Για τους λάτρεις των βιντεοπαιχνιδιών, αυτούς που δεν κυνηγούν τις τάσεις της εποχής και δεν παίζουν αποκλειστικά multiplayer παιχνίδια, υπάρχει η ίδια επαναλαμβανόμενη και σπαρακτική ιστορία. Σε αυτή την ιστορία, ή θα μάθουν για ένα παλιό πολυαγαπημένο παιχνίδι που δεν μπορούσαν να παίξουν όταν κυκλοφόρησε και θα επιθυμήσουν να το ανακαλύψουν χρόνια αργότερα, ή θα νοσταλγήσουν το παιχνίδι και θα θελήσουν να το ξαναεπισκεφτούν.
Αν παίζουν στον υπολογιστή τότε τα πράγματα φαίνονται αρκετά απλά, καθώς το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να το ψάξουν σε μία από τις δεκάδες πλατφόρμες πώλησης και προώθησης βιντεοπαιχνιδιών και να το κατεβάσουν στον σκληρό τους. Ειδικά αν το παιχνίδι είναι τριάντα ή είκοσι ετών, τότε μιλάμε για υπόθεση μερικών μεγαμπάιτ όπου θα κατέβει σε δευτερόλεπτα. Από τη στιγμή που παλιά παιχνίδια είναι διαθέσιμα προς πώληση, αυτό αυτόματα θα έπρεπε να διασφάλιζε πως αυτά τα παιχνίδια θα λειτουργήσουν σωστά δίχως προβλήματα.
Δυστυχώς, αυτή η απλή απαίτηση στις μέρες μας είναι ένα ουτοπικό σενάριο. Οι παραγωγοί βιντεοπαιχνιδιών και οι εταιρείες διανομής τους κάνουν απειροελάχιστα πράγματα για τη συντήρηση και αποκατάσταση παλιών τίτλων, καθώς δεν θέλουν να διαθέσουν προσωπικό σε μια διαδικασία που δεν τους εγγυάται άμεσα χρήματα. Υπάρχουν εξαιρέσεις βεβαίως με πρώτη και καλύτερη τη σειρά Half-Life της Valve όπου τρέχει εξαιρετικά σε μοντέρνα συστήματα αν και το πρώτο παιχνίδι κυκλοφόρησε το 1998· αλλά ο λόγος που το Half-Life έχει τέτοια ιδιαίτερη μεταχείριση είναι επειδή είναι συνώνυμο με το STEAM, την πλατφόρμα που δημιούργησε η Valve για την πώληση και προώθηση βιντεοπαιχνιδιών. Τίτλοι ίδιας ηλικίας ή παλαιότεροι δεν χαίρουν της ίδιας μεταχείρισης με το Half-Life και η αγορά τους είναι το πρώτο από τα πολλά βήματα που πρέπει να κάνει ο καταναλωτής για να παίξει επιτέλους το παιχνίδι.
Εδώ στη συζήτηση μπαίνει και η διαδικτυακή κοινότητα των βιντεοπαιχνιδιών, ο πραγματικός παλμός κάθε ρεύματος και τέχνης, η οποία αντιστέκεται με σθένος εναντίων του κατεστημένου που έχει τεθεί από εταιρείες κολοσσούς και με ανιδιοτέλεια έχει καταπιαστεί με το έργο της αποκατάστασης μόνη της. Αυτοί οι αόρατοι άνθρωποι έχουν γεμίσει χιλιάδες διαδικτυακές βιβλιοθήκες στις οποίες εξηγούν αναλυτικά τους τρόπους με τους οποίους ο χρήστης θα μπορέσει να τρέξει το παιχνίδι στο σύστημά του.
Βλέπετε δεν υπάρχει κάτι που εξελίσσεται γρηγορότερα από την τεχνολογία, και το gaming είναι συνώνυμo με αυτή. Αν κάθε χρόνο κάνουμε σημαντικά τεχνολογικά άλματα, τότε τι εξέλιξη έχει γίνει τα τελευταία τριάντα χρόνια; Παιχνίδια παλιάς κατασκευής δεν είναι φτιαγμένα για να τρέχουν σε μοντέρνα συστήματα με αποτέλεσμα να μην υπάρχει σωστή ανάλυση οθόνης, χειρισμός των χαρακτήρων, να κόβονται σκηνές από τα cutscenes ή να κόβεται ακόμα και ο ήχος. Αλλά τι μιλάμε για τριάντα χρόνια· ξεχνάει κανείς το περίφημο bug στο Elder Scrolls V: Skyrim, όπου το script του χαρακτήρα Esbern κολλούσε με αποτέλεσμα να μην μπορεί να σου μιλήσει ώστε να ανοίξει την πόρτα του και να προχωρήσει το quest; Το Skyrim τότε δεν ήταν καν πέντε ετών και όλα αυτά συνέβησαν πριν κυκλοφορήσει το Special Edition και φτιαχτούν κάποια βασικά bugs (και δημιουργηθούν νέα στην πορεία). Μέσα από forums οι χρήστες γρήγορα εξήγησαν τι αρχεία έπρεπε να κατεβάσουν οι παίκτες για να φτιαχτεί το bug ώστε να μπορούμε να συνεχίσουμε το quest.
Από τη στιγμή λοιπόν που η εξέλιξη της τεχνολογίας είναι ραγδαία, η λέξη «παλιό» είναι σχετική, αλλά ποια είναι η θέση του καταναλωτή σε όλο αυτό; Γιατί ο μέσος άνθρωπος που έχει δύο ώρες να χαλαρώσει να πρέπει να κάνει τον Ιντιάνα Τζόουνς του διαδικτύου και να βρει το Άγιο Δισκοπότηρο που θα του επιτρέπει να τρέξει στο σύστημά του το Thief: The Dark Project; Οι «απλές» περιπτώσεις, όπως το Thief, είναι αυτές που με μια γρήγορη αναζήτηση μπορείς άμεσα να βρεις ακριβώς ό,τι χρειάζεσαι, δίχως να χρειαστείς να ψάξεις σε οχτώ διαφορετικά φόρουμ· όμως γιατί να κάνει ο παίκτης αυτή τη δουλειά και όχι αυτοί που του πουλάνε το παιχνίδι;
Οι συνεισφορές της κοινότητας ενός παιχνιδιού προέρχονται από το γεγονός πως το εκάστοτε παιχνίδι είναι και αντίστοιχα δημοφιλές ώστε να υπάρξουν προσπάθειες αποκατάστασης, οι οποίες όσο καλοπροαίρετες και να είναι δεν παύουν να είναι ένα φτηνό μπάλωμα στην τελική. Και αν το παιχνίδι δεν έχει το κοινό που έχει το Thief, τότε απλά το πουλάνε και καλή τύχη σε όποιον το αγοράσει και προσπαθήσει να το παίξει. Πώς θα καταφέρει ένας άνθρωπος δίχως γνώσεις υπολογιστή να κάνει την αποκατάσταση μόνος του;
Τέλος, είναι σημαντικό να αναφέρουμε τα delisted παιχνίδια· αυτά που απλά μια μέρα – συνήθως λόγω πνευματικών δικαιωμάτων – εξαφανίστηκαν από τις πλατφόρμες πώλησης χωρίς προειδοποίηση. Ένα άλλο όνομα που δίνουμε στο λογισμικό το οποίο έχει εγκαταλειφθεί από τον ιδιοκτήτη ή τον κατασκευαστή είναι “abandonware“, όπου και πάλι η τύχη πολλών abandonware παιχνιδιών ορίζεται από το πόσο δημοφιλή ήταν όταν κυκλοφόρησαν. Για παράδειγμα, το Silent Hill 2 έχει μια φανατική κοινότητα που αν και abandoware του επέτρεψε να έχει μια δεύτερη ζωή μέσω του Silent Hill 2: Enhanced Edition, που δεν είναι κάτι άλλο πέρα από ένα μεγάλο patch που βελτιώνει την ποιότητα του παιχνιδιού σε νέα συστήματα και επιτρέπει στους παίκτες να το ευχαριστηθούν χωρίς περιορισμούς (αρκεί βέβαια να έχουν το παιχνίδι, το οποίο όπως είπαμε δεν μπορούν να αγοράσουν πουθενά). Η Konami, η εταιρεία που έχει τα δικαιώματα, το μόνο που έκανε τα τελευταία χρόνια με το Silent Hill 2 είναι να το κάνει remake, που είναι η τάση από το 2019 με το remake του Resident Evil 2 της Capcom, αλλά τα remakes δεν θα έπρεπε να είναι η μόνη λύση ώστε να μας επιτραπεί να παίζουμε αγαπημένα παιχνίδια τα οποία θα τα ξαναπουλάνε ακριβότερα.
Ένα έργο τέχνης κουβαλά τόσο τις ιστορίες των ανθρώπων που το δημιούργησαν, αλλά και των ανθρώπων που το έζησαν για πρώτη φορά. Κουβαλά ιστορικές, επιστημονικές, αισθητικές, κοινωνικές, πνευματικές αξίες, ιδέες και παραδόσεις. Ένα remake, όσο πιστό και να είναι στο πρωτότυπο, δεν παύει και αυτό να είναι ένα προϊόν της εποχής του, το οποίο δεν κουβαλά τις ίδιες αξίες και δεν αντιμετώπισε τις ίδιες δυσκολίες που αντιμετώπισαν οι άνθρωποι που το επινόησαν για πρώτη φορά. Το πρόβλημα δεν έγκειται στο γεγονός πως θέλουν να κάνουν remakes, ίσα ίσα αυτό τιμά την πρώτη δουλειά, αλλά στο γεγονός πως το remake έρχεται για να αντικαταστήσει τον πρόγονό του και όχι να συνυπάρξει μαζί του.
Το remake του Resident Evil 2 είναι καταπληκτικό, δεν χωρά αμφιβολία, αλλά τι γίνεται με το πρώτο Resident Evil 2 που κυκλοφόρησε το 1998; Την απάντηση σε αυτό το ερώτημα έδωσε η πλατφόρμα GOG.com, μια πλατφόρμα που έχει κάνει ταυτότητα την αγάπη της για τα παλιά παιχνίδια. Το 2024 το GOG (Good Old Games) λάνσαρε ένα πρόγραμμα διατήρησης και αποκατάστασης παλιών παιχνιδιών. Παιχνίδια όπως τα πρώτα τρία Resident Evil, τα Dino Crisis, το Alpha Protocol κ.ά. είναι διαθέσιμα προς πώληση και απόλαυση όπως ήταν και στον καιρό που είχαν πρωτοβγεί, δίχως να χρειάζεται να κάνει τίποτα παραπάνω ο παίκτης. Αυτή η πρωτοβουλία είναι αποκλειστική του GOG και χρησιμοποιεί δικό του κεφάλαιο για να επαναφέρει στη ζωή παιχνίδια που έχουν διαγραφεί, εξαφανιστεί και εγκαταλειφθεί από τους κατόχους πνευματικών δικαιωμάτων.
Μπορεί τα βιντεοπαιχνίδια να παραμένουν ένα σχετικά καινούργιο μέσο έκφρασης και διασκέδασης, αλλά ας μην γελιόμαστε, πλέον δεν είναι τόσο καινούργιο, ειδικά από τη στιγμή που παιδιά των 80s-90s έχουν πλέον τις δικές τους οικογένειες. Ήρθε ο καιρός να αφιερώσουμε την ίδια αφοσίωση στη συντήρηση και αναγέννηση ενός παιχνιδιού, όπως αφιερώνουμε στη διατήρηση πινάκων, αγαλμάτων και κτηρίων.
