Πήγα και είδα το “Farewell / Εν τόπω χλοερώ” της Ομάδας Ντουθ σε σκηνοθεσία της Βάσιας Ατταριάν και θέλω να σας πω… θάρρος

Η παράσταση Farewell / Εν τόπω χλοερώ ήτανε σαν ένα δώρο κι ας πήγα στο «γλέντι» της Ομάδας Ντουθ με άδεια χέρια, επέστρεψα σπίτι μου νιώθοντας ζωντανός και πάνω απ' όλα έχοντας αποκτήσει περισσότερο θάρρος

Σας έχει τύχει να ‘χετε μια πιεστική εβδομάδα και να ‘χετε χάσει τις μέρες; Σας έχει τύχει να πάτε κάπου και να περάσετε τόσο καλά που να μην καταλάβατε πότε πέρασαν τρεις ώρες; Σας έχει τύχει να δείτε ψυχοθεραπευτικό μιούζικαλ θεάτρου της επινόησης με στοιχεία περφόρμανς και DIY συναυλία;

Πήγα στην παράσταση της Ομάδας Ντουθ, μια ομάδα που ‘χε κάνει χαμούλη πέρσι με την παράσταση Nostalgia Generation κι όλο sold out ήτανε. «Farewell / Εν τόπω χλοερό μια παράσταση/περφόρμανς/DIY συναυλία» έλεγε ο τίτλος «που μας καλεί σε έναν γάμο ή μια κηδεία». Πτώμα ένιωθα από την κούραση μα βρέθηκα στο φουαγιέ του Θεάτρου 104 να περιμένω ν’ αρχίσει η παράσταση. Μπορείς μάλιστα να πιεις κατά τη διάρκειά της, οπότε πήρα και μια βότκα λεμόνι απ’ το μπαρ του φουαγιέ να βρίσκεται. Άξαφνα εισβάλουν στον χώρο με κάμερα και μικρόφωνο και μας καλωσορίζουν, μας ενημερώνουν ότι το ζευγάρι δεν έχει έρθει ακόμα, αλλά μπορούμε να περάσουμε στον χώρο της δεξίωσης.

 

 

Αμέσως το μυαλό μου ξυπνάει λέει: ώπα εδώ ξεκινάμε πολύ πολύ καλά, σπάμε σωστά θεατρικές συμβάσεις. Έχουμε κάμερα στο χέρι που καταγράφει τη δεξίωση καθ’ όλη τη διάρκεια και μικρόφωνο για τις δηλώσεις και τις ευχές και τις μνήμες και τις προπόσεις και τους θρήνους. Μια φίλη που είχε δει την παράσταση μου είπε να ζητήσω να κάτσω στην ροτόντα. Μπαίνοντας στον χώρο της δεξίωσης υπήρχαν οι θέσεις του θεάτρου και επί σκηνής 3 ροτόντες, ένα μεγάλο τραπέζι μπουφέ, ένα ντιτζέι σετ, ένα πάλκο αυτοσχέδιο και ένα μπαρ πίσω. Η αισθητική δε όλη και όλων γύρω μας, από κουστούμια ίσαμε αντικείμενα ήτανε σα να με πέταξες απότομα σε κάποιο σίριαλ της ιδιωτικής τηλεόρασης, αν θυμάστε… από κείνα τα κωμικά, τα παλιά, τα σωστά, τα ορθόδοξα, τα λαμπερά μικροαστικά μέσα στη θολούρα των μη HD LED κ.α. οθονών του παρελθόντος μας.

Ένας μικρόκοσμος ελληναριού ξεδιπλώθηκε μέσα σε λίγα λεπτά και μας πήρε μαζί του καθώς τα μέλη του θιάσου μάς συστήνονταν και μοίραζαν κάποια πράγματα για το ζευγάρι, την άφιξη του οποίου  αναμέναμε, Nessuno mi puo Guidicare, nemmeno tu (=Κανείς δεν μπορεί να με κρίνει, ούτε εσένα) που λέει και η Caterina Caselli. Η διάδραση με το κοινό απ’ τους ηθοποιούς καθόλου πιεστική και καθόλου τυχαία. Η σκηνοθέτιδα με την ομάδα της κέντησαν σωστά όλα τα δρώμενα και τις διαδράσεις που τελέστηκαν σ’ αυτό το γλέντι, το μουσικό. Που το ένα τραγούδι σε χτυπούσε μετά το άλλο και σου έκανε ήθελες – δεν ήθελες ψυχοθεραπεία. Σε βύθιζε σε αληθινές σκέψεις, ουσιαστικές μα και στο συναίσθημα. Η ουσία του θεάτρου δηλαδή που τέρπει την ψυχή και τη θεραπεύει.

 

 

Παρατήρησα το δέσιμο της ομάδας Ντουθ ξεκάθαρα απ’ τον τρόπο που τόσο φυσικά και αβίαστα διαδρούσαν τόσο μεταξύ τους όσο και με το κοινό, τίποτε δεν ήτανε επιτηδευμένο. Το βασικό όμως που το συνειδητοποιείς στο τέλος είναι το ότι υπάρχει ροή, το δρώμενο κράτησε τρεις ώρες και δεν κατάλαβα πότε πέρασαν. Πήρα και δεύτερη βότκα ενδιάμεσα, το τράβαγε η βραδιά σε δεξίωση ήμουν οπότε έτρεξα βιαστικά στο μπαρ του φουαγιέ, γιατί δεν ήθελα να χάσω στιγμή απ’ αυτήν τη βραδιά.

Παρατηρούσα το κοινό κάθε τόσο και είχαν αυτό το χαμόγελο χαράς που ‘χα και γω. Γελάσαμε όλοι, τραγουδήσαμε όλοι, διαδράσαμε όλοι. Υψώσαμε τα ποτήρια, είπαμε πολλές φορές «να ζήσουν» και «θάρρος». Ας πούμε τη λέξη «θάρρος» βαστάω πολύ από την παράσταση, μια λέξη ορόσημο που πολλοί από μας ακόμα και γενεαλογικά έχουμε κάπου θάψει βαθιά μέσα μας. Βαστάω όμως και αυτές τις καταπληκτικές χορογραφικές ανάσες που ‘χει διδάξει στον θίασο η Έλενα Γεροδήμου και οι οποίες με ταξίδεψαν λίγο στα μονοπάτια της νουβέλ βαγκ. Το La Bambola της Patty Pravo ήτανε ανατριχιαστικό. Το «Ένα καράβι είναι η ζωή» της Μαίρης Χρονοπούλου στην ομαδική του χορογραφία ήταν κι όλη η ουσία της παράστασης για μένα. Παρακολουθούσα τους ηθοποιούς και ήμασταν όλοι μαζί στο ίδιο καράβι που κουνάει, που περνά και φεύγει ένα πρωί και πίσω δεν ξαναγυρνά.

 

 

Δεν θέλω να πω πολλά για το τι άλλα συμβαίνουν στο Farewell / Εν τόπω χλοερώ, γιατί δεν θέλω να προδώσω τις εκπλήξεις αυτής της συναισθηματικής διαδρομής λόγου και μουσικής που ‘χει η Ομάδα Ντουθ σχεδιάσει για εμάς. Πιστεύω περισσότερο από τις κριτικές θεάτρου στις παραινέσεις. Σας παραινώ λοιπόν να παρευρεθείτε σ’ αυτό το γλέντι που ‘χει στηθεί με τόση αγάπη. Να χορέψετε το Rasputin των Boney M με θάρρος. Να τραγουδήσετε μαζί με τον θίασο χορωδιακά το Say a little prayer α λα My Best Friends Wedding με θάρρος. Να πείτε δυνατά μετά το 1 2 3 της Μυρτώς Μακρίδη ένα βαχ, αν σας έχουνε ραγίσει την καρδιά με θάρρος. Να αφεθείτε στα έμπειρα χέρια της Μαρίας Φιλίνη που την έφαγε το μεταμοντέρνο με θάρρος. Να ακούσετε τον πόνο του Προμηθέα Nerattini-Δοκιμάκη με το δεμένο χέρι με θάρρος.

Να πιείτε το κοκτέιλ που ευφάνταστα φτιάχνει ο Σεραφείμ Ράδης, ο οποίος δεν έγινε ποτέ ροκ σταρ, με θάρρος. Να απολαύσετε τον ροκ σταρ μουσικό πολυεργαλείο σλας dj της βραδιάς Δημήτρη Τάσαινα και να τραγουδήσετε μαζί του με θάρρος. Ακούστε από την Ιωάννα Ραμπαούνη που την έφαγε η Πίνα Μπάους την ιστορία της Μαγκούφας Άννας με θάρρος. Επιτρέψτε στην Ειρήνη Γεωργαλάκη να σας βγάλει μια φωτογραφία και χαρίστε της έναν χορό μπλουζ με θάρρος. Ενημερωθείτε για όλα τα σημαντικά που έχει να σας πει απ’ το μικρόφωνο ο μαέστρος του χώρου Ρωμανός Καλοκύρης με θάρρος. Αφεθείτε στην εμμονή της Κατερίνας Μαυρογεώργη με τη Μαρία Κάλλας με θάρρος και αναρωτηθείτε μαζί με την Ευδοξία Ανδρουλιδάκη με τα ρόλεϊ στα μαλλιά, αν η Ανάσταση είναι υπερεκτιμημένη πάντα με …θάρρος.

Γενικά θαρρέψτε, ξεθαρρέψτε και ηθικά θεριέψτε. Μαρινέλλα για το κλείσιμο και το «Σήμερα άσε με να σ’ αγαπάω σήμερα». Είχε έρθει όμως η ώρα για επιστροφή στο παρόν, όπου ο θίασος αποχωρεί και συ βρίσκεσαι να περπατάς μετέωρος στην Ιερά Οδό σιγοτραγουδώντας «ποιος ξέρει αύριο ίσως και να μην υπάρχει αύριο και όσα ζήσουμε αύριο μπορεί να ξεψυχήσουνε». Η παράσταση Farewell / Εν τόπω χλοερώ ήτανε σαν ένα δώρο κι ας πήγα στο γλέντι της Ομάδας Ντουθ με άδεια χέρια και πτώμα, επέστρεψα σπίτι μου νιώθοντας ζωντανός και πάνω απ’ όλα έχοντας αποκτήσει περισσότερο θάρρος.

 

 

Info παράστασης:

Farewell / Εν τόπω χλοερώ | Θέατρο 104

 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Κάθε Σάββατο θα λαμβάνετε στο e-mail σας το newsletter του ελc με τις προτάσεις μας για την εβδομάδα!

Podpourri. Ιστορίες που ακούγονται

Ακολουθήστε το ελculture.gr στο Google News

το ελculture σας προσκαλεί σε εκδηλώσεις

ΓΡΑΨΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΟΥ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.