Ενώ τρέχουν οι απεργιακές κινητοποιήσεις των χαρακτηρισμένων πια ως τρομοκρατών αγροτών μας παράλληλα τρέχει μια εξεταστική επιτροπή για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Μιας χαρακτηρισμένης από την ευρωπαϊκή εισαγγελία ως εγκληματική οργάνωση που δρούσε από το 2017, εμείς αναλυτικά τα μάθαμε από την Λάουρα Κοβέσι, την Ευρωπαία εισαγγελέα. Μάλιστα πολιτικοί μας θυμάμαι έλεγαν «να πάει να ελέγξει τη χώρα της και να μας αφήσει εμάς». Έλα όμως που το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ με τις αγροτικές επιδοτήσεις είναι συνώνυμο της διαφθοράς, του νεποτισμού και του πελατειακού συστήματος του κράτους και πρώτοι θα ‘πρεπε να θέλουμε και να απαιτούμε να ελεγχθεί και να εξαλειφθεί. Τουναντίον, όποιος προσπάθησε να το ελέγξει παρεμποδίστηκε. Αδήλωτα βοσκοτόπια, εικονικές δηλώσεις εκτάσεων, βοοιειδή που λείπουν από δηλώσεις, ευρωπαϊκά κονδύλια που φαγώθηκαν και παρατυπίες, πολλές παρατυπίες.
Οι συνομιλίες από τις τηλεφωνικές επισυνδέσεις που περιλαμβάνονται στη δικογραφία της ευρωπαϊκής εισαγγελίας μεταξύ «φραπέδων», «χασάπηδων» και λοιπών δεν μας άφησαν περιθώριο ν’ αδιαφορήσουμε όπως κάνουμε συνήθως. Πια διακυβεύονται πολλά κι ας μην το κατανοούμε στο μεγαλείο του, δίνεται η χαριστική βολή στον πρωτογενή τομέα της χώρας μας. Ναι ξέρω η βαριά μας βιομηχανία είναι ο τουρισμός, αλλά οι τουρίστες έρχονται εδώ και για να γευτούν τα αγαθά της γης μας, μην το λησμονάμε. Όπως πάει το πράγμα αυτή η “greek salad” παίζει πια να μην έχει φέτα ελληνική με αυτή τη μαζική θανάτωση των ζώων μας, αφού τα εμβόλια της ευλογιάς υπήρχαν, αλλά εμείς δεν τα παίρναμε. Προτιμήσαμε ως κράτος να θανατωθούν τα ζώα παρουσία των βοσκών τους. Θλιβερή εικόνα να βλέπεις βοσκούς που τα έχουν σαν παιδιά τους, να τους τα θανατώνουν και μάλιστα να τα θάβουν και στη γη τους. Πώς να συνεχίσουν και πώς να ξαναφτιάξουν τα κοπάδια τους; Αυτόχθονες φυλές ζώων κινδυνεύουν με αφανισμό επί των ημερών μας.
Όσοι ζούμε στην πόλη ίσως δεν τα κατανοούμε αυτά και να μας φαντάζουν ως φολκ υπερβολές μα το να ‘σαι αγρότης βοσκός και ψαράς φαντάζομαι κι έχω δει ότι είναι μεγάλο ζόρι. Έχει αχάραγα ξύπνημα, να ποτίσεις, να ταΐσεις, να σπείρεις, να οργώσεις, να θερίσεις, να τρυγήσεις, να ρίξεις δίχτυα. Έχει ανήσυχο ύπνο αν βρέχει ή καθόλου ύπνο άμα έχει κακοκαιρία. Έχει ιδρώτα. Δεν έχω σκοπό να γίνω ισοπεδωτικός και να παραθέσω ένα αφήγημα ότι όλοι όσοι ασχολούνται με τον πρωτογενή τομέα της χώρας μας είναι αθώοι σαν τους αμνούς. Αυτό και να ήθελα να το κάνω δεν μπορώ πια μετά από τις συνομιλίες που έχουν έρθει στο φως της δημοσιότητας. Ναι οι παθογένειες, άλλη αγαπημένη λέξη που χρησιμοποιούμε συχνά για να γλιτώσουμε την κρίση και την επίκριση, αυτές λοιπόν παίζουν και πιο πριν από τα χρόνια του Ανδρέα Παπανδρέου που έπεφταν οι επιδοτήσεις μα οι αγρότες τις κάνανε γλέντια στα μπουζούκια. Φυσικά υπάρχουν αγρότες που δεν επένδυσαν τις επιδοτήσεις σε μονάδες παραγωγής αλλά σε lifestyle αξεσουάρ. Όμως δεν μπορώ να αγνοήσω ότι υπάρχουν τίμιοι και εργατικοί άνθρωποι που χαροπαλεύουν να επιβιώσουν και είναι στους δρόμους προσπαθώντας να βρουν το δίκιο τους μέσα από τον αγώνα τους. Ένας αγώνας που βιάζονται να μας διχάσουν, τονίζοντάς μας πόσο θα δυσκολέψει τις ζωές μας και θα μας θυμώσει κι έτσι θα χάσουν το δίκιο τους οι αγρότες.
Προσωπικά ο αγώνας τους δεν με θυμώνει, με βρίσκει σύμφωνο και ιδανικά θα ήθελα να τον φτάσουν στ’ άκρα. Κι όταν λέω άκρα δεν εννοώ το να σπάμε περιπολικά όπως έκαναν στην Κρήτη. Επίσης κάπου ώπα πια με την Κρήτη και τη λέξη λεβεντιά δίπλα της. Το λεβεντογέννα πια στ’ αυτιά μου για τους Κρητικούς έχει κλονιστεί ως χαρακτηρισμός, ειδικά την ημέρα που παρακολουθούσα στην εξεταστική επιτροπή τον Γιώργο Ξυλούρη. Τίποτε το λεβέντικο δεν εντόπισα στη συμπεριφορά του. Άκουγα συνεχώς από το στόμα του την φράση «επικαλούμαι το δικαίωμα της σιωπής», αυτό το δικαίωμα ασκούσε κατα τη διάρκεια της εξέτασής του και καθόλου δεν φώτισε τη σκοτεινή υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, στην οποία περιπλέκεται. Αρνήθηκε ότι οι συνομιλίες είναι δικές του και ότι ουδέποτε απείλησε τη ζωή της Παρασκευής Τυχεροπούλου, αλλά ίσα ίσα ότι εκείνη τα ‘χει βάλει μαζί του, γιατί αυτός είναι καθαρός και θυμωμένος, αφού τόσο καιρό εκθέτουν το όνομα το δικό του και της οικογένειάς του. Ίσως και να ‘χει δίκιο ο άνθρωπος και κάποιος να του πήρε το κινητό του και να έκανε τις κλήσεις, μιας και δεν έχει βάλει κωδικό πρόσβασης. Έχει και μοντέλο i-Phone 30 όπως είπε, τι να πω ίσως σ’ αυτά τα μελλοντικά μοντέλα της apple να μην χρειάζεσαι καν κωδικό και να χακάρονται πιο εύκολα.
Όσο παρακολουθούσα αυτόν τον άνθρωπο από τ’ Ανώγεια και τον έβλεπα να κουνάει το δάχτυλό του στους βουλευτές, να ανεβάζει τον τόνο της φωνής του, να ειρωνεύεται σκεφτόμουν την εικόνα της Παρασκευής Τυχεροπούλου της ελέγκτριας που έχασε τη δουλειά της ως τιμωρία, όταν ήταν κι αυτή στην εξεταστική επιτροπή. Μια γυναίκα που απειλήθηκε, γιατί προσπάθησε να φανερώσει την αλήθεια. Η στάση του σώματος τους είναι εντελώς διαφορετική, η μία κάπως πιο μαζεμένη που απορρέει ενδεχομένως από το αίσθημα του φόβου να μιλήσει, αφού έχει απειληθεί η ζωή της, ενώ ο «λεβέντης» ν’ αγριεύει και να κουνά το δάχτυλο. Να σας πω την αλήθεια μου μετά την εξέταση του ζευγαριού της χρονιάς Σεμερτζίδου – Μαγειρία δεν περίμενα ότι θα εκπλαγώ περισσότερο, αλλά ήρθε ο «φραπές» και με τσίτωσε με την τόση καφεΐνη του. Δεν θέλει να τον αποκαλούμε και φραπέ, θύμωσε, είδα πώς έκλεισε κάπως απειλητικά το μάτι του στον Νάσο Ηλιόπουλο, οπότε θα τον αποκαλώ κι εγώ κύριο Ξυλούρη. Ο κύριος Ξυλούρης που όπως μάθαμε το παρατσούκλι του είναι Τζίτζης και είχε και παππού αγωνιστή ως και στην Κορέα μπορεί να μίλαγε καλύτερα τα ελληνικά από τον Μαγειρία που έβγαλε τα λεφτά του από «απολυτηριώσεις» του 1970 και από τον πατέρα του που ήταν χορευτής της Δόρας Στράτου, μα το ίδιο θράσος είχανε και νεύρα, νεύρα πολλά, όποτε τους πίεζαν γι’ απαντήσεις.
Αυτό που συμπέρανα από την εξεταστική επιτροπή πέραν του ότι είναι εύκολο να κερδίζεις τυχερά παιχνίδια και να μην θυμάσαι τα ποσά ή ότι είναι φυσιολογικό να έχεις φεράρι ή πόρσε όταν είσαι αγρότης, είναι το πώς η κυβέρνηση σχημάτισε μια εξεταστική επιτροπή με ομοιότητα όπως των Τεμπών, που φαίνεται ότι δεν θα κάνει τη δουλειά της. Δεν θα στείλει κανέναν να λογοδοτήσει στη δικαιοσύνη. Με το πέρας της σημερινής συνεδρίασης και αφού ο κύριος Ξυλούρης βγαίνοντας έξω από την επιτροπή φώναζε «θα την σκοτώσω, θα της στρίψω το λαρύγγι που θα με βάλει αυτή φυλακή», αναφερόμενος στην ενοχλητική Ζωή Κωνσταντοπούλου, τίποτε σε αυτόφωρη διαδικασία δεν ακολούθησε. Αυτές οι απειλές καταδικάστηκαν απ’ τα μέλη της επιτροπής μα τι να το κάνω; Τα συμπεράσματά μου μπορεί να τα έβγαλα, όμως εισαγγελέας δεν είμαι. Ένας πολίτης είμαι που κύριους σαν τον Ξυλούρη μήτε στο διάβα μου δεν θέλω να συναντήσω. Αν και το να ‘σαι γιος του δεν το λες και κακό, μιας και θα είσαι 25 ετών, θα έχεις σπουδάσει οικονομικά και θα έχεις πόρσε όντας ελεύθερος επαγγελματίας.
Ένας τραγέλαφος όλα αυτά που ακούμε στην εξεταστική επιτροπή, ένα έργο που κι ο καλύτερος σεναριογράφος δεν θα μπορούσε να το σκαρφιστεί, οι δε διάλογοι απολαυστικοί. Να σε ρωτάνε πώς βρήκε ο γιος σου τα λεφτά στα 25 του να πάρει πόρσε και η απάντηση που λαβαίνεις να είναι: «λογίστρια είσαι;» ή όταν ο βουλευτής Μπάρκας του ζήτησε ν’ απαντάει καθαρά στο μικρόφωνο και να μην μιλά μέσα απ’ το μουστάκι του να λαβαίνει την απάντηση «ίντα να κάνω, να κόψω το μουστάκι; στα γηρατειά θα το κόψω;» χαϊδεύοντας το πυκνό λεβέντικο μουστάκι του. Όλοι οι βουλευτές της εξεταστικής επιτροπής διαβασμένοι και με σεβασμό να ρωτούν, ενώ οι μάρτυρες βγαλμένοι από τον χειρότερο θίασο να υποτιμούν τις νοημοσύνες μας. Οι φράσεις της Μιλένας Αποστολάκη: «εγώ άμα είχα κερδίσει το τζόκερ θα το θυμόμουν μια ζωή» στη Σεμερτζίδου και στον Μαγειρία: «πόσα σας έφαγε ο κακός ο λύκος» ή το «αν είναι για 7 ή 5 ευρώ εγώ τη μαμά μου δεν την ρωτάω, αλλά αν είναι για 295 χιλιάδες την ρωτάω» θα μου μείνουν αλησμόνητες.
Η λύση του δράματος, του τραγέλαφου αυτού, χαρακτηρίστε το όπως θέλετε, θα δοθεί μόνο από εμάς τους πολίτες. Από τη δικαιοσύνη δεν γνωρίζω αν μπορώ να περιμένω πολλά, δυστυχώς, τα πολλά τα περιμένω από όλους εμάς. Μια μελλοντική μας πράξη θα είναι το να πηγαίνουμε να ψηφίζουμε στις εκλογές και να μην αδιαφορούμε, γιατί έτσι συντηρούμε και το παρακράτος. Μια πιο άμεση πράξη μας είναι να σταθούμε πλάι στους αγρότες. Ας μην πάμε στα χωριά μας τα Χριστούγεννα στην τελική, ας βασανιστούμε, γιατί ο αγώνας είναι ιερός, πρόκειται για το φαΐ μας. Η μεγαλύτερη δύναμη που έχουμε ως κοινωνία είναι φυσικά το να τους κάνουμε να ντραπούν όλους αυτούς που διαθέτουν κλεμμένο πλούτο. Μπορεί να τους νοιάζει ότι έχουν εκτεθεί στις μικροκοινωνίες τους, ότι έχει βρωμίσει τ’ όνομά τους. Αυτό τους πονεί, το να μην έχουν την καλημέρα, το να μην μπορούν να κάτσουν στον καφενείο και να κουνήσουν το δάχτυλο παίζοντάς το τζάμπα λεβέντες. Η κοινωνική τους απομόνωση μπορεί και να τους ενοχλήσει. Όχι ως μικροπρέπεια αλλά ως πολιτική κίνηση και στάση.
Τα λεφτά που κλέψανε πίσω δεν θα τα λάβουμε, ήδη το νογάω, μα οφείλουμε με κάποιον τρόπο να τους αποτρέψουμε απ’ το να κλέψουν κι άλλα. Χρειάζεται να βρεθεί μια λύση σωτηρίας για τον πρωτογενή τομέα της χώρας μας, αυτό είναι το ουσιαστικό πια, αλλιώς θα τρώμε όλοι εισαγόμενα. Ζούμε σε εποχές που το να καταγγείλεις επώνυμα τον κλέφτη αποτελεί ηρωική πράξη. Άνθρωποι που δεν έχουν τρόπους, που απειλούν και δεν μπορούν καν να προφέρουν τη λέξη απαλλοτρίωση, ευδοκιμούν, κάνουν περιουσίες, κερδίζουν τζόκερ συχνά και βολεύουν τα οπίσθια τους σε πολυτελή αυτοκίνητα. Δεν είναι κάτι τραγικά δοσμένο απ’ τους θεούς, είναι ένα κοινωνικό δράμα που αφορά και φέρουμε ευθύνες όλοι μας.
Σπείραμε και με την αδιαφορία μας ζιζάνια που πνίγουν τους ανθρώπους του μόχθου, τώρα ήρθε η ώρα να θερίσεις ό,τι έσπειρες, μας λυπάμαι.
