Τρεις μεγάλοι κινηματογραφικοί σταρ μέσα σε λιγότερο από ένα μήνα, πρώτα ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ στις 16 Σεπτεμβρίου, ύστερα η Kλαούντια Καρντινάλε στις 23 Σεπτεμβρίου, χθες 11 Οκτωβρίου η Nτάιαν Κίτον. Ο Ρέντφορντ στα 89 του, η Καρντινάλε στα 87 της, η Κίτον περίπου μια δεκαετία μικρότερη, στα 79 της.
Υπήρχε μια εποχή που οι Έλληνες διανομείς ταινιών αυτοσχεδίαζαν σαν να μην υπήρχε αύριο στην απόδοση των τίτλων, προκειμένου να φέρουν όσο περισσότερο κόσμο μπορούσαν στις αίθουσες. Κάπως έτσι το “Annie Hall” έγινε «Νευρικός Εραστής» κι εδώ που τα λέμε, ανεξάρτητα από τη συμβατότητα του τίτλου με τον ήρωα της ταινίας, ακόμα κι αυτό μεταδίδει μια ατμόσφαιρα εποχής. Η εποχή είναι το 1977, ο Γούντι Άλεν κάνει εδώ το πέρασμά του από το αμιγώς κωμικό σε ένα άλλου τύπου σινεμά και αυτή η εκδοχή του γουντιαλενικού σύμπαντος μπαίνει για πάντα στις ζωές μας, η ταινία σκίζει στα όσκαρ, ένα απ’ αυτά για την ίδια την Ντάιαν Κίτον, το αληθινό επώνυμο της οποίας ήταν Χολ και ο ρόλος βασισμένος σε μεγάλο βαθμό πάνω στην ίδια, την προσωπικότητά της, την ιδιοσυγκρασία της.
Οι συνεργασίες της με τον Άλεν μαζί με το “Αnnie Hall” ΄έφτασαν τον αριθμό οκτώ (“Play It Again, Sam” (ή αν προτιμάτε «Ωραίος και Σέξι»), «Υπναράς», «Ειρηνοποιός», «Eσωτερικές Σχέσεις», «Μανχάταν», «Μέρες Ραδιοφώνου», «Μυστηριώδεις Φόνοι στο Μανχάταν»), το μεγάλο της μπαμ όμως στο σινεμά, κερδίζοντας ήδη από τότε μαζί του μια θέση στην κινηματογραφική αθανασία το έκανε με τον «Νονό» του Φράνσις Φορντ Κόπολα το 1972. Μια νέα γυναίκα παντρεύεται έναν ήρωα πολέμου. H οικογένειά του έχει πάρα πολύ κακή φήμη, αλλά ο άντρας της, τον οποίο υποδύεται ο Αλ Πατσίνο, τη διαβεβαιώνει: “That’s my family, Kay. It’s not me”. Kι όταν οι συνθήκες τα φέρουν έτσι ώστε ο άντρας της να γίνει ενεργό μέρος της οικογένειάς του, εξηγώντας της ότι λίγο πολύ οι επιχειρηματίες – μαφιόζοι είναι μπλεγμένοι στο παιχνίδι της εξουσίας με τον ίδιο τρόπο που είναι οι Πρόεδροι και οι Γερουσιαστές κι εκείνη τον αποκαλέσει αφελή, αφού οι Πρόεδροι και οι Γερουσιαστές δεν σκοτώνουν ανθρώπους, εκείνος θα της αντιγυρίσει «Τώρα ποιος απ’ τους δυο μας είναι αφελής;».
Η συνολική φιλμογραφία της εκτενής και σε βάθος χρόνου, τα βραβεία και οι υποψηφιότητές της πολλά, το στίγμα της ως ηθοποιού, ως προσωπικότητας, ακόμα και ως προσωπικού στυλ διακριτό.
Οι «Κόκκινοι» του Γουόρεν Μπίτι, είναι μια ταινία του 1981, που άκουσον – άκουσον, περιγράφει με θετικά χρώματα την Οκτωβριανή Επανάσταση στη Ρωσία και μέχρι αποδείξεως του εναντίου θα στέκεται ως ένα μεγάλο παράδοξο του αμερικάνικου κινηματογράφου. Αντίθετα, δεν ήταν παράδοξο ότι η Κίτον είχε στη διάρκεια της ζωής ρομαντική σχέση με τον Γούντι Άλεν, τον Αλ Πατσίνο και τον Γουόρεν Μπίτι. Οι άνθρωποι που κινούνται σε παρόμοια μήκη κύματος ερωτεύονται και σχετίζονται στα ίδια αυτά μήκη. Κι όταν πρόκειται για ανθρώπους του κινηματογράφου καμιά φορά μπορούμε να τους βλέπουμε να παίρνουν μέρος της σχέσης τους και να την κάνουν ταινία προκειμένου να αναρωτηθούν για τη φύση των ρομαντικών σχέσεων, για το τι απ’ αυτές είναι εφήμερο και τι θα μείνει παντοτινό, όπως συμβαίνει στην περίπτωση του “Αnnie Hall”.
Όσο για τη ζωή μας, αυτή κι αν είναι εφήμερη, αλλά μερικά πάρα πολύ τυχερά πλάσματα, όπως η Ντάιαν Κίτον, κατακτούν μέσω του κινηματογράφου και ένα κομμάτι παντοτινότητας,
