Και κάπου εδώ τελείωσε το παραμύθι. Εκτός μεγάλου απροόπτου ο εφιάλτης όλων θα επαληθευτεί και ο Τραμπ θα εκλεγεί εκ νέου πρόεδρος των ΗΠΑ. Θα μου πει κάποιος, στην πολιτική όλα γίνονται, ο χρόνος είναι πυκνός, κλπ. Σύμφωνοι, γι’ αυτό θα βάλω τρεις αστερίσκους: ο πρώτος είναι ο ίδιος ο Τραμπ, ο οποίος είναι τόσο απρόβλεπτος που μπορεί ο ίδιος να βάλει τρικλοποδιά στον εαυτό του, μπορεί ανά πάσα στιγμή να αποκαλυφθεί άλλο ένα σκάνδαλο, το οποίο αυτή τη φορά δεν θα περάσει απαρατήρητο από τους υποστηρικτές του. Χλωμό το βλέπω, αλλά δεν μπορεί να το αποκλείσει κανείς.
Ο δεύτερος αστερίσκος έχει να κάνει με την πιθανότητα αντικατάστασης του Μπάιντεν από έναν άλλο υποψήφιο. Θεωρώ ότι αν αυτό συμβεί, θα είναι μια κίνηση απελπισίας που θα σημάνει ηττοπάθεια, όποιος κι αν είναι ο νέος υποψήφιος που θα προκύψει. Όμως, αυτό θα είναι και ένας παράγοντας Χ, κι επειδή η σύγχρονη πολιτική είναι ζήτημα εικόνας, θεωρητικά μία χαρισματική και φωτογενής προσωπικότητα μπορεί να αποκτήσει πολύ γρήγορα μομέντουμ. Στον τρίτο αστερίσκο θα αναφερθώ στο τέλος.
Όμως ας είμαστε ειλικρινείς, οι παραπάνω αστερίσκοι αν πραγματοποιηθούν θα είναι σπάνιες εξαιρέσεις, ένα Hail Mary όπως λένε στο αμερικάνικο φούτμπολ, δηλαδή πετάς την μπάλα και κάνεις την προσευχή σου. Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Αν κάποιος είχε αμφιβολίες σχετικά με την έκβαση αυτών των εκλογών μετά το καταστροφικό για τον Μπάιντεν ντιμπέιτ, λογικά δεν πρέπει να έχει άλλες μετά την αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας κατά του Τραμπ, κάτι που ενίσχυσε την εικόνα του σε ανυπολόγιστο βαθμό.
Ο Μπάιντεν στο ντιμπέιτ ήταν αποκαρδιωτικός: η φωνή του δεν έβγαινε, έδειχνε να στέκεται όρθιος με το ζόρι και οριακά να επικοινωνεί με το περιβάλλον, έχανε τον ειρμό του επανειλημμένα, εν ολίγοις έκανε ακριβώς ότι δεν έπρεπε να κάνει. Αντί να αποδείξει ότι είναι ικανός να ηγηθεί για άλλα τέσσερα χρόνια, έδειξε περισσότερο να μοιάζει με μούμια παρά με σφριγηλό ηγέτη. Κρίμα, γιατί η προεδρία του έχει αποδεχθεί σε σημαντικό βαθμό επιτυχημένη. Τώρα, αν αυτό αποδίδεται στον ίδιο ή στους συμβούλους του έχει μικρή σημασία, η ουσία είναι το αποτέλεσμα. Μεταξύ μας, κι αυτό από μόνο του είναι μια ένδειξη αξίας. Το να έχεις επιλέξει τους σωστούς ανθρώπους να σε περιβάλλουν και να τους δείχνεις εμπιστοσύνη είναι κι αυτό κάτι.
Έτσι λοιπόν, τι σκέφτηκε το επιτελείο του Μπάιντεν για να διασκεδάσει τις εντυπώσεις από το φριχτό ντιμπέιτ (στο οποίο παρεμπιπτόντως και ο ίδιος ο Τραμπ ήταν κάκιστος); Να αδράξει ο πρόεδρος Μπάιντεν την ευκαιρία που του έδινε η σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ ώστε να δείξει εκ νέου ότι είναι καβάλα στο άλογο. Τι έγινε τελικά; Τίποτα μωρέ, λεπτομέρειες: ο Μπάιντεν προλόγισε τον Ζελέζνι ως Πούτιν και αναφέρθηκε στην αντιπρόεδρο Κάμαλα Χάρις ως Τραμπ! Καληνύχτα…
Είπαμε, η πολιτική είναι εικόνες. Συγκρίνετε τις εξής δύο: τον Μπάιντεν να τραυλίζει χάνοντας τις λέξεις του και τον Τραμπ να υψώνει τη γροθιά του ματωμένος με φόντο την αμερικάνικη σημαία. Και ναι, ξέρω ότι έχουν κυκλοφορήσει ήδη τα σενάρια της προβοκάτσιας, ότι δηλαδή ο πυροβολισμός ήταν στημένος. Πέρασε κι από το δικό μου μυαλό όπως και από το μυαλό όλων αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς. Αλλά νομίζω ότι αυτό εδράζεται περισσότερο στον ίδιο τον Τραμπ, ότι δηλαδή γνωρίζουμε πως δεν υπάρχει βούρκος στον οποίο θα διστάσει ούτε στιγμή να βουτήξει προκειμένου να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά του, παρά στα ίδια τα γεγονότα. Δεν γίνεται να σκηνοθετήσεις μια σφαίρα που περνάει χιλιοστά από το κρανίο σου.
Έτσι λοιπόν, είναι λογικό να προεξοφλούμε το αποτέλεσμα των εκλογών και να αρχίσουμε να συνηθίζουμε στην ιδέα της δεύτερης θητείας Τραμπ. Αντί οι δημοκρατικοί να αναλώνονται τόσο στην στρατηγική για την παρούσα προεκλογική περίοδο, θα έπρεπε αφ’ ενός να αρχίσουν να προετοιμάζουν τα θεσμικά και ουσιαστικά αντίβαρα προκειμένου να διατηρήσουν μια ελάχιστη ισορροπία στη διάρκεια της διακυβέρνησής του και να αποσοβήσουν την απόλυτη καταστροφή και αφ’ ετέρου να αρχίσουν να σκέφτονται τον υποψήφιο για το 2028, έναν υποψήφιο που επιτέλους θα μπορέσει να συσπειρώσει ξανά τον ευρύτερο χώρο και να εμπνεύσει τον μέσο ψηφοφόρο.
Αλλά ξέχασα ότι υπάρχει και μία τελευταία πιθανότητα, ο τρίτος και τελευταίος αστερίσκος για τον οποίο μίλησα στην εισαγωγή. Αυτός δεν είναι άλλος από το να αποφασίσει να υποστηρίξει ανοιχτά τον Μπάιντεν, ο ισχυρότερος άνθρωπος στη γη. Μιλάω φυσικά για την Τέιλορ Σουίφτ. Αν η Τέιλορ νιώσει ότι αξίζει λιγάκι από τον χρόνο της να ασχοληθεί με τις εκλογές, αν, περπατώντας πάνω στο νερό, χαμογελάσει αγγελικά και κλείσει το μάτι δείχνοντας προς τον γέρο-Τζο, ε τότε όλα γίνονται.
