♪ If you’re on a highway and Road Runner goes “beep, beep!”
Just step aside or you might end up in a heap,
Road Runner, Road Runner runs down the road all day,
Even the coyote can’t make him change his ways. ♪
Το 1990 δημοσιεύτηκε στον New Yorker ένα άρθρο του Ίαν Φρέζιερ με τίτλο, Coyote v. Acme, το οποίο είναι γραμμένο ως ένα επίσημο δικαστικό έγγραφο και αναλύει τις άπειρες φορές που το Κογιότ, χρησιμοποιώντας μαραφέτια της εταιρείας Acme, όχι μόνο έχει αποτύχει να πιάσει το θήραμά του, τον Ρόουντ Ράνερ, αλλά έχει υποστεί και αρκετούς τραυματισμούς, οι οποίοι τον εμποδίζουν να ασκήσει το επάγγελμά του ως θηρευτής. Το Κογιότ είναι αυτοαπασχολούμενο και έτσι δεν δικαιούται κάποια αποζημίωση, οπότε διεκδικεί αποζημίωση από την Acme για τα τραύματά του.
Στην πλοκή αυτού του ευφυέστατου μικρού άρθρου, βασίζεται και η πλοκή της ταινίας Coyote vs. Acme, η οποία, χωρίς να το επιδιώκουν οι συντελεστές της ή θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί ο αρθρογράφος πριν από τριάντα έξι χρόνια, έγινε μια από τις πιο σημαντικές ταινίες της δεκαετίας. Στο ερώτημα, αν η ζωή μιμείται την τέχνη ή η τέχνη τη ζωή, το Coyote vs. Acme λέει, ναι.
Οι φήμες πως θα γυριστεί ένα έργο βασισμένο στο άρθρο είχαν ξεκινήσει από το 2018-2019 και μέχρι το 2022 είχαν ολοκληρωθεί τα γυρίσματα, αλλά το 2023 η Warner Bros. αποφάσισε να μην κυκλοφορήσει την ταινία με σκοπό να πάρει απαλλαγή φόρου – μια κίνηση που δεν κάνει πρώτη φορά, καθώς είχε συμβεί και το ίδιο με την ακυκλοφόρητη ταινία Batgirl – αλλά λόγω κοινωνικής πίεσης άλλαξε γνώμη και επέτρεψε στους συντελεστές της ταινίας να αναζητήσουν διανομή σε άλλες εταιρείες και έτσι η Ketchup Entertainment αγόρασε τα δικαιώματα για πενήντα εκατομμύρια δολάρια. Οπότε, έχουμε μια κατάσταση όπου και οι δημιουργοί του έργου και ο πρωταγωνιστής του, έχουν μια δημόσια διαμάχη με μια εταιρεία, η οποία τελικά δεν ενδιαφέρεται για τη ζωή του Κογιότ. Δεν είμαι σίγουρος αν θα ξαναδούμε σύντομα στις ζωές μας κάτι τέτοιο. Όμως, τουλάχιστον στη περίπτωση του Κογιότ, τέλος καλό όλα καλά. Η ταινία κυκλοφόρησε. Αυτό που απομένει τώρα είναι να φανεί αντάξια στα κινούμενα σχέδια σκηνοθετημένα από τον Τσακ Τζόουνς και στο άρθρο στο οποίο βασίζεται. Καμία πίεση.
♪ Road Runner, the coyote’s after you,
Road Runner, if he catches you you’re through.
Road Runner, the coyote’s after you,
Road Runner, if he catches you you’re through. ♪
Το Road Runner Show έχει μια απλή φιλοσοφία. Ο θεατής πρέπει να κάνει μια υπόθεση και είναι η δουλειά της πλοκής να διαψεύσει αυτή την υπόθεση. Ξέρουμε ότι το Κογιότ δεν θα πιάσει τον Ρόουντ Ράνερ, ξέρουμε ότι τα μαραφέτια του δεν θα λειτουργήσουν, αλλά δεν ξέρουμε πώς θα αποτύχει και αυτό κάνει όλη τη διαφορά. Αυτό το «πώς» είναι όλη η φιλοσοφία των Looney Tunes. Θα του κόψει την ουρά η προπέλα, θα τσακιστεί στην πλαγιά ενός βουνού, θα πέσει στον γκρεμό; Πώς θα καταφέρουν οι σεναριογράφοι να ανατρέψουν τη λογική αυτή τη φορά; Δεδομένου λοιπόν ότι δεν υπάρχει ένας Τσακ Τζόουνς στο τιμόνι αυτής της ταινίας, αυτή η φιλοσοφία πάει λίγο περίπατο. Οι καλογραμμένες δεκάλεπτες γκάφες δίνουν τη θέση τους σε μια ώρα και σαράντα λεπτά έντονης πλοκής που, αν και είναι περιστασιακά αστεία, λόγω του μεγέθους της και της βαρύτητας που έχει η κεντρική υπόθεση, υπάρχει μια αποσύνδεση με το αρχικό πνεύμα των Looney Tunes. Βλέπετε, όταν η πλοκή βγάζει πολύ νόημα δεν είναι τόσο looney.
Κινηματογραφικά το έργο είναι αρκετά ικανό. Υπάρχουν περίπλοκες κινήσεις κάμερας που θέλουν το σωστό timing για να μπορούν να παντρέψουν το κινούμενο σχέδιο με τις σκηνές με ζωντανούς ηθοποιούς. Δεν είναι το Who Framed Roger Rabbit, αλλά τη δουλειά του την κάνει. Ήταν αρκετές οι φορές που είπα «ωραίο πλάνο», αλλά εκεί που η ταινία με έχασε στον οπτικό τομέα, είναι το χρώμα της. Είναι τόσο μουντή που την κάνει βαρετή να την κοιτάς. Δεν είναι υπερβολή να γράψω ότι έχω δει περισσότερο χρώμα σε ταινίες τρόμου, όπως στο Texas Chainsaw Massacre, παρά στο Coyote vs. Acme. Επίσης, δεν πιστεύω ότι έχει γίνει καλή επεξεργασία στα μοντέλα των χαρακτήρων. Υπάρχουν κάποιες σκηνές που φαίνονται καλά, αλλά τα 3D μοντέλα που από πάνω τα βάφουν για να μοιάζουν με 2D κινούμενο σχέδιο, δεν φαινόντουσαν σωστά στα μάτια μου. Αισθανόμουν λες και είχα ανοιχτό το Blender κατά τη διάρκεια της ταινίας.
Όσο για τους ζωντανούς ηθοποιούς, είναι εκεί. Όλοι παίζουν στερεότυπα και κάνουν ό,τι απαιτεί το σενάριο. Ο Τζον Σίνα είχε μια αστεία σκηνή με τον Τουίτι, αλλά έχοντας δει το The Suicide Squad και το Peacemaker ξέρω ότι με ένα καλύτερο σενάριο είναι πολύ πιο δυνατός κωμικός ηθοποιός. Ο Γουίλ Φόρτε, ακόμα ένας παράγοντας αυτής της ταινίας που έχει αποδείξει ότι λειτουργεί καλύτερα σε σενάρια με μικρότερη διάρκεια, είναι πιο διασκεδαστικός ως ΜακΓκρούμπερ, αλλά μπορεί να κουβαλήσει την ταινία δίπλα στο Κογιότ. Γενικά, σε τέτοιες ταινίες, οι πραγματικοί πρωταγωνιστές είναι τα κινούμενα σχέδια… Εκτός και αν είσαι ο Μπομπ Χόσκινς στο Who Framed Roger Rabbit ή ο Μπρένταν Φρέιζερ στο Looney Tunes: Back in Action. Ξέρω ότι είναι άδικη σύγκριση, αλλά δεν φτιάχνω εγώ τους κανόνες, απλά τους εφαρμόζω.
Όμως, αυτό που κάνει καλά το Coyote vs. Acme είναι να μεταφέρει το κεντρικό του μήνυμα. Ο μύθος του Σίσυφου είναι άρτια συνδεδεμένος με την κεντρική πλοκή και αυτό το βλέπουμε ακόμα και στο πόστερ της ταινίας, όπου το Κογιότ σπρώχνει μια τεράστια βόμβα αντί για βράχο πάνω στο βουνό, και ρωτάει τον θεατή, τι θα γινόταν αν στον Σίσυφο άρεσε να σπρώχνει τον βράχο του; Τι θα γινόταν αν αυτό δεν ήταν τιμωρία, αλλά η δουλειά του; Τι θα γινόταν αν ο βράχος τον θεωρούσε φίλο του και απολάμβανε αυτές τις ώρες της ημέρας που τον σπρώχνει προς τα πάνω; Το Coyote vs. Acme αντικατέστησε τη φιλοσοφία των κλασικών κινουμένων σχεδίων με μια δική του και μπορεί να προτιμώ τη σειρά, αλλά ο τρόπος με τον οποίο η ταινία μεταφέρει το μήνυμά της, που αυτό κορυφώνεται σε ένα συναισθηματικά ικανοποιητικό κρεσέντο, με συγκίνησε και με έκανε να το κουβαλήσω με τη σειρά μου κι εγώ μέσα μου. Εξάλλου, όλοι κάποια στιγμή διαλέγουμε τον δικό μας βράχο.
Περιττό να πω, αλλά θα το πω, πως μετά απ’ αυτή την ταινία βλέπω ξανά ασταμάτητα The Road Runner Show έπειτα από πολλά χρόνια.
♪ That coyote is really a crazy clown,
When will he learn that he never can mow him down?
Poor little Road Runner never bothers anyone,
Just runnin’ down the road’s his idea of having fun. ♪
