Όταν οι ίδιοι οι ceo’s των μεγαλύτερων Α.Ι. κολοσσών αναγνωρίζουν ότι υπάρχει θέμα με την αλματώδη εξέλιξη των συστημάτων και χρειάζεται οπωσδήποτε κάποιας μορφής ρύθμιση και δικλείδα ασφαλείας σχετικά με τη λειτουργία τους, ο πορτοκαλί πρόεδρος ανέλαβε όπως πάντα δράση: ρυθμίστε το μόνοι σας. Τους μάζεψε όλους μαζί, άλλαξε το όνομα από artificial intelligence σε superintelligence (όπως λέμε «θεσμοί» από «τρόικα») και τους είπε να συνεννοηθούν μεταξύ τους σαν καλά παιδιά και όλα OK, κάνοντας άλλο ένα βήμα στα πολλά που έχει επιχειρήσει με στόχο την απόλυτη καταστροφή της ανθρωπότητας.
Επανέρχομαι λοιπόν στη βασική ελπίδα του κόσμου, αν μη τι άλλο στο άμεσο μέλλον: τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου. Η καταστροφική διαχείριση της διακυβέρνησης Τραμπ αλλά ιδιαίτερα ο καταστροφικός πόλεμος στο Ιράν έχει φέρει τη δημοτικότητά του στο χαμηλότερο των τελευταίων δεκαετιών για εν ενεργεία πρόεδρο, λίγο πάνω από το 30%. Αρκετοί δημοκρατικοί υποψήφιοι προηγούνται στις δημοσκοπήσεις σε καίριες πολιτείες, ακόμη και σε πολιτείες που είναι παραδοσιακά «κόκκινες» όπως το Τέξας. Βέβαια, αυτό δεν προκύπτει ιδιαίτερα από τις αρετές του ίδιου του δημοκρατικού κόμματος, αλλά μάλλον από την ανικανότητα των ρεπουμπλικάνων υποψηφίων και της διακυβέρνησης Τραμπ. Έστω κι έτσι όμως, είναι μια μοναδική ευκαιρία για τους δημοκρατικούς να πάρουν τον έλεγχο και της Βουλής και της Γερουσίας.
Και τι έγινε, θα μου πείτε. Ο Τραμπ δεν παραμένει πρόεδρος; Παραμένει για άλλα δύο χρόνια δυστυχώς, αλλά χωρίς των έλεγχο των δύο σωμάτων η εξουσία του είναι κατά πολύ περιορισμένη. Ουσιαστικά δεν θα μπορεί να προωθήσει τις περισσότερες πολιτικές που έχει χαράξει, ιδιαίτερα αφού έχει ήδη χρησιμοποιήσει πολλές από τις executive orders που δικαιούται σαν πρόεδρος, παρακάμπτοντας την έγκριση των νομοθετικών σωμάτων. Ουσιαστικά στο υπόλοιπο της διακυβέρνησής του θα είναι έντονα αποδυναμωμένος, ενώ θα κινδυνεύει και από νέες κατηγορίες που ενδέχεται να τον φέρουν στη δικαιοσύνη.
Όμως ακόμη σημαντικότερο είναι το «μήνυμα» για την μετά Τραμπ εποχή. Εδώ είναι που οι ίδιοι οι δημοκρατικοί, όπως πάντα, μπορούν να βάλουν τρικλοποδιά στον εαυτό τους. Θα καταφέρουν επιτέλους να βρουν ένα πρόσωπο ικανό να τους ενώσει και να εμπνεύσει ολόκληρο το εκλογικό σώμα, ή θα καταφύγουν και πάλι σε διχαστικές και πολωτικές επιλογές που θα ικανοποιούν μόνο έναν σκληρό πυρήνα τους, φωνακλάδικο μεν, αλλά ανήμπορο στη συνολική εικόνα δε;
Λίγο καιρό πριν είχα γράψει για κάποια από τα νέα πρόσωπα που έχουν αναδυθεί και πώς αυτά ανταποκρίνονται σε διαφορετικές τάσεις του δημοκρατικού εκλογικού σώματος και, ακόμη πιο σημαντικό, ολόκληρου του εκλογικού σώματος, καθώς είναι η μέση Αμερική που καθορίζει τις εκλογές και όχι ο πυρήνας του δημοκρατικού κόμματος. Θα αναφερθώ σε άλλα δύο πρόσωπα, που έχουν αρχίσει να ξεχωρίζουν ως πιθανοί υποψήφιοι για το χρίσμα των δημοκρατικών: ο πρώτος είναι ο νυν κυβερνήτης της Καλιφόρνια Γκάβιν Νιούσομ, (πρώην σύζυγος της «δικής μας» Κίμπερλι Γκίλφόιλ), ο οποίος έχει βρεθεί αναρίθμητες φορές σε αντιπαράθεση με τον Τραμπ. Πολύ φοβάμαι όμως ότι ο Νιούσομ δεν αποτελεί καλή λύση. Είναι πρόσωπο ήδη αρκετά φθαρμένο λόγω του παρελθόντος του, ενώ η ταύτισή του με μια ξεκάθαρα δημοκρατική και προοδευτική πολιτεία όπως η Καλιφόρνια δεν τον καθιστούν ως μία αρκετά αντιπροσωπευτική υποψηφιότητα που θα μπορέσει να οδηγήσει συντηρητικούς ψηφοφόρους στο να αλλάξουν στρατόπεδο.
Φαίνεται όμως πως υπάρχει ένα πρόσωπο που έχει αρχίσει να συγκεντρώνει αρκετό μομέντουμ: Πρόκειται για τον Τζον Όσοφ, τον νεότερο γερουσιαστή εν ενεργεία στην ηλικία των μόλις 39 ετών, ο οποίος προέρχεται από την Τζόρτζια, μία μεγάλη πολιτεία του Αμερικάνικου νότου. Ο Όσοφ έχει επιδείξει πυγμή και χαρισματική ενέργεια σε διάφορες επιτροπές, ενώ ο ίδιος συγκεντρώνει χαρακτηριστικά που μπορούν να «απευθυνθούν» σε διάφορα στρώματα της αμερικάνικης κοινωνίας. Επίσης, μην ξεχνάμε ότι όσοι δημοκρατικοί έχουν καταφέρει να εκλεγούν από τις συντηρητικές πολιτείες του νότου έχουν συχνά καταφέρει να εκλεγούν πρόεδροι και μάλιστα να συγκαταλέγονται στους πιο δημοφιλείς προέδρους (π.χ. Μπιλ Κλίντον, Λίντον Τζόνσον, Τζίμι Κάρτερ).
Όπως κι αν το δει κάποιος, οι ενδιάμεσες εκλογές θα έχουν μεγάλη σημασία. Για να δούμε αν θα ξεχωρίσει ένα καινούριο άστρο.
