Το χειρότερο στοιχείο της streaming εποχής –πέρα από τα φουσκωμένα budget όπου ένα επεισόδιο μπορεί να κόστισε 11 εκατομμύρια και να φαίνεται σαν να κόστισε μόλις μερικές τσίχλες– είναι το πόσο χρόνο χρειάζονται πλέον οι παραγωγές ανάμεσα στις σεζόν. Κάποτε οχτώ σεζόν σήμαινε οχτώ χρόνια, αλλά τώρα οχτώ χρόνια μπορεί να σημαίνει τέσσερις σεζόν. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να κάνει και κακό στις παραγωγές τις ίδιες, αλλά και στον ίδιο τον θεατή. Μια σεζόν, ασχέτως αν είναι καλή ή κακή, μπορεί να έχει εξάψει το ενδιαφέρον κάποιου, αλλά εκτός και αν έχει μεγάλο θαυμασμό για το έργο, αν χρειαστεί δύο χρόνια μέχρι την επόμενη σεζόν μπορεί απλά να χάσει το ενδιαφέρον του. Οπότε, κακές σειρές τύπου Stranger Things χρειάζονται παραπάνω χρόνο για να δημιουργήσουν κενό αέρα που το μόνο που επιδιώκει είναι να ανέβουν οι συνδρομές του Netflix και καλές σειρές όπως το X-Men ’97 χρειάζονται δύο χρόνια για μια δεύτερη σεζόν που ακόμα να κυκλοφορήσει.
Το Born Again ευτυχώς ανήκει στην πιο old-school προσέγγιση και η δεύτερη σεζόν ήρθε ακριβώς ένα χρόνο μετά την πρώτη. Πέρυσι, σε ένα άρθρο με τίτλο «Ούτε βάθος, ούτε πάθος» αναλύσαμε τους λόγους που η πρώτη σεζόν του Born Again δεν είναι απλά απογοητευτική, αλλά γενικά μια κακιά παραγωγή γεμάτη κινηματογραφικές και σεναριακές αστοχίες, προϊόν εκατό μαγείρων σε μια κουζίνα για ένα κυρίως πιάτο δίχως ξεκάθαρο όραμα. Αλλά, και το συγκεκριμένο «αλλά» είναι τεράστιο, ο Τσάρλι Κοξ και ο Βίνσεντ Ντ’ Ονόφριο είναι οι καλύτεροι ηθοποιοί στους καλύτερους ρόλους που ανεβάζουν το επίπεδο σε όποια σκηνή εμφανιστούν –ακόμα και όταν εμφανίστηκαν στο She-Hulk και στο Hawkeye αντίστοιχα– και ο ίδιος ο Daredevil είναι από τους πιο γοητευτικούς ήρωες στην ιστορία των κόμιξ, οπότε μια κακή σεζόν είναι μεγάλο στίγμα για μια σειρά που είχε εξυψώσει το MCU σε μια εποχή όπου δεν μπορούσαν να κρατηθούν από το να κάνουν πρόχειρα αστεία κάθε πέντε δευτερόλεπτα για να μην χάσουν την προσοχή του θεατή, αλλά δεν σημαίνει ότι δεν αξίζει και δεύτερη ευκαιρία κιόλας.
Αν και τη βαραίνουν πολλές από τις επιλογές που έρχονται απευθείας από την πρώτη σεζόν, η δεύτερη δεν είναι απλά σκάλες ανώτερη, αλλά καταφέρνει να είναι ποιοτική, διασκεδαστική και αξιόλογη ταυτόχρονα. Εκεί που τα προγνωστικά έδειχναν ότι η Marvel θα συμπεριφερθεί στον Daredevil όπως στον Spider-Man, δηλαδή θα είναι ένα «παιχνίδι» με διαφορετικό κοστούμι σε κάθε νέα του εμφάνιση και οι περιπέτειές του δεν θα έχουν πραγματικό βάθος, τώρα γύρισαν εκατόν ογδόντα μοίρες και αποφάσισαν να ξεκινήσουν το σκάψιμο.
Ακόμα θυμάμαι εκείνο το πλάνο από την πρώτη σεζόν όπου ανοίγει την ντουλάπα του και μέσα βλέπουμε δεκάδες μάσκες του σε διαφορετικά χρώματα λες και είναι Power Ranger. Για έναν υπερήρωα όλα ξεκινάνε από το κοστούμι και όταν δείχνεις ότι το κοστούμι του είναι αναλώσιμο τότε περνάς ένα ξεκάθαρο μήνυμα για το πώς θα αντιμετωπίσεις τον ήρωα. Στη δεύτερη σεζόν ακόμα και η στολή του έχει χαρακτήρα και προσωπικότητα. Εμπνευσμένη από την ιστορία Shadowloand, η στολή του Ματ είναι βαμμένη μαύρη με σπρέι και όσο περισσότερη ζημιά προκαλείται πάνω της αρχίζει να ξεβάφει και να αποκαλύπτει το αρχικό κόκκινο χρώμα της και μέχρι το τέλος της σεζόν θυμίζει ένα τραυματισμένο σώμα που αναβλύζει αίμα. Και μιλώντας για εκατόν ογδόντα μοίρες, από εκεί που ο Daredevil ήταν απών από την ίδια του τη σειρά για ένα τεράστιο μέρος της πρώτης σεζόν, εδώ ο Τσάλι Κοξ ίσως να φοράει τη στολή και για το 90% της δεύτερης σεζόν.
Ένα μεγάλο σεναριακό σφάλμα της προηγούμενης σεζόν ήταν να (SPOILERS για την πρώτη σεζόν) να σκοτώσει τον Φόγκι, τον φίλο και συνάδελφο του Ματ, από το πρώτο επεισόδιο και να απομακρύνουν την Κάρεν, βάζοντας έτσι τον Ματ και τον θεατή σε σκηνές με νέους βοηθητικούς χαρακτήρες, οι οποίοι δεν είχαν το ιστορικό που έχει ο Φόγκι και η Κάρεν μαζί του, αλλά ταυτόχρονα είχαν την ίδια χρησιμότητα στην πλοκή. Απλά για κάποιον άγνωστο λόγο αντί να κρατήσουν τους χαρακτήρες που όλοι συμπαθούν αποφάσισαν να τους αντικαταστήσουν. Αυτές οι επιλογές βαρύνουν ακόμα το Born Again, αλλά τουλάχιστον τώρα όλοι οι νέοι βοηθητικοί χαρακτήρες είναι πιο καλογραμμένοι και δεν είναι τόσο ενεργοί στην πλοκή όσο στην προηγούμενη σεζόν. Από τη στιγμή που χρησιμοποιούνται πιο σπάνια σε κάνουν να τους θες και περισσότερο γιατί τώρα δεν προσπαθούν να αντικαταστήσουν τους χαρακτήρες που συμπαθείς από το 2015. Βέβαια, στο θέμα του Φόγκι δυστυχώς το σενάριο δεν μπορεί να πάρει πίσω αυτό που έκανε γιατί αν το κάνει τίποτα δεν θα είναι πιστευτό και δεν θα έχει σημασία στο σύμπαν της σειράς, όμως αφιέρωσαν ένα ολόκληρο flashback επεισόδιο στη σχέση του Ματ και του Φόγκι και από το τίποτα ακόμα και αυτό είναι κάτι. Τουλάχιστον η Κάρεν, που είχε μόνο δύο μικρές εμφανίσεις στην πρώτη σεζόν, τώρα είναι μόνιμα δίπλα στο πλευρό του Ματ.
Τα δύο πρώτα επεισόδια είναι αυτά που γίνεται το ξεσκαρτάρισμα από την προηγούμενη σεζόν. Γίνεται αισθητό πως οι χαρακτήρες κινούνται σαν πιόνια σε μια τεράστια σκακιέρα με απώτερο σκοπό να κάνουν στην άκρη ώστε να αφήσουν την πλοκή να ανασάνει και να εστιάσουμε εκεί που πραγματικά έχει σημασία, στον ρόλο του Daredevil ως προστάτη της Νέας Υόρκης. Από το τρίτο επεισόδιο και έπειτα η πλοκή ανεβάζει ταχύτητες και δεν σταματάει μέχρι το συναισθηματικά φορτισμένο και εκρηκτικό φινάλε που αφήνει πολλές υποσχέσεις για μια ακόμα καλύτερη τρίτη σεζόν.
Η ιστορία βρίσκει τους πρωταγωνιστές εκεί που τους αφήσαμε στο φινάλε της προηγούμενης σεζόν με τον Daredevil επικηρυγμένο, τον Κίνγκπιν να είναι ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης και το σενάριο να παραλληλίζει και να σχολιάζει έντονα την επικαιρότητα της Αμερικής, ιδιαιτέρως τις επιθέσεις του ICE στους πολίτες. Το γεγονός ότι ο Κίνγκπιν είναι για ακόμα μια φορά ο κεντρικός κακός το λες και πισωγυρίσματα, μια και ήδη έχει υπάρξει ο κεντρικός κακός άλλες τρεις προηγούμενες φορές, αλλά από τη στιγμή που το σενάριο δεν μπορεί να το αποφύγει γιατί έχει σεταριστεί από την πρώτη σεζόν, τουλάχιστον εκμεταλλεύεται στο έπακρο την ερμηνευτική δεινότητα του Βίνσεντ Ντ’ Ονόφριο και του επιτρέπει για μια ακόμη φορά να ερμηνεύσει όλες τις πτυχές του κακού, καθώς και να τον κάνει αρκετά ευαίσθητο ώστε παρά τη δύναμη και τα πλούτη του να παραμένει άνθρωπος.
Ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι ο καταπληκτικός Γουίλσον Μπέθελ που επιστρέφει για ακόμα μια φορά στον ρόλο του Bullseye που αμέσως μετά τον Κίνγκπιν είναι ο δεύτερος καλύτερος κακός στο MCU, μόνο που αυτή τη φορά τον συναντάμε σε ρόλο αντιήρωα και όχι ως τον σαδιστή που τον έχουμε συνηθίσει –αν και θα ήταν προτιμότερο το δικό του το κοστούμι να ήταν πιο πιστό σε αυτό που έχει ο χαρακτήρας στα κόμιξ, καθώς η μάσκα που του έχουν δώσει κρύβει μεγάλο μέρος της ερμηνείας του Μπέθελ και του χαρακτηριστικού του «μεθυσμένου» χαμόγελου.
Στα πιο τεχνικά ζητήματα, η σκηνοθεσία, οι χορογραφίες και το μοντάζ είναι πιο προσεγμένα και όπως και το σενάριο που αφήνει περιθώριο στους χαρακτήρες να αναπνεύσουν, έτσι και οι χορογραφίες έχουν καλύτερο ρυθμό, δεν είναι πασαλειμμένες με CGI puppets και πολλά από τα ακροβατικά γίνονται on camera, αλλά η αλήθεια είναι πως κάποιες χορογραφίες είναι πιο καλοδουλεμένες και άλλες βοηθιούνται περισσότερο μέσω του μοντάζ γιατί ξεκάθαρα δεν είναι τόσο προσεγμένες.
Ειλικρινά, η πρώτη σεζόν ήταν τόσο χάλια που δεν είχα καμία απαίτηση από τη δεύτερη, μα βλέποντας το ένα επεισόδιο μετά το άλλο, με κέρδισε, με κράτησε και με οδήγησε σε ένα εκρηκτικό φινάλε όπου ανέδειξε τον ηρωικό χαρακτήρα του Ματ Μέρντοκ. Όχι «ηρωικό» με την έννοια του να βάλει τη στολή του και να δείρει τους κακούς, αλλά με την καθημερινή και ανθρώπινη πλευρά του να πάει το πρωί στη δουλειά του, να ασκήσει το επάγγελμά του και να κάνει το σωστό. Το τελευταίο επεισόδιο είναι τόσο καλό που σε κάνει να μιλάς με την οθόνη, «δεν παίζει», «αποκλείεται», «μα αυτό σημαίνει…», και διάφορα άλλα τέτοια παραμιλητά μέχρι να πέσουν οι τίτλοι τέλους. Έχω να δω τέτοια ανάδειξη ηρωισμού από το The Batman του 2022.
Η δεύτερη σεζόν μας αφήνει και υπόσχεται πολλά περισσότερα για την τρίτη -που μακάρι να κυκλοφορήσει το 2027 και όχι το 2030-, κυρίως την επανεμφάνιση των Defenders στη μικρή οθόνη, καθώς ήδη επέστρεψε η Τζέσικα Τζόουνς και ο Λουκ Κέιτζ. Όλες αυτές οι παραγωγές εκεί στην Disney απ’ ό,τι φαίνεται είναι κυριολεκτικά στην τύχη· δεν ξέρεις πότε θα πάρεις ένα Born Again αλά πρώτη σεζόν και πότε ένα αλά δεύτερη· δεν ξέρεις πότε θα πάρεις ένα Andor και πότε ένα Obi-Wan Kenobi, αλλά το σίγουρο είναι πως όσο υπάρχει ο Τσάρλι Κοξ στον ρόλο, ο Ματ Μέρντοκ θα παραμείνει ένας από τους καλύτερους χαρακτήρες σε αυτό το franchise.
