Μετά την παρουσίαση της Εκάβης στο ιστορικό Schauspielhaus Zürich, ο Χρήστος Πασσαλής επιστρέφει στην Αθήνα με το RADIO 1: Η πιο λυπημένη μέρα της ζωής μου, μια νέα σκηνοθετική πρόταση που μετατρέπει το θέατρο σε χώρο ζωντανής μετάδοσης, συλλογικής αγωνίας και προσωπικής εξομολόγησης.
Μια live ραδιοφωνική εκπομπή στήνεται μπροστά στα μάτια του κοινού. Ένα στούντιο. Δύο φωνές. Μια πόλη σε αναμονή. Ένας κομήτης που πλησιάζει. Η εκπομπή ξεκινά στις 21:00: συνδέσεις με ρεπόρτερ στους δρόμους της Αθήνας, δηλώσεις της πολιτικής ηγεσίας, ειδικοί, ψυχολόγοι, αστροφυσικοί, μηνύματα ακροατών στο chatroom, συνωμοσίες, αστεία, φόβοι, εξομολογήσεις.
Παράλληλα, η εκπομπή έχει ήδη συλλέξει ιστορίες από τους ακροατές με τον ίδιο τίτλο: «Η πιο λυπημένη μέρα της ζωής μου». Ιστορίες πραγματικές: σύντομες, αδέξιες, υπερβολικές ή μπανάλ και συνηθισμένες. Αποσπάσματα από αυτές διακόπτουν τη ροή της εκπομπής σαν παρεμβολές, σαν κάτι που επιμένει να ακουστεί μέσα στον θόρυβο και την έξαψη.
Ο κόσμος ανεβαίνει στις ταράτσες. Κάποιοι προσεύχονται. Κάποιοι χορεύουν. Η πόλη συγχρονίζεται για λίγο γύρω από μια ώρα: 22:47. Και μετά, ο κομήτης περνά. Δεν συμβαίνει τίποτα θεαματικό. Το chatroom γεμίζει. Μηνύματα χαράς, ειρωνείας, ανακούφισης. Ασαφείς «αποδείξεις» κυκλοφορούν. Κανείς δεν είναι σίγουρος τι ακριβώς έγινε — ή αν έγινε κάτι. Η εκπομπή συνεχίζεται.
Το έργο κινείται ανάμεσα στο live broadcast, τη θεατρική συνθήκη και την ψηφιακή συλλογική αφήγηση. Αντλεί από τη γλώσσα του ραδιοφώνου, των social media και του ειδησεογραφικού λόγου, δημιουργώντας ένα τοπίο όπου το προσωπικό και το δημόσιο συγχέονται, όπου το αληθινό και το ψεύτικο, η μυθοπλασία και το ντοκιμαντέρ αναμιγνύονται χωρίς σαφή όρια.
Το RADIO 1: Η πιο λυπημένη μέρα της ζωής μου παρατηρεί τη στιγμή όπου μια κοινότητα κοιτάζει ταυτόχρονα προς τον ουρανό — και ύστερα επιστρέφει στον εαυτό της, έχοντας ανταλλάξει ιστορίες λύπης, απώλειας και εύθραυστης εγγύτητας. Για λίγο, το θέατρο γίνεται στούντιο, η μετάδοση γίνεται κοινός παλμός και η δημόσια συχνότητα ανοίγει χώρο για κάτι βαθιά προσωπικό.
Ο Χρήστος Πασσαλής μοιράζεται το δικό του Ημερολόγιο προβών για την παράσταση «RADIO 1: Η πιο λυπημένη μέρα της ζωής μου»:
Μάρτιος 2024
Βλέπω το ντοκιμαντέρ της Farahnaz Sharifi My Stolen Planet στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Αυτό που μένει δεν είναι μόνο η αυτοβιογραφία, η εξορία, οι πολιτικοί αγώνες ή το πένθος. Είναι η παρουσία μιας κοινότητας. Μια κοινότητα ανθρώπων που αντιστέκονται, χορεύουν, γελάνε και μάχονται.
Πώς μπορεί να υπάρξει μια κοινότητα επί σκηνής;
Σεπτέμβριος 2025
Αρκετό καιρό μετά, μαζί με την Έλσα, στέλνουμε ένα email σε φίλους και γνωστούς. Και αυτοί με τη σειρά τους σε άλλους.
Τους ζητάμε να γράψουν μια προσωπική ιστορία με τίτλο: Η πιο λυπημένη μέρα της ζωής μου.
Οι απαντήσεις είναι διστακτικές στην αρχή. Μετά γίνονται όλο και περισσότερες. Ανώνυμα ή επώνυμα, τα κείμενα φέρνουν μπροστά μας μια κοινότητα λύπης και πένθους. Διαβάζοντάς τα ξανά και ξανά, αποκαλύπτεται κάτι άλλο: είναι κείμενα επιβίωσης και δύναμης.
Κείμενα αντίστασης στον φόβο.
Ανάμεσα στις γραμμές, ο σύγχρονος κόσμος.
Ιανουάριος 2026
Στις πρόβες προκύπτει η φόρμα. Μια live ραδιοφωνική εκπομπή που διαβάζει τις λυπημένες ιστορίες της κοινότητας. Συνομιλεί με ένα live chatroom που γεμίζει σχόλια και γνώμες.
Μια αντιφατική κοινότητα. Φοβάται, ελπίζει, παρεξηγεί, φωνάζει, αγωνιά.
Σαν μια πρωτόγονη φυλή γύρω από τη φωτιά, προσπαθεί να αφηγηθεί και να δώσει νόημα σε έναν κατακερματισμένο και παράλογο κόσμο.
Info παράστασης:
RADIO 1: Η πιο λυπημένη μέρα της ζωής μου | Θέατρο 104, Ευμολπιδών 41, Γκάζι
17 Απριλίου – 4 Ιουνίου 2026 (Τετάρτη & Πέμπτη στις 21.00)
