Η σύνοδος του ΝΑΤΟ στην Χάγη αποτέλεσε ένα νέο χαμηλό για τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με ξεκάθαρο υπαίτιο αυτή την φορά: ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε προχώρησε σε ένα ταπεινωτικό για την Ευρώπη – και τον ίδιο – παραλήρημα δουλοπρέπειας προς τον Ντόναλντ Τραμπ. Χαρακτήρισε τον Τραμπ ως τον «big daddy» που δεν διστάζει να βρίσει προκειμένου να συνετίσει τα κακομαθημένα του παιδάκια, ενώ είπε ότι η επίτευξη της συμφωνίας για το 5% του ΑΕΠ για τις αμυντικές δαπάνες είναι κάτι που δεν θα συνέβαινε ποτέ αν δεν ήταν ο Τραμπ και πρέπει όλοι να είμαστε ευγνώμονες προς αυτόν. Το γλύψιμο του Ρούτε στον Τραμπ – και μάλιστα μέσα στην ίδια του την χώρα – είναι ιστορικό, σε τέτοιο βαθμό που είμαι σίγουρος ότι μετά το πέρας της συνόδου πρέπει να επιστρατεύτηκαν συνεργεία καθαρισμού με επιπλέον σφουγγαρίστρες για να μαζέψουν τα σάλια του από το πάτωμα.
Αντιλαμβάνομαι ότι το να κολακεύεις τον πιο ματαιόδοξο πολιτικό από την εποχή του Ναπολέοντα είναι μέρος της στρατηγικής ώστε να πετύχεις τους διπλωματικούς σου στόχους. Μάλιστα, ένας αναλυτής πρόσφατα υπέδειξε την μέθοδο που έχουν πια μάθει και ακολουθούν πιστά όλοι οι καπάτσοι ηγέτες όταν έρχονται αντιμέτωποι με τον Τραμπ: επαινούν την ευφυία και την αποφασιστικότητά του, προχωρούν σε γενικόλογες διαπιστώσεις αποφεύγοντας οποιαδήποτε δέσμευση και αποχωρούν έχοντας κάνει τον Τραμπ να νιώθει νικητής έστω κι αν δεν έχει συμφωνηθεί απολύτως τίποτα ουσιαστικό. Αντιλαμβάνομαι επίσης ότι το ΝΑΤΟ δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τις ΗΠΑ και όσο οι Ευρωπαϊκές χώρες ενισχύουν τις αμυντικές τους δυνατότητες δεν έχουν την πολυτέλεια να αποξενώσουν τον Τραμπ.
Αλλά το γλύψιμο του Ρούτε υπερβαίνει οτιδήποτε άλλο έχουμε δει ως τώρα και υποδηλώνει μια προσέγγιση ντροπιαστικής υποτέλειας που έχει εξοργίσει τους Ευρωπαίους πολίτες – υποψιάζομαι και τους Ευρωπαίους ηγέτες.
Το πόσο υποκριτική υπήρξε η στάση του Ρούτε δε αποδεικνύεται και από το εξής: ενώ τώρα ο Ρούτε κουνάει το δάχτυλο στις χώρες που διστάζουν να αυξήσουν το ποσοστό των αμυντικών τους δαπανών, ο ίδιος όταν ήταν πρωθυπουργός της Ολλανδίας για πολλά χρόνια είχε καταστήσει την χώρα του ουραγό στις αμυντικές δαπάνες με ποσοστό μόλις 1%, όταν η Ελλάδα στα χρόνια της οικονομικής κρίσης εξακολουθούσε λόγω συνθηκών να υπερβαίνει το 3%. Σύμφωνοι, η Ολλανδία δε νιώθει απειλή από κάπου ώστε να τραβήξει κονδύλια από παιδεία, υγεία, ασφαλιστικό κλπ προκειμένου να τα ρίξει στην άμυνα. Αλλά το ελάχιστο που θα μπορούσε να κάνει ο Ρούτε είναι να μην κουνάει το δάχτυλο υποδυόμενος ξαφνικά στον νέο του ρόλο τον βασιλικότερο του βασιλέως. Τα ασπόνδυλα όντα δεν πρέπει να αναλαμβάνουν κομβικούς ρόλους.
