Η Έλενα Πέγκα στο elculture.gr

"Όταν φύγεις από τη χώρα, καταλαβαίνεις ποιες είναι οι πραγματικές ανάγκες και επιθυμίες σου".

Τι ακριβώς είναι “H γυναίκα του Γκόργκι”;

“Η Γυναίκα Του Γκόρκι”  πρωτοπαρουσιάστηκε το 1995 στο Σαν Φρανσίσκο, στο σημαντικό Φεστιβάλ σύγχρονης δραματουργίας Bay Area Playwrights festival. Στη συνέχεια ανέβηκε από αμερικανικό θίασο στη Νέα Υόρκη το 1999 στο Present Company, όπου παίχτηκε για 2 μήνες.Το 2005 το μετέφρασα στα ελληνικά, παρουσιάστηκε σε αναλόγιο και εκδόθηκε. Τώρα ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Πρόκειται ουσιαστικά για την ιστορία μιας νέας γυναικάς, της Βερόνικας, που προσγειώνεται στο Λος Άντζελες και αποφασίζει να μη γυρίσει ποτέ στα Βαλκάνια απ’ όπου και προέρχεται.Το έργο γράφτηκε την εποχή του ‘90 που ήταν πολύ πρόσφατη η πτώση του Τείχους και το κύμα της μετανάστευσης. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια φάρσα, δεν είναι ένα ρεαλιστικό έργο για τους μετανάστες και τα προβλήματά τους. Είναι ένα έργο για το πώς αρχίζεις τελικά μια νέα ζωή…

Πώς συνδέετε τον Γκόργκι και ένα μακρινό παρελθόν με τη σύγχρονη μεγαλούπολη;

Πέρα από το μπαρ του Γκόρκι που υπάρχει μέσα στο έργο και εκεί συναντιούνται οι ήρωες ή τον ιδιοκτήτη του μπαρ που συστήνεται ως Γκόρκι, χρησιμοποιώ στοιχεία της βιογραφίας του ίδιου του Γκορκι, ενταγμένα σε μια φόρμα μαγικού ρεαλισμού – ένα παιχνίδι στην πραγματικότητα ανάμεσα στο φανταστικό και στο πραγματικό, εξετάζοντας  το ρόλο που παίζουν η Ιστορία και η μνήμη των παλιων χωρών σε αυτόν τον καινούργιο κόσμο. Η παράσταση διερεύνα τα όρια ανάμεσα στη φαντασία και στην πραγματικότητα, γι’ αυτό και αυτή η φόρμα εξυπηρετεί τους στόχους της παράστασης. Οι παππούδες μας και οι γονείς μας έζησαν στο πετσί τους τις συνέπειες της μεγάλης Ιστορίας, αλλά εμείς σήμερα έχουμε τόσο ρηχή, και τόσο βραχεία μνήμη. Τι γίνεται με τα παλιά ιδεώδη στον κόσμο που ζούμε, όταν η ιστορική μνήμη απουσιάζει και κυριαρχεί ο καταναλωτισμός, η φαντασίωση, ο εγωκεντρισμός; Ο Γκόρκι ήταν με ένα τρόπο ο προστάτης των φτωχών κα με ενδιέφερε να υπάρχει μια τέτοια προσωπικότητα ως σύμβολο σε ένα τέτοιο γκέτο όπως το κεντρικό Λος Άντζελες  που εκτυλίσσεται το έργο.

Ζήσατε αρκετά χρόνια στην Αμερική, σε μια ξένη δηλαδή χώρα, όπως και η Βερόνικα, οπότε υποθέτω ότι υπάρχουν και κάποια αυτοβιογραφικά στοιχεία. Πώς ξεκινάς τελικά τη ζωή σου από την αρχή;

Όταν φύγεις από το σπίτι σου, από τη χώρα σου, από τη μητρική σου γλώσσα, τότε καταλαβαίνεις καλύτερα ποιος είσαι, από πού ξεκίνησες, και ποιες είναι οι πραγματικές σου ανάγκες και οι βαθύτερες επιθυμίες σου. Μέσα από την απώλεια ξεκινάς τελικά την ζωή σου από την αρχή.  

Είναι, λέτε, ένα έργο για τη γοητεία της διαφορετικότητας. Σήμερα όμως το ξένο και το διαφορετικό είναι πάντα κόκκινο πανί… Τι προβληματισμούς θέτει η παράσταση ως προς αυτό; 

Όλοι είμαστε δυνάμει ξένοι αν αναγκαστούμε να αλλάξουμε πατρίδα, σπίτι, γειτονιά, δουλειά, φίλους.  Αν χάσουμε αυτά που τώρα θεωρούμε δεδομένα. Όπως και όλοι είμαστε δυνάμει διαφορετικοί αν βρεθούμε αλλού, με άλλους.

Συνήθως σκηνοθετείτε εσείς τα έργα σας. Είναι μέρος της  συγγραφικής δραστηριότητας αυτή η επιλογή ή εξίσου σας ενδιαφέρει να βλέπετε τα κείμενα σας στη σκηνή μέσα απ´τη ματιά τρίτων;

Τα θεατρικά έργα ολοκληρώνονται όταν ανεβαίνουν στη σκηνή. Μου αρέσει αυτή η διαδικασία, η διαδρομή ενός κειμένου που συναντά τους άλλους.  Καταρχάς  τους ηθοποιούς, το σκηνοθέτη, το σκηνογράφο, τον μουσικό, τον φωτιστή, τον ενδυματολόγο, και τέλος τους θεατές. Έργα μου όμως έχουν σκηνοθετήσει ο Γιάννης Χουβαρδάς με την Έφη Θεοδώρου, ο Μάνθος Σαντορινέος, ο Κωνσταντίνος Ρήγος, ο Alexandr Popovski στο ΚΘΒΕ κ.α. Η σκηνοθεσία, η πρακτική του θεάτρου με ενδιαφέρει εξίσου με τη γραφή, και εκτός από κάποια δικά μου έργα έχω σκηνοθετήσει μια διασκευή του «Οθέλλου», τους «Τυφλούς» του Μετερλιγκ, κ.α.   Το συγκεκριμένο έργο το είδα από τρίτους και στο Σαν Φρανσίσκο και στη Νέα Υόρκη.  Και εύχομαι να το ξαναδώ ανεβασμένο από κάποιον άλλον και στην Ελλάδα.

Τι σας κεντρίζει το ενδιαφέρον για να γράψετε; 

Κάθε φορά κάτι διαφορετικό με κεντρίζει να γράψω.  Έχω γράψει πολύ διαφορετικά έργα. «Τη γυναίκα του Γκόρκι», ας πούμε, το έγραψα στο Λος Άντζελες και πήγαινα σε αυτό καφέ που λεγόταν «Το μπαρ του Γκόρκι» που είναι σε ένα πολύ κακόφημο μέρος. Ήταν ένα μέρος γεμάτο εικόνες του Γκόρκι σε μια περίεργη γειτονία, ήταν ένα στέκι εμιγκρέδων και νεαρών καλλιτεχνών και κάπως έτσι ξεκίνησα να το γράφω.

Σας αγχώνει η κρίση; Σήμερα που είναι μια πολύ δύσκολη περίοδος για όλους μας το θέατρο τι ρόλο πιστεύετε ότι πρέπει να διαδραματίσει;

Η κρίση με ανησυχεί.  Έχει φέρει στενοχώρια σε όλο τον κόσμο και πρακτικές δυσκολίες.  Από την άλλη μας ενεργοποιεί, γιατί πρέπει να την αντέξουμε.  Και αυτό είναι πολύ θετικό, και αποκαλυπτικό, θα έλεγα, γιατί ξεσκεπάζει τις βαθύτερες ανάγκες του καθένα μας.  Αυτή τη δύσκολη περίοδο το θέατρο που είναι μια τέχνη συλλογική μπορεί να ενώσει τους ανθρώπους και να τους φέρει κοντά.  Η πολιτιστική ζωή του τόπου μας θα ήταν καλύτερη αν βγαίναμε από την εσωστρέφεια μας και αν αναμετριόμασταν πιο τακτικά με τον σύγχρονο πολιτισμό, τα Γράμματα και τους καλλιτέχνες άλλων χωρών. Δεν με απασχολεί το που, δεν σκέφτομαι που προτιμώ να υπάρχω και να δουλεύω, αλλά το πώς.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Κάθε Σάββατο θα λαμβάνετε στο e-mail σας το newsletter του ελc με τις προτάσεις μας για την εβδομάδα!

Podpourri. Ιστορίες που ακούγονται

Ακολουθήστε το ελculture.gr στο Google News

το ελculture σας προσκαλεί σε εκδηλώσεις

ΓΡΑΨΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΟΥ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.