Στο έργο “feed me peace”, η χορογράφος Αναστασία Βαλσαμάκη καταπιάνεται με τις πολιτικές και σωματικές διαστάσεις της αυτοφροντίδας ως πεδίο επαναδιαπραγμάτευσης και συλλογικής πρακτικής. Θέτοντας το σώμα στο επίκεντρο, η παράσταση διερευνά πώς η φροντίδα μετατοπίζεται ανάμεσα στο προσωπικό βίωμα και τη συλλογική εμπειρία. Πρόκειται άραγε για ένα ατομικό καταφύγιο ή για ένα εργαλείο επιβίωσης μέσα σε συνθήκες πίεσης;
Αντλώντας έμπνευση από ιστορικές πρακτικές αυτοφροντίδας ως εργαλείο αντοχής και ακτιβισμού, η παράσταση αντιπαραβάλλει την ανάγκη για επιβίωση και διεκδίκηση με τη σύγχρονη εμπορευματοποίηση της ευεξίας. Σε αλληλεπίδραση με το σκηνικό περιβάλλον, η σκηνική δράση γίνεται μια διαδικασία διερεύνησης και επανανοηματοδότησης της φροντίδας στο παρόν, δημιουργώντας διαρκώς νέους ηχητικούς, νοηματικούς και εικαστικούς κόσμους. Η σκηνή συγκροτείται ως χώρος κοινότητας, όπου τέσσερα γυναικεία σώματα εκκινούν τη δράση ανάμεσα σε μια οικεία καθημερινότητα και μια τελετουργική συνθήκη φροντίδας. Μέσα από επαναλήψεις, μετατοπίσεις και εναλλαγές έντασης, η κίνηση πυκνώνει και μετασχηματίζεται, οδηγώντας σε μια παρατεταμένη κατάσταση υψηλής ενέργειας, όπου ο ρυθμός γίνεται κυρίαρχος. Η σκηνή μεταβάλλεται σε μια συλλογική γιορτή: ένα εκτεταμένο shuffle dance ως πράξη επιβίωσης, απόλαυσης και συνεύρεσης. Μια προσπάθεια να «αυτοφροντιστούμε» σε συνθήκες υψηλής έντασης, μέσα από τη καθαρτική σύνδεση μουσικής και χορού, και ίσως τελικά μια απόπειρα να βρούμε τη γαλήνη χωρίς συμβιβασμό.
Η δραματουργός Ροδιά Βόμβολου μοιράζεται το Ημερολόγιο Προβών για την παράσταση σύγχρονου χορού “feed me peace” που παρουσιάζεται στις 30, 31 Μαΐου και 1 Ιουνίου στο ΠΛΥΦΑ:
3 Φεβρουαρίου 2026
Λαμβάνω το εμαίλ:
«Καλημέρα Ροδιά,
Θα ήθελα να συζητήσουμε αν θα ήθελες να συνεργαστούμε για το επόμενο έργο. Θα τα πούμε και σύντομα στο call αλλά σου στέλνω εδώ ένα αρχικό κείμενο της ιδέας.
working title: feed me peace
Η καλλιτεχνική μας έρευνα για το νέο έργο με τον προσωρινό τίτλο “feed me peace” τροφοδοτείται από τη σύγχρονη θεματική της Αυτοφροντίδας (self care), όρος σημαντικός τόσο ιστορικά όσο και πολιτικά αλλά εργαλειοποιημένος από τη σύγχρονη δυτική οικονομία και μόδα. Πριν από τα τέλη της δεκαετίας του 1960, η αυτοφροντίδα εφαρμοζόταν σε ασθενείς που χρειάζονταν μακροχρόνια φροντίδα. Κατά τη διάρκεια του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα στις Ηνωμένες Πολιτείες, η αυτοφροντίδα εξελίχθηκε σε πολιτική πράξη. Η Ericka Huggins και η Angela Davis από το Κόμμα των Μαύρων Πανθήρων χρησιμοποίησαν πρακτικές γιόγκα, mindfulness και διαλογισμού κατά τη διάρκεια της φυλάκισής τους ως μορφή αυτοφροντίδας. Η Ρόζα Παρκς ασκούσε γιόγκα για πολλά χρόνια. Η αυτοφροντίδα δεν θεωρούνταν πολυτέλεια, αλλά μια τεχνική αυτοενδυνάμωσης για να συνεχίσουν να πολεμούν τις κοινωνικές αδικίες.
Αντλώντας έμπνευση από τα παραπάνω, πρόθεσή μας είναι η σκηνική δράση, ο χορός και το σώμα να ενεργοποιήσουν συνθήκες αυτοφροντίδας κατά τη διάρκεια της παράστασης και να διεκδικήσουν χώρο για έκφραση, ενδυνάμωση και ευαισθητοποίηση. Ασκήσεις αναπνοών και αυτοάμυνας, εντατικές κινήσεις μεμονωμένων μελών του σώματος και περίπλοκοι βηματισμοί (shuffle dance) δομούν σταδιακά το κινητικό λεξιλόγιο της παράστασης. Η μουσική πειραματίζεται με ανάσες, φωνές που αρθρώνουν λόγο ή τραγουδάνε (προηχογραφημένες ή ζωντανά) με τη βοήθεια ηλεκτρονικής μουσικής και χρήση ηχητικών εφέ ώστε να δημιουργηθεί η αίσθηση μιας συναυλιακής συνθήκης. Τα κοστούμια θα παραπέμπουν σε καθημερινά ρούχα δρόμου με ιδιαίτερες ραφές και υφές. Ο σκηνικός χώρος θα ενσωματώσει μικρές φωτιστικές εγκαταστάσεις με προβολείς και νέον. Σημαντικό εργαλείο θα αποτελέσει το βίντεο σε projection όπου θα προβάλλονται σχετικές με το θέμα λήψεις/ντοκουμέντα από τη ζωή των χορευτών ή και κάποιες σύντομες συνεντεύξεις με σκοπό να δοθεί μια διάθεση αφήγησης και κατάθεσης προσωπικών ιστοριών. Αναζητώντας μια εσωτερική γαλήνη μέσα σε ένα καταιγιστικό περιβάλλον-χωρίς αυτό να σημαίνει καταστολή και συμβιβασμό- θα “αυτοφροντιστούμε” σε συνθήκες υψηλών εντάσεων με την καθαρτική σύνδεση μουσικής και χορού.
Τα λέμε σύντομα.
Φιλικά, Αναστασία»
7 Φεβρουαρίου 2026
Στέλνω την παρακάτω φωτογραφία σε inbox στην Αναστασία. Είναι από το βιβλίο Artist’s Survival Kit που έτυχε να διαβάζω εκείνη την περίοδο. Το quote ενεργοποιεί αμέσως τη σκέψη μου γύρω από το θέμα της παράστασης και ανοίγει έναν βασικό άξονα της έρευνάς μας: την αυτοφροντίδα όχι ως πολυτέλεια ή απόδραση, αλλά ως τρόπο επιβίωσης και συνέχειας μέσα σε συνθήκες πίεσης.
20 Φεβρουαρίου 2026
1η πρόβα για εμένα, 7η για την υπόλοιπη ομάδα. Ως δραματουργός θεωρώ πολύ σημαντικό να βρίσκομαι σε κάποιες πρόβες σε αυτή την αρχική φάση της δημιουργικής διαδικασίας, όπου κυριαρχούν η έρευνα, το ψάξιμο και το ένστικτο.
Αν και απ’ έξω η παρουσία μου μπορεί να μοιάζει «άχρηστη», είναι ακριβώς η στιγμή που η χορογράφος αρχίζει να βγάζει προς τα έξω τις πρώτες εικόνες και ιδέες που κουβαλά μέσα της όσο καιρό σκέφτεται το έργο. Είναι επίσης η στιγμή που δημιουργείται μεταξύ όλων των συντελεστριών ένα κοινό conceptual landscape πάνω στο οποίο θα χτιστεί η συνέχεια. Διστακτικές παρατηρήσεις, μοιράσματα γύρω από την αίσθηση που αφήνουν οι πρώτες κινήσεις, συνειρμοί, εικόνες και προσωπικές αφηγήσεις.
15 Μαρτίου 2026
Λείπω όλο τον Μάρτιο εκτός Αθηνών, οπότε η δραματουργική δουλειά συνεχίζεται με online meetings και πολλά ηχητικά μηνύματα. Δραματουργικά ερωτήματα που μας απασχολούν:
Πώς φέρνουμε στο σώμα τη φροντίδα ως πράξη επιβίωσης; Πώς περνάμε από τη δημιουργία εικόνων σε δομημένη χορογραφία; Πώς δημιουργείται νοηματοδότηση μέσα από τη σωματική πρόθεση;
Παράλληλα, αντλούμε έμπνευση από ιστορικές πρακτικές αυτοφροντίδας ως εργαλείο αντοχής και ακτιβισμού. Κρατάω τις παρακάτω σημειώσεις στο κοινό αρχείο που έχουμε με την Αναστασία:
8 Απριλίου 2026
Η πρόβα όπου εμφανίζεται για πρώτη φορά το κομμάτι στη μορφή που τελικά θα εξελιχθεί να πάρει. Μεταξύ μας είναι πλέον γνωστή ως «Η ΠΡΟΒΑ», καθώς θα παραμείνει σημείο αναφοράς για το υπόλοιπο των προβών. Επιστρέφουμε συνεχώς εκεί, στη μουσική, στη σκηνογραφία, στις δράσεις, στη δραματουργία.
Βρισκόμαστε εκεί σχεδόν όλοι οι συντελεστές μαζί -η χορογράφος Αναστασία Βαλσαμάκη, η σκηνογράφος Δάφνη Αηδώνη, ο μουσικός Τζεφ Βάγγερ, εγώ και φυσικά οι χορεύτριες Εύα Γεωργιτσοπούλου, Γαβριέλα Αντωνοπούλου, Δανάη Βασιλάκου και Μαριάννα Τζούδα– και δοκιμάζουμε ένα μεγάλο αυτοσχεδιαστικό score που φέρνει on stage όλα τα κινητικά υλικά που έχουν δημιουργηθεί μέχρι τότε, μαζί με την πρώτη ουσιαστική επαφή με τη σκηνογραφική ιδέα: καθημερινά αντικείμενα, παπλώματα, μαξιλάρια, και την ηχητική ιδέα της δημιουργίας live ήχου μέσα από λουπιέρα. Είναι από αυτές τις σπάνιες μαγικές στιγμές που όλα μοιάζουν να έρχονται μαζί και να συντονίζονται. Η στιγμή που καταλαβαίνω ξεκάθαρα ότι ναι θα έχουμε έργο!
12 Μαΐου 2026
Ως μέρος της δραματουργικής μου συμβολής βρίσκομαι να βλέπω βιντεάκια στο YouTube με τίτλο «πώς να φτιάξεις πετσέτες σε σχήμα κύκνου» 😛 Μετά από αρκετές δοκιμές, τελειοποιώ τον κύκνο μου, ο οποίος από εδώ και πέρα θα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του σκηνικού, ένα μικρό κλείσιμο ματιού στην εμπορευματοποίηση της αυτοφροντίδας και της ξενοδοχειακής “wellness” αισθητικής. Αν και πρόκειται για μια ελάχιστη λεπτομέρεια μέσα στο σύνολο, παραμένει για μένα μέρος της δραματουργίας του έργου. Με ενδιαφέρει πολύ το πώς τέτοιες μικρές εικόνες κουβαλούν ολόκληρους συνειρμούς επιθυμίας, φροντίδας και κατανάλωσης.
14 Μαΐου 2026
Μέχρι και την τελευταία στιγμή μάς προβληματίζει έντονα μια σειρά φωτογραφιών που εμφανίζονται σε μία σκηνή: εικόνες από κινήματα και ιστορικά γεγονότα που φέρνουν μέσα στο έργο τη συλλογική μνήμη της αντίστασης, των κινημάτων και της επιβίωσης. Αμφιταλαντευόμαστε αν θα τις βάλουμε τελικά, πώς θα τις βάλουμε, πόσες θα βάλουμε, τι φέρνουν πραγματικά στο έργο, πόσο εκτός ή εντός είναι. Καταλήγουμε ότι αυτό που μας ενδιαφέρει τελικά δεν είναι η «ιστορική αναφορά», αλλά η συνύπαρξη όλων αυτών των εικόνων με τις εικόνες καθημερινής φροντίδας πάνω στη σκηνή. Είναι ο εχθρικός κόσμος μέσα στον οποίο προσπαθούμε να επιβιώσουμε μέσα από την φροντίδα, είναι τα κινήματα που χρειάζονται τα φροντισμένα σώματα για να υπάρξουν. Τις κρατάμε μέσα τελικά.
16 Μαΐου 2026
Ξυπνάμε με τα νέα που καμία ομάδα χορού δεν θέλει να ακούσει ποτέ — και πόσο μάλλον μία εβδομάδα πριν την πρεμιέρα. Το γόνατο της μίας χορεύτριας έχει χειροτερέψει και το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα μπορέσει να χορέψει. Ο πανικός ξεκινάει και οι συζητήσεις για τις εναλλακτικές παίρνουν φωτιά: να γίνει το έργο με τρεις αντί για τέσσερις χορεύτριες, να μπει η χορογράφος να χορέψει, να βρεθεί αντικαταστάτρια, να κάνει η τραυματισμένη χορεύτρια μόνο μέρος του έργου. Τελικά καταλήγουμε στην επιλογή της αντικατάστασης και το sprint ενάντια στον χρόνο ξεκινάει: έχουμε μία εβδομάδα για να μάθει η νέα χορεύτρια, η Φαίη Τζούμα, όλο το shuffle dance, δηλαδή δεκαπέντε λεπτά περίπλοκης και αυστηρά μετρημένης χορογραφίας με συνεχείς εναλλαγές ρυθμού, χώρου και βημάτων.
Και όλα αυτά ενώ ταυτόχρονα πρέπει να παρθούν τελικές αποφάσεις για κοστούμια, μουσική και σκηνές που παραμένουν ακόμη ανοιχτές. We have officially entered panic mode. Παράλληλα, η ίδια η συνθήκη αρχίζει να μοιάζει ειρωνικά πολύ με το θέμα του έργου: σώματα στα όριά τους που παρ’ όλα αυτά συνεχίζουν. Σώματα που χρειάζονται φροντίδα ακριβώς τη στιγμή που καλούνται να αποδώσουν περισσότερο. Ως δραματουργός, αυτό το state απαιτεί από μένα κυρίως δύο πράγματα: να βοηθήσω τη χορογράφο να πάρει αποφάσεις και να κάνω ένα βήμα πίσω στις δραματουργικές παρατηρήσεις μέχρι να λυθούν πιο επείγοντα ζητήματα και να υπάρξει ξανά η ψυχραιμία ώστε να μπορούν να ακουστούν.
20 Μαΐου 2026
Μπαίνουμε για πρώτη φορά στο θέατρο Ολύμπια όπου θα γίνει η πρεμιέρα στο Arc for Dance Festival 17 και, όσο κλισέ κι αν ακούγεται, η μαγεία της σκηνής κάνει τα πάντα να μοιάζουν πολύ πιο έτοιμα απ’ όσο είναι στην πραγματικότητα. Βλέποντας για πρώτη φορά το έργο μέσα στον πραγματικό σκηνικό χώρο, καταλαβαίνω πιο καθαρά και κάτι ακόμη: πόσο σημαντική έχει γίνει η έννοια του μαζί — και ιδίως του γυναικείου μαζί — μέσα στην παράσταση. Τέσσερα γυναικεία σώματα συγχρονίζονται, αποσυντονίζονται, φροντίζουν και φροντίζονται, κρατούν το ένα το άλλο και συνεχίζουν μαζί. Η σκηνή αρχίζει να μοιάζει λιγότερο με τόπο αναπαράστασης και περισσότερο με έναν προσωρινό χώρο συλλογικής συνύπαρξης.
22 Μαΐου 2026
Και πάλι στο θέατρο. Μετά από μία εβδομάδα σε panic mode, βρίσκω επιτέλους αυτή την ήρεμη στιγμή για να μιλήσουμε ξανά με τις χορεύτριες σχετικά με το πώς η δραματουργία του έργου βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στο performativity, στο βλέμμα και στη σχέση μεταξύ τους πάνω στη σκηνή. Είναι από αυτές τις στιγμές που επιβεβαιώνω γιατι είχα επιλέξει συνειδητά να κάνω ένα βήμα πίσω στις δραματουργικές παρατηρήσεις: κάποια πράγματα μπορούν να ακουστούν μόνο όταν επιστρέψει έστω και λίγη ψυχραιμία στο δωμάτιο.
24 Μαΐου 2026
Κάνουμε αλλαγές σε κοστούμια, φώτα και μεταβάσεις μέχρι και μισή ώρα πριν την πρεμιέρα. Κάποια στιγμή κοιτάζω τη σκηνή: τα παπλώματα, τις πετσέτες, τα μαξιλάρια, τα σώματα που ιδρώνουν ασταμάτητα μέσα στο shuffle, τις φωτογραφίες από εξεγέρσεις και καταστροφές. Και σκέφτομαι πως ίσως τελικά όλο το έργο συνοψίζεται σε μία ερώτηση που μας ακολουθούσε από την αρχή: πώς παραμένει ένα σώμα ζωντανό μέσα σε έναν κόσμο που το εξαντλεί;
Και μετά είμαστε live.
