Αρχικά το CBS έκοψε το Late Show με τον Στίβεν Κολμπέρ. Η επίσημη δικαιολογία ήταν ότι το κανάλι θα έπαυε εντελώς το Late Show μετά από 33 χρόνια και ότι αυτή ήταν μια εντελώς οικονομική απόφαση. Όμως δύο ημέρες πιο πριν, ο Κολμπέρ ανοιχτά έκανε κριτική στο κανάλι λόγω του συμβιβασμού που έκανε με τον Τραμπ για μια ασήμαντη αγωγή του τελευταίου, αφήνοντας να εννοηθεί ότι η επερχόμενη σύμπραξη της Paramount με τη Skydance θα λάμβανε χώρα μόνο με την ανοχή του προέδρου.
Κατόπιν, ήρθε η διακοπή – προσωρινή ή όχι μένει να φανεί – του Jimmy Kimmel Live, από το ABC. Αφορμή γι’ αυτό φαίνεται πως ήταν τα σχόλια του Κίμελ που είπε ότι το κίνημα MAGA μάλλον έχει αρκετά κοινά με τον δολοφόνο του Τσάρλι Κερκ. Όμως και πάλι, δύο ημέρες νωρίτερα, ο επικεφαλής της ρυθμιστικής αρχής (που τοποθέτησε ο Τραμπ) απείλησε το ABC με διακοπή άδειας.
Εξυφαίνεται λοιπόν ένα σενάριο ελέγχου της ψυχαγωγίας (η οποία έχει έντονη κλίση κατά του Τραμπ) και σταδιακής διαμόρφωσης ενός φιλό-Τραμπικού ρεύματος προπαγάνδας; Δεν μπορώ να γνωρίζω απόλυτα και δεν μου αρέσουν τα σενάρια συνωμοσίας, όμως σίγουρα δεν φαντάζει απίθανο. Ιδιαίτερα αν το συνδυάσει κάποιος με τις αλλαγές στο πεδίο της ενημέρωσης και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης (ο Μπέζος ώθησε σε παραίτηση τον αρχισυντάκτη της Washington Post, ο Ζούκερμπεργκ επέλεξε να μειώσει τον έλεγχο περιεχομένου, ο Μασκ εξαγόρασε το Twitter κλπ). Το σίγουρο όμως είναι ότι η δολοφονία του Τσάρλι Κερκ έχει αποτελέσει ένα ιδανικό όχημα χειραγώγησης και πολιτικής εκμετάλλευσης από το κίνημα MAGA. Το ίδιο είχε γίνει και με την απόπειρα δολοφονίας του Τραμπ, η οποία σε μεγάλο βαθμό είχε οριστικοποιήσει την εκλογική του νίκη. Ο διχασμός στις ΗΠΑ που έχει φτάσει σε επικίνδυνα επίπεδα, αποτελεί για ορισμένους ένα ιδανικό περιβάλλον επιβολής απόψεων και ρευμάτων σκέψης.
Και μετά υπάρχει και η περίπτωση του Μπιλ Μάερ. Ο Μάερ, ο οποίος εδώ και χρόνια παρουσιάζει την εβδομαδιαία εκπομπή Real Time with Bill Maher στο συνδρομητικό HBO, ήταν ανέκαθεν υποστηρικτής των δημοκρατικών και επικριτικός προς τους ρεπουμπλικάνους, και φυσικά προς τον Τραμπ. Όμως πρόσφατα στεναχώρησε αρκετούς οπαδούς του επειδή αποδέχθηκε την πρόσκληση του Τραμπ να δειπνήσει μαζί του και μεταξύ πολλών άλλων, και είπε ότι η εμπειρία ήταν πιο ευχάριστη από ότι περίμενε, επισημαίνοντας ότι ο Τραμπ έδειχνε να τον ακούει με υπομονή και να επιδεικνύει χιούμορ και ανεκτικότητα. Πιο πρόσφατα, σκανδάλισε και πάλι το κοινό του λέγοντας ότι με τους δεξιούς του καλεσμένους ακόμα κι αν συμφωνεί, τουλάχιστον μπορεί να συζητήσει γιατί κι εκείνοι επιδιώκουν τη συζήτηση (παλαιότερος καλεσμένος του ήταν και ο Τσάρλι Κερκ). Ενώ, αντίθετα, οι ακροαριστεροί δεν δέχονται καν να συζητήσουν, δεν πρόκειται καν να μπουν σε διάλογο. Δεν ισχυρίζομαι ότι ο Μάερ έχει αλλαξοπιστήσει λόγω συμφερόντων, αντιθέτως θεωρώ ότι πιστεύει αυτό που λέει. Έχει πει ξεκάθαρα ότι ο λόγος της εκλογής Τραμπ είναι η ομηρεία του δημοκρατικού κόμματος από την ακραία ρητορική δικαιωματιστών υπέρμαχων της cancel culture που έχουν αποξενώσει τους δημοκρατικούς από την κοινή γνώμη. Ομοίως, δεν διστάζει να αναφερθεί και στην αντίθετη πλευρά του νομίσματος, όπου το κίνημα MAGA προσπαθεί αναίσχυντα να διαδώσει τη δική του ρητορική προπαγάνδας, εκμεταλλευόμενο τους υπάρχοντες συσχετισμούς και τα τεράστια λάθη των δημοκρατικών. Και παραπέμπει παραδείγματος χάριν στα podcast του Τζο Ρόγκαν.
Ο Ρόγκαν έχει την πιο δημοφιλή εκπομπή podcast, με τεράστια επιρροή. Μέρος της επιτυχίας του είναι ότι προσκαλεί για συνέντευξη κάθε είδους ανθρώπους με ακραίες ή ανορθόδοξες συχνά απόψεις, κάτι που είναι απόλυτα θεμιτό αφού η ελευθερία λόγου είναι αδιαπραγμάτευτη. Το πρόβλημα είναι ότι ο Ρόγκαν δεν πιέζει ιδιαίτερα τους ανθρώπους με αυτές τις απόψεις, δείχνει να τους αποδέχεται και να μην ασκεί κριτική σε ενδεχομένως ακραίες θέσεις, διαισθανόμενος βεβαίως ότι το κυρίαρχο ρεύμα στην κοινή γνώμη στις ΗΠΑ έχει αλλάξει ριζικά.
Όποια κι αν είναι η αλήθεια, και πιθανότατα αυτή βρίσκεται στη μέση, η ουσία είναι ότι πράγματι η πλάστιγγα έχει αρχίσει να γέρνει αποφασιστικά στην ιδεολογική διαμάχη στις ΗΠΑ, και οι λόγοι δεν είναι ποτέ απλοί και μονοσήμαντοι. Οι βολικές δαιμονοποιήσεις και από τις δύο πλευρές έχουν γίνει κοινότοπες και η κοινή λογική αρχίζει να δέχεται ουσιαστικά πλήγματα, αφήνοντας πεδίο δόξης λαμπρό στην ακραία ρητορική – από όπου κι αν αυτή προέρχεται. Ως ένα βαθμό αυτό θα μπορούσε να αποτελεί και φυσιολογική αντίδραση στις υπερβολές που είχαν αρχίσει να επικρατούν μέχρι πριν από μερικά χρόνια, κι αν αυτό είναι αλήθεια, τότε είναι απλώς μία φάση. Όμως κάπως έτσι παγιώνονται και πρακτικές λογοκρισίας που χρειάζονται γενιές ολόκληρες για να ανατραπούν.
