πώς σου φαίνεται ο κόσμος του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου;
Αυτό είναι που λες όντως, το έχω παρατηρήσει ότι είναι «ο κόσμος του Φεστιβάλ Αθηνών» είναι συγκεκριμένο το ύφος του κόσμου αυτού. Και εμένα μου ταιριάζει αυτό, γιατί είναι όλοι τους και του αλωνιού και του σαλονιού, όπως είμαι κι εγώ. Μ’ αρέσει αυτό, θέλω να υπάρχουν ερεθίσματα, έτσι να μην σνομπάρουμε.
Πού μεγάλωσες εσύ;
Μεγάλωσα στην Αθήνα, στο κέντρο. Του αλωνιού και του σαλονιού όπως σου είπα, πήγαινα σχολείο στο Κολωνάκι, στο Πειραματικό σχολείο και επειδή μαζευόμασταν παιδιά από πολλές περιοχές πηγαίναμε στο Άστυ ή στο Όπερα για σινεμά. Μετά Mo better και Φλοράλ στην πλατεία Εξαρχείων, όταν μεγαλώσαμε λίγο παραπάνω στο κέντρο. Σε αυτά τα μέρη πήγαινα κοπάνες. Γιατί σου λένε είσαι Κολωνάκι, αλλά μετά είναι τα Εξάρχεια δίπλα στο Κολωνάκι. Μπορεί να είσαι στον Άγιο Διονύσιο απέναντι, αλλά την κοπάνα σου θα την κάνεις στο Φλοράλ.
Και πώς σου φαίνεται τώρα η Αθήνα;
Την Αθήνα την λατρεύω, έχω έρωτα, αλλά τώρα τα τελευταία χρόνια έχω πάθει ζημιά μεγάλη με την κίνηση, δυσφορώ πάρα πολύ και γι’ αυτό πήρα μηχανάκι. Ενώ τα φοβάμαι πολύ τα μηχανάκια, πλέον πιστεύω ότι η κίνηση με τα αμάξια είναι ένα πράγμα το οποίο δεν είναι πια μόνο στις ώρες αιχμής αλλά είναι όλη μέρα. Όλη μέρα είναι κολλημένοι όλοι στους δρόμους και αυτό το πράγμα, σαν να μου φέρνει στο μυαλό πόσο μπορεί να κολλάει και το μυαλό. Σαν να είναι οι αρτηρίες του μυαλού σου αυτοί οι κυκλοφοριακοί ιστοί της πόλης, έτσι κολλάει και το μυαλό.
Και η μουσική κίνηση της πόλης πώς σου φαίνεται;
Α, είναι καταπληκτική! Στην Αθήνα υπάρχουν τα πάντα, συνέχεια όλο γίνονται πράγματα. Γεννιούνται τώρα συγκροτήματα καινούργια που ανακαλύπτουν πάλι το νιού μέταλ ας πούμε, ηλεκτρονικά, πειραματικά…που τα βρίσκεις τόσο απλόχερα. Πήγαινε ας πούμε στη Γενεύη, θα έχει και underground σκηνή αλλά πρέπει να την ψάξεις, να βρεις έναν τύπο που ξέρει να σου πει. Εδώ όλα στα δίνει απλόχερα, δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα, είναι εύκολο να μπεις στο underground το βαθύ της Αθήνας. Και αυτό είναι το καλό για μένα.
Δημιούργησες κι ένα δικό σου label μια δική σου εταιρεία παραγωγής.
Με τον Παντελή Θεοδωρίδη έχουμε κάνει την Won Ton. Ο Παντελής είναι των Regressverbot και τώρα των Athens Computer Underground, είχαμε κάνει αυτό το label που στην ουσία βγάζαμε τους δίσκους μας και άντε κάνα δυο του Γιάννη του Βεσλεμέ. Αλλά το θέμα ξέρεις ποιο είναι; Ότι επειδή και εγώ και ο Παντελής έχουμε αυτό το κοινό, ότι δουλεύουμε. Το πρωί ο Παντελής είναι δικηγόρος, εγώ είμαι υπάλληλος, οπότε δεν μπορούμε. Εγώ θέλω να κάνω μουσική και όταν αρχίζεις να ασχολείσαι με την παραγωγή ενός δίσκου και το πώς θα βγει με τα εργοστάσια, να κοπεί ο δίσκος, να κάνεις το promotion και όλα αυτά χάνεις από τη δημιουργική διαδικασία ώρες που εμείς δεν έχουμε πολλές, γιατί έχουμε το 9 με 5 το πρωινό οχτάωρό μας. Γι’ αυτό τώρα έχουμε αποφασίσει και οι δύο και εγώ στην inner ear, έβγαλα τον τελευταίο μου δίσκο και ο Παντελής, βγάζει σε άλλες εταιρείες χωρίς να έχουμε αφήσει την Won Ton. Τώρα είμαστε σε μια φάση που δεν μπορούμε να χάνουμε απ’ τη δημιουργικότητά μας, δεν έχουμε την πολυτέλεια αυτή. Μακάρι κάποτε να μπορούμε να κάνουμε μόνο αυτό.
Βάζεις τώρα μπροστά κάποιο καινούργιο άλμπουμ, είσαι σε μια διαδικασία τέτοια;
Ναι. Η αλήθεια είναι ότι έχω καιρό τώρα να κάνω άλμπουμ. Δηλαδή έχουν περάσει δύο χρόνια που συνήθως τα δύο χρόνια είναι ένα καλό χρονικό διάστημα για να κάνεις το επόμενο. Τώρα το ξεκινάω, αλλά ξέρεις περνάω καλά σε αυτή τη φάση της ζωής μου, οπότε δεν έχω και τίποτα καημούς να γράψω. Και όταν περνάς καλά δεν ενδιαφέρεται κανείς να του πεις τι ωραία που περνάμε εδώ. Εντάξει, πάντα βρίσκεις πράγματα να κάνεις και τώρα θέλω να κάνω ένα δίσκο που θα έχει καινούργια κομμάτια, αλλά θα έχει αρκετές διασκευές οπότε θα το πω META-ποιήσεις και θα βάλω μέσα διάφορα κομμάτια, τα οποία έχω κατά καιρούς διασκευάσει: από Αρλέτα, το Ένα βράδυ που έβρεχε …τέτοια πράγματα και ρεμίξ αλλά και καινούργια. Θέλω να βάλω κάτι τέτοιο μπροστά να κάνω.
Κοίτα, έχουμε μια πλούσια μουσική παράδοση ως χώρα οι στίχοι μας είναι πάρα πολύ δυνατοί.
Έχουμε, αυτό είναι το θέμα. Εγώ σου είπα, ότι έκανα μουσική 15 χρόνια πριν βγάλω κάτι. Είναι τόσο πλούσια και ποιοτική η παραγωγή της μουσικής και του στίχου μας που λες, αφού το έχει πει ο άλλος καλύτερα, εγώ τι να πάω να πω εδώ πέρα; Αυτό είναι μια παγίδα που άμα μπεις μέσα δεν θα βγεις ποτέ και δεν θα βγάλεις ποτέ τίποτα. Οπότε τελικά πάντα κάποιος μπορεί να εκτιμήσει κάτι που κάνεις εσύ, αλλά είναι πολύ πλούσια και πολύ ποιοτική.
Ενώ τις αγαπώ τις διασκευές θυμάμαι ότι είχα νευριάσει όταν Το τυχερό μου αστέρι θεώρησαν τα νέα παιδιά ότι το είπε ο ήρωας του σίριαλ Maestro ενώ ο φοβερός Γιάννης Παλαμίδας είχε κάνει την πρώτη εκτέλεση και επιτυχία. Από την άλλη πρέπει και οι νέοι σε ηλικία ακροατές κάπως να τα γνωρίσουν. Πρέπει να επανασυστήσουμε τέτοια τραγούδια ύμνους.
Αυτό είναι το θέμα. Όταν έκανα διασκευή το κομμάτι της Αρλέτας, τον Λύκο το έκανα για να συστήσω και να εισάγω τους ανθρώπους σε αυτή τη μουσική που κάποιοι μπορεί να μην την ήξεραν ενδεχομένως. Οπότε αυτός που έχει τα δικαιώματα του κομματιού θα έπρεπε να το εκτιμήσει και να πει «μπράβο σου που επικοινωνείς αυτό το τραγούδι το μεταλαμπαδεύεις». Είμαι πολύ μαζί σου σε αυτή τη σκέψη και είναι φοβερή η μουσική που μπορούμε να επανασυστήσουμε στο νέο κοινό.
Και είναι και μερικά κομμάτια τα οποία είναι τελείως συνυφασμένα με εμάς, νιώθουμε σαν να μας ανήκουν.
Ένα κομμάτι, αφού έφυγε από τον δημιουργό του το κάνεις δικό σου μετά, μας ανήκουν όντως. Ας πούμε τώρα ο Pan Pan με την Ανισόπεδη ντίσκο, μια κομματάρα και αυτό το βλέπεις παίζει παντού από μπαρ, πάρτι, σκυλάδικα έως και διαφημίσεις. Ο Παναγιώτης ξέρει πολύ καλά την αξία του κομματιού του και άμα το παίζει στα σκυλάδικα τι να κάνει δηλαδή αυτός; Και ξέρεις δεν είναι το πρόβλημα ότι παίζει στα σκυλάδικα. Καλά κάνει και μια χαρά ακούγεται ένα τόσο ποιοτικό τραγούδι της εποχής στα σκυλάδικα, αλλά το παίζουν ποτ πουρί, παίζουν το ρεφρέν και το κόβουν και μετά παίζει το Θα ‘θελα να ‘σουν εδώ. Κατάλαβες; Εγώ εκεί διαφωνώ γιατί το κομμάτι χτίζεται, δεν μπορείς να μου πεις το ρεφραίν εσύ μόνο «τον εαυτό μου χάνω». Εγώ έχω κάτσει και έχω ξεμάθει να περπατάω για να το γράψω, να το χτίσω και εσύ τώρα το πετσοκόβεις;
Ωραία η προσέγγιση αυτή πάρ’το το κομμάτι, βάλ’το όπου θες, παίξ’το το όπου θες, αλλά τουλάχιστον σεβάσου τον μικρόκοσμό του όπως σεβόμαστε και ’μείς τα καψουροτράγουδα και το λαϊκό τραγούδι.
Ακριβώς, γιατί δεν το έκανα τυχαία εγώ. Οι λέξεις που χρησιμοποιώ δεν ήταν τυχαίες, έχουν όλα το νόημά τους. Όταν εσύ μου το κόβεις είναι ένα μαχαίρι στην καρδιά.
Και όντως η ανισόπεδο ντίσκο που έφερες ως παράδειγμα είναι από αυτά τα τραγούδια που νιώσαμε ότι ήτανε δικιά μας.
Ε βέβαια, είναι φοβερό κομμάτι. Απλά είναι αυτά τα κομμάτια που καταστρέφονται μέσα σε εισαγωγικά λόγω της τριβής που αποκτούν. Δηλαδή όταν το ακούς ακόμα και στο ασανσέρ πόσο θα σου πάρει να ευτελιστεί στ’ αυτιά σου;
Απ’ την άλλη, με τη δική σου περίπτωση ας πούμε, αυτό που μου έχει καρφωθεί στο μυαλό από τη μέρα που το άκουσα ήταν το Ρομπότ. Η σύνθεση καταπληκτικά φουτουριστική και ο στίχος απλός λιτός και κατανοητός. «Μια φορά το χρόνο ξυπνάει το ρομπότ, μια φορά το χρόνο το κύκλωμα χαλάει. Μια φορά το χρόνο και το ρομπότ ξυπνάει.».
Το Ρομπότ… έχει ωραία ιστορία αυτό το κομμάτι. Είχα βγει μια μέρα έξω, μόλις είχα γεννήσει τη μικρή που μέχρι τότε δεν έβγαινα πολύ. Μια μέρα βγήκα και έγινε μετά στο σπίτι χαμός. Και λέω ρε γαμώτο, μια φορά βγήκα έξω. Μια φορά τον χρόνο ξυπνάει το ρομπότ και μου το βγάζεις έτσι;
Α, γι’ αυτό το κύκλωμα χαλάει;
Ναι, αυτό, αλλά εντάξει, γενικά έχει πολλές προεκτάσεις είναι η αλήθεια και η μελωδία του μου αρέσει. Μαζί με τον Στέφανο (Κωνσταντινίδης) από Fonoptikon, το φτιάξαμε αυτό. Του έδωσα το θέμα και τους στίχους και αυτός έχει πολύ ωραία μέθοδο στο να το «γυαλίζει» το κομμάτι, να το κάνει πιο ηλεκτροπόπ ας πούμε και το έκανε έτσι πιο «γεμάτο».
Οι στίχοι σου βγαίνουν εύκολα;
Όχι, αφού όταν μου είχε πει, όπως σου είπα πριν την ιστορία με τη Λένα Πλάτωνος που μου λέει «ωραία αυτή η μουσική, μου αρέσει πολύ, γράψε μου στίχους», της απάντησα «ποιος είμαι ο Γκάτσος; τι νομίζεις ότι γράφω κάθε μέρα»; Όχι, δεν μου βγαίνουν καθόλου εύκολα, για να γράψω ένα τραγούδι μπορεί να κρατήσει και ένα χρόνο η διαδικασία, αλλά όταν θα είναι η ώρα του θα μου βγει κατευθείαν. Είναι πράγματα τα οποία μαζεύονται, δεν είμαι στιχουργός.
Πώς σε φαντάζεσαι μετά από πολλά χρόνια;
Συνταξιούχο ρέηβερ που λες και ’σύ. Νομίζω θα το κλέψω αυτό το δικό σου.
Θα φτιάξουμε σύλλογο METAMAN, απλά κάτσε και γράψε τον ύμνο.
Ναι, ναι το ΕΣΡ θα το κάνουμε Έλληνες Συνταξιούχοι Ρέηβερς. Αναλαμβάνω τον ύμνο μην ανησυχείς καθόλου. Σε κάποια χρόνια θα ήθελα ό,τι μου συμβαίνει τώρα, απλά αυτό να πάει καλά και να εξελίσσεται. Είμαι και μπαμπάς, η σχέση μου με τη μικρή θα ‘θελα να είναι όπως είναι τώρα και να εξελίσσεται. Η σχέση με τη μουσική το ίδιο, με τους φίλους μου το ίδιο. Δεν θέλω να μείνω σε κάτι πίσω και να πω ότι θα είμαι ένας τρελός μουσικός που θα είμαι πασίγνωστος και να μην έχω γύρω μου τους ανθρώπους που αγαπάω, ας πούμε, ή να είμαι ο μπαμπάς full on με την κόρη μου κολλημένος και να μην μπορώ να δημιουργήσω μετά. Μ’ αρέσει αυτό που άλλος μπορεί να το λέει homo universalis, εγώ το λέω καμιά φορά λίγο ….μαρμελάδα, ότι είσαι λίγο απ’ όλα.
Εγώ απ’ την άλλη θα ‘θελα να σε δω στο μέλλον, να κάθεσαι στα μπουζούκια να πίνεις τις ουισκάρες σου και όταν θα παίζουν ένα τραγούδι σου πετσοκομμένο να τους φωνάζεις «όλο παίξτε το ρε ’σείς».
Εντάξει, όντως όπως το λες, θα είναι μεγάλο όνειρο. Και τώρα που το σκέφτομαι μακάρι να κάνω ένα χιτ και να το παίξω στα μπουζούκια και να είμαι εκεί καλτσωτός που λένε, πρώτο τραπέζι να πίνω το Σίβας το 24αρι και να πω «θα το βάλεις όλο το κομμάτι ή θα έχουμε άλλα»;
Ποιος είσαι ρε METAMAN; Πες μου ποιος είσαι;
Είμαι ένας άνθρωπος, ο οποίος το γεγονός ότι ζω μέσα στον κόσμο, δηλαδή είμαι υπάλληλος, έχω τα ίδια προβλήματα που έχουν οι άνθρωποι που συναναστρέφομαι, όταν γράφω μουσική αυτά που γράφω, πιστεύω ότι μπορεί ο άλλος να τον αγγίζουν και να ταυτιστεί. Οι άνθρωποι που θέλω εγώ να ταυτιστούν, δηλαδή οι άνθρωποι που είναι σαν κι εμάς, που ξέρουν τι πάει να πει και να κάνω κάτι που δεν μ’ αρέσει και κάτι που βαριέμαι και να θυσιάζω τον χρόνο μου και να τρώω τη ματαίωση. Οπότε κάπως έτσι συστήνομαι σαν ένας υπάλληλος που ανακαλύπτει τον κόσμο μέσω της μουσικής και μοιράζεται ιστορίες.
Και φέτος θα συμμετέχεις στα AΦΤΕR που εμείς τη λέξη άφτερ την έχουμε συνηθίσει αλλιώς.
Μην το πιάσουμε τώρα αυτό. Το after και το σερί eίναι άποψη όπως ξέρεις.
Και στάση ζωής.
Τώρα είμαστε και σε παιδικό πάρτι, δεν μπορώ να εκφραστώ ελεύθερα.
Πώς σου φαίνεται αυτή η ιδέα του Φεστιβάλ και του Μαρμαρινού να το εντάξουν ως τρόπο ζωής του φεστιβάλ;
Τον Μιχαήλ Μαρμαρινό εγώ τον εκτιμάω και είναι ένας άνθρωπος που έχει κόνσεπτ πάντα στο μυαλό του και από την Ελευσίνα εγώ τον εκτίμησα πολύ και από τις δικές του παραστάσεις και την ομάδα που είχε, αλλά πιστεύω ότι ό,τι κάνει κάτι έχει στο μυαλό του. Δεν το κάνει τυχαία. Οπότε δεν μπορούμε παρά να τον εμπιστευτούμε σε αυτό το κόνσεπτ των ΑΦΤΕR που έχει σκεφτεί και να πάμε τώρα να το στηρίξουμε.
Γιατί για να μπούμε στο μυαλό του δεν μπορούμε.
Δεν μπορούμε με τίποτα. Ούτε Τζον Μάλκοβιτς τώρα άστο, είναι sui generis αυτός ο άνθρωπος, δεν μπορείς να μπεις πουθενά. Οπότε πάμε και στα AΦΤΕR του.
Έχεις μια κάποια αγωνία για τις 5 Ιούνη που θα είσαι το AΦΤΕR της Πειραιώς 260;
Μεγάλη αγωνία έχω, γιατί όπως βλέπεις οι άνθρωποι του Φεστιβάλ έχουν ένα κριτήριο πάντα. Δεν θα πάω να παίξω, να ανοίξω μια άλλη συναυλία από κάποιους του εξωτερικού που έχουν έρθει για να δουν εκείνους. Θα παίξω για κόσμο που θα έρθει και για μένα αλλά και για κοινό που έχει έρθει να δει μια παράσταση πιο πριν, που έχει κριτήριο κι έχει κάτσει μετά την παράσταση για να δει εμένα; Έχω αγωνία ναι, και για αυτό οι πρόβες είναι εντατικές και έτσι με μεγάλο ενθουσιασμό που κάνουμε και σήμερα, θα κάνω κιόλας πρόβα τώρα που το λες, μετά το παιδικό πάρτι.
Για τέλος θέλω να σε ρωτήσω METAMAN, υπάρχει ένας άνθρωπος που σε έσπρωξε να το κάνεις αυτό στη ζωή σου; Το να ασχοληθείς με τη μουσική, γιατί αν το έκανε κάποιος θα ‘θελα να του πω κι εγώ ένα ευχαριστώ.
Ο πατέρας μου ασχολούνταν πάρα πολύ με τη μουσική παρότι ήταν πολιτικός μηχανικός. Έγραφε, έπαιζε πολλά όργανα. Η μάνα μου είναι ηθοποιός και σκηνοθέτης, οπότε δεν με σπρώξανε να ασχοληθώ. Ίσα ίσα. Απλά αυτό που μου έμαθαν ήταν ότι να κάνεις κάτι καλλιτεχνικό, όχι για να το κάνεις αλλά μόνο άμα δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς για να βγει από μέσα σου. Και αυτό το πράγμα το τηρώ κάπως και ό,τι βγαίνει έτσι με αυτόν τον τρόπο. Δηλαδή ό,τι βγάζω επειδή βγαίνει από μόνο του και δεν μπορεί να γίνει αλλιώς, βγαίνει καλό. Αυτό το έχω παρατηρήσει οπότε με αυτόν τον τρόπο με «σπρώξανε».
Κρατήστε αυτές τις γονεϊκές συμβουλές που δόθηκαν κάποτε σ’ ένα παιδί που το παιδί αυτό απόκτησε δικό του παιδί και τις θυμάται. Επίσης κρατήστε και αυτό που είπε ότι το άφτερ και το σερί είναι τρόπος ζωής και ραντεβού στις 5 του Ιούνη στην Πειραιώς 260 μόλις φτάσει η ώρα 00:00 δεν θα βγουν φαντάσματα στην πλατεία αλλά ο METAMAN.
