Τζορτζ ΜακΓκιλ. Τον θυμάται κανείς; Αυτός ήταν ο τελευταίος δημοκρατικός γερουσιαστής της πολιτείας του Κάνσας, ο οποίος υπηρέτησε από το 1930 ως το 1939! Μετά από σχεδόν έναν ολόκληρο αιώνα, οι δημοκρατικοί έβγαλαν γερουσιαστή στο Κάνσας, ένα απόρθητο οχυρό των ρεπουμπλικάνων! Μήπως θυμάστε τον Λόιντ Μπέντσεν; Εκείνος ήταν ο τελευταίος δημοκρατικός γερουσιαστής στο Τέξας, ο οποίος εκλέχθηκε το 1988, μέχρι την ιστορική νίκη του Τζέιμς Ταλαρίκο χθες το βράδυ, στην πολυπληθέστερη ρεπουμπλικάνικη πολιτεία των ΗΠΑ, παρά το σχεδόν μισό δισεκατομμύριο δολάρια που επένδυσαν οι ρεπουμπλικάνοι στην εκστρατεία του ρεπουμπλικάνου Κεν Πάξτον, και παρά το ότι ο Τραμπ αποκαλούσε τον Ταλαρίκο «Ταλαφρίκο» στις συγκεντρώσεις του. Στο Μίσιγκαν, ο Ελ Σαγιέντ θριάμβευσε παρά το ότι 72 ώρες πριν από τις κάλπες, η δημοκρατική συνυποψήφιά του (που έχασε το χρίσμα από αυτόν), έσπευσε να υποστηρίξει τον υποψήφιο των ρεπουμπλικάνων.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Τραμπ συνετρίβη στις ενδιάμεσες εκλογές, με τρόπο εκκωφαντικό. Οι δημοκρατικοί ήλπιζαν να κατακτήσουν πάνω από τις 218 έδρες που εξασφαλίζουν την πλειοψηφία στη βουλή των αντιπροσώπων, με τις αισιόδοξες προβλέψεις να έφταναν στις 240 έδρες, ενώ την ώρα που γράφω αυτό το κείμενο οι προβλέψεις κάνουν λόγο τελικά για 258 έδρες! Στην ακόμη πιο σημαντική γερουσία μάλιστα, τα πράγματα έδειχναν ανοιχτά σε ό,τι έχει να κάνει με την πλειοψηφία, με τις αισιόδοξες προβλέψεις για τους δημοκρατικούς να κάνουν λόγο για τέσσερις κερδισμένες πολιτείες και την ισχνή πλειοψηφία των 51 εδρών. Τελικά, προβλέπεται ότι οι δημοκρατικοί κατακτούν και τη γερουσία με 54 έδρες και άνετη πλειοψηφία! Ο Τραμπ ζήτησε από τους ψηφοφόρους να βγουν να ψηφίσουν σαν να ήταν ο ίδιος υποψήφιος στα ψηφοδέλτια, και ακριβώς αυτό έπραξαν!
Συνεπώς είναι σαφές ότι ένα τεράστιο μπλε κύμα σάρωσε τις ΗΠΑ σε αυτές τις ενδιάμεσες εκλογές, με τη νίκη των δημοκρατικών να υπερβαίνει κάθε φαντασία. Όμως αυτό δεν πρέπει να δημιουργεί ανεδαφικές προσδοκίες και οι αντιδράσεις, κυρίως των Ευρωπαίων πρέπει να είναι μετριασμένες. Ας δούμε το γιατί:
Είναι ριψοκίνδυνο να θεωρήσει κάποιος ότι το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων εκλογών προδικάζει τις επόμενες προεδρικές εκλογές ή σηματοδοτεί το τέλος μιας πολιτικής κυριαρχίας. Ας πάρουμε για παράδειγμα την προεδρία του Ρόναλντ Ρίγκαν. Στις ενδιάμεσες εκλογές του 1982, οι ρεπουμπλικάνοι έχασαν και τα δύο σώματα του κογκρέσου. Κι όμως, στις προεδρικές εκλογές του 1984 ο Ρίγκαν κέρδισε την προεδρία με τη μεγαλύτερη διαφορά στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, κατακτώντας τις 49 από τις 50 πολιτείες! Το κύμα οργής κατά του Τραμπ δεν αμφισβητείται, αλλά είναι πρόωρο να υποθέσει κάποιος ότι ο τραμπισμός ως ιδεολογία τελείωσε. Οι καταστροφικές συνέπειες του πολέμου στο Ιράν και η ακρίβεια που ακολούθησε εξηγούν σε μεγάλο βαθμό τον θυμό των ψηφοφόρων. Αλλά το κατά πόσο ο ιδεολογικός πυρήνας του MAGA έχει κλονιστεί είναι κάτι που μένει να αποδειχθεί.
Δεύτερον, πολλοί ευφυείς και έμπειροι αναλυτές προειδοποιούν τους Ευρωπαίους να μην αντιδράσουν χαιρέκακα στα αποτελέσματα γιατί ο Τραμπ, κλονισμένος και βαθιά συμπλεγματικός, έχει ακόμη δύο χρόνια που μπορεί εύκολα να τα κάνει σμπαράλια και να πλήξει τα συμφέροντα των Ευρωπαίων, ιδιαίτερα με τον πόλεμο στην Ουκρανία να βρίσκεται σε τόσο κρίσιμο στάδιο. Πρέπει να υπάρξει σύνεση και προσοχή. Οι δηλώσεις του Σάντσεζ για παράδειγμα («οι ψηφοφόροι είπαν όχι στο μίσος και την φτωχοποίηση») μου φαίνονται αφελείς, όταν μέχρι και οι δηλώσεις από το Ιράν ήταν πιο ψύχραιμες.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κάθε υγιώς σκεπτόμενος πολίτης δεν έχει κάθε λόγο να αναπνέει πιο ανακουφισμένος από χθες. Το κύμα κατά του Τραμπ ήταν σαρωτικό. Το αν θα αποδειχθεί μια ιστορική αλλαγή για το μέλλον μένει να φανεί.
