«Ένας νόμος δεν αρκεί» ήταν το σύνθημα του φετινού Athens Pride μα ίσαμε να ψηφιστεί αυτός ο νόμος περί ισότητας στον γάμο ακούστηκε μέσα και έξω απ’ το ελληνικό κοινοβούλιο τόσος τοξικός λόγος που ώρες ώρες απορούσα: Τόσο κακό στην ελληνική κοινωνία κάνουν τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα πια; Αυτά φταίνε για την κατάπτωση την ηθική αυτής της χώρας; Γιατί για την οικονομική κατάντια της είναι οι μόνοι που δεν ευθύνονται σίγουρα.
Είμαστε συγκάτοικοι σε μια χώρα μικρή, είμαστε λίγοι και ακόμα να καταφέρουμε να συνεννοηθούμε για τα βασικά έστω. Αντ’ αυτού τα βάζουμε με ο,τιδήποτε μας φοβίζει για τους δικούς μας προσωπικούς λόγους ο καθένας. Είτε θα ‘ναι ο μετανάστης ο «βρωμιάρης» που θα πρέπει να πάει στην πατρίδα του πίσω. Είτε θα ‘ναι η «αδελφή» που μπορεί να κάνει ό,τι θέλει αρκεί να μην προκαλεί και μας σκανδαλίζει. Είτε θα ναι ο «ανώμαλος» που ενώ γεννήθηκε άντρας θέλει να γίνει γυναίκα λες και μας πέφτει λόγος. Τι κακό θα προκαλέσει στην κοινωνία μας αμα ο Βρασίδας θέλει να γίνει Αφροδίτη ακόμα δεν το έχω κατανοήσει.
Νόμους έχουμε πολλούς πάρα πολλούς, τους ακολουθούμε όμως; Υπάρχουν μάλιστα και «νόμοι» κοινωνικοί. Θυμάστε που μας έλεγε η μαμά: «μην δείχνεις δεν είναι σωστό». Δεν αυταπατώμαι όλοι σχολιάζουμε τους συμπολίτες μας μα έχει διαφορά το να γυρίσεις στον φίλο σου να πείς «πω κοίτα την χοντρή απέναντι» απ’ το να φωνάξεις δυνατά «πού πας έτσι μωρή βαρέλω». Μπορώ εύκολα να τα ξεστομίζω αυτά, γιατί είμαι προϊον μιας γενιάς που τους ήτανε λογικό να δέρνουν οι γονείς για να διαπαιδαγωγηθείς, να τιμωρεί ο δάσκαλος για να μορφωθείς. Αποδεκτό ήταν να δέρνουν οι άντρες τις γυναίκες τους, όπως επιβαλλόταν να παίζεις ξύλο για να επιβιώσεις στη γειτονιά. Για να γλιτώσεις τη φέρμα αναγκαζόσουν να σηκώσεις κι εσύ χέρι για να αμυνθείς. Φέρμα για όσους δεν ξέρουν ήταν μια μορφή κλοπής μεταξύ ατόμων σχολικής ηλικίας συνήθως με τη συνοδεία κάποιας πεταλούδας. Πεταλούδα είναι μια μορφή σουγιά που διπλώνει και απ’ το 1993 που ‘μουν γυμνασιόπαιδο δεν έχουν αλλάξει πολλά πράγματα, γιατί κοινωνικά δεν έχουμε εκπαιδευτεί.
Στα σαράντα μου παρακολουθώ τη «μόδα» του queer, την επιβολή της πολιτικής ορθότητας στον λόγο και τη νομοθέτηση ισότητας μα δεν βλέπω μια προσπάθεια κοινωνικής εκπαίδευσης. Κανένας νόμος δεν θα είναι αρκετός άμα δεν γίνει μια ορθή κοινωνική εκπαίδευση σε όλους μας. Ακούω στη γειτονιά μου σχεδόν μέρα παρά μέρα μια έφηβη να βρίζει τον πατέρα της, να τον βρίζει άσχημα και πραγματικά δεν ξέρω τι επιβάλλεται κοινωνικά να πράξω. Δεν μου πέφτει λόγος άμα βρίζονται ή μου πέφτει; Έχουμε νόμους έχουμε δικαστήρια μα η δίκη για τον Ζακ/τη Zackie Oh ακόμα να τελεσιδικήσει κι ας έχουν περάσει τόσα χρόνια. Ο κατηγορούμενος ως παιδοβιαστής ηθοποιός/σκηνοθέτης ακόμη στο σπίτι του περιμένει κι αυτός το εφετείο του όπως κι εκείνος που εξέδιδε το 12χρονο κορίτσι, ενώ δικηγόροι έγκριτοι δέρνουν τις συζύγους και λένε στον γιατρό «σας την έφερα γιατί έπεσε απ’ τη σκάλα».
Δεν είμαι καθόλου υπέρ της ανθρωποφαγίας και της επίθεσης χαρακτήρα μα δεν μπορώ να μην πάρω ως αφορμή το πρόσφατο περιστατικό με τον ποινικολόγο για να περάσω ένα επιχείρημα που μου το έδωσε στο πιάτο κι ένα λυπηρό συμπέρασμα που έβγαλα παρακολουθώντας την υπόθεση αυτή. Έχουμε έναν άντρα που έχει και γνώση και δύναμη και γνωριμίες. Έδειρε τη σύζυγο και δεν την πήγε στο νοσοκομείο παρά μόνο όταν είδε πως την είχε σακατάψει και υπό τον όρο ότι θα πουν πως έπεσε απ’ τη σκάλα. Τηνε πήγε σε μια ιδιωτική κλινική των Αμπελοκήπων ενώ κοντά στο σπίτι τους είχε κι άλλες ιδιωτικές κλινικές. Κατανοείτε που το πάω ε; Ευτυχώς ο γιατρός ήτανε τίμιος, κατήγγειλε το περιστατικό και η γυναίκα μέσα στον τρόμο της άκουσε το ένστικτο της επιβίωσης και κατάφερε να πάρει την κατάσταση στα χέρια της.
Παράλληλα, τα κανάλια τα οποία άργησαν σημαντικά να παρουσιάσουν την είδηση σε σχέση με το Χ (πρωην τουίτερ) άρχισαν την πρόπλυση που ευτυχώς δεν τους πέτυχε για να γίνει πλύση. Εκτέθηκαν και οι ίδιοι ουσιαστικά. Τηλεπαρουσιάστριες που στεναχωριόντουσαν για τη λαμπρή νομική καριέρα που χάνεται, τηλεαστυνομικοί που ξεχνιόντουσταν αποκαλώντας τον δράστη με το μικρό του όνομα και συνάδελφοι που του έδιναν συγχαρίκια για την αντρίκια πράξη του να ομολογήσει κι αυτά ήτανε μερικά απ’ τα ευτράπελα μα τα καλύτερα ερχόντουσαν.
Ο δικηγόρος τάχα να φοράει χειροπέδες και να ‘χει το σακάκι στα χέρια του σε ζωντανή σύνδεση ομολογώντας την πράξη του επικαλούμενος ψυχολογικά προβλήματα. Μια ευνοϊκή μεταχείριση σε έναν δικηγόρο, ο οποίος έχει ψυχολογικά προβλήματα και όπλα στο σπίτι του ενώ ίσαμε χθες ασκούσε το επάγγελμα του κανονικά. Φυσικά οι αρχές τον άφησαν ελεύθερο με κάποιους όρους τους οποίους ο ίδιος χρησιμοποιώντας την πρώην σύζυγό του και το ανήλικο τους παιδί λίγες ώρες μετά καταπάτησε. Με αποτέλεσμα η νυν σύζυγος να προβεί σε μήνυση και οι αστυνομικές αρχές να τον ψάχνουν για κάμποσες ώρες ίσαμε να παραδοθεί. Τα συμπεράσματα απλά λιτά και προκλητικά. Ένας άνθρωπος με νομικές γνώσεις και γνωριμίες προσπάθησε να την γλιτώσει αναίμακτα με τις ευλογίες του συστήματος. Ενός συστήματος που χρόνια τώρα όλοι έχουμε αποδεχτεί με λύπη πως δεν είμαστε ίσοι μπρος του όλοι.
Οι νόμοι δεν θα είναι ποτέ αρκετοί άμα εμείς δεν είμαστε και κοινωνικά εκπαιδευμένοι. Τι είναι κοινωνική εκπαίδευση; Είναι πολλά όπως το να μην φοβόμαστε τους δυνατούς όταν έχουμε το δίκιο με το μέρος μας. Να μην προκαλούμε στους άλλους αυτό που δεν θέλουμε να πάθουμε εμείς. Να πάψουμε να κοιτάμε τι φοράνε οι συνάνθρωποί μας και να τους κοιτάμε στα μάτια να δούμε αν χρειάζονται βοήθεια. Την κοινωνική εκπαίδευση δεν θα την επιβάλλει κανένας νόμος παρά εμείς με τις πράξεις μας, τις καθημερινές. Κάθε πράξη μας είναι μια πράξη κοινωνική αυτό βλέπουν τα παιδιά και μιμούνται. Τα παιδιά δεν κινδυνεύουν αν δουν έναν «γυναικωτό» άντρα στον δρόμο ή στην τηλεόραση, πιο πολύ κινδυνεύουν από έναν μπαμπά που δέρνει τη μαμά. Από μια μαμά που βρίζει. Από έναν θείο που πορώνεται με μια ομάδα ή ένα πολιτικό κόμμα.
Οι ευρωεκλογές δείξανε ξεκάθαρα πως η Ευρώπη κοιτάει ακροδεξιά κι έρχονται πιθανόν τα χειρότερα. Κανείς μας δεν πρέπει να φοβάται αλλά προετοιμάζομαι και ζυγίζω με ποιους θα ταχθώ. Βιώνουμε μια σκοτεινή περίοδο της ελληνικής κοινωνίας και οφείλουμε ο καθένας μας να πράττει το τίμιο, το ηθικό, το καλό και αγαθό, το ανθρώπινο απ’ το δικό του πόστο, γιατί πολύ απλά κανένας νόμος δεν θα είναι ποτέ αρκετός όταν μια κοινωνία νοσεί ηθικά, πολιτικά, πολιτιστικά και οικονομικά.
Υπομονή στις επόμενες μέρες με τα παράλογα που ζούμε και δύναμη για να τα αντιμετωπίσουμε δίχως να χάσουμε την ανθρωπιά μας και τους εαυτούς μας.
