Την Κυριακή του Πάσχα των Kαθολικών, ο Πρόεδρος της καρδιάς μας δημοσίευσε άλλη μια ανάρτηση που έμοιαζε λες και γράφτηκε από έγκλειστο μεσαιωνικού φρενοκομείου. Έγραψε μεταξύ άλλων ότι αν μέχρι την Τρίτη δεν γίνει συμφωνία θα ισοπεδώσει όλες τις πολιτικές υποδομές του Ιράν και θα προκαλέσει κόλαση, πρόσταξε τους Ιρανούς να ανοίξουν «τα γα*&%$#μένα στενά, τρελοί μπάσταρδοι», και έκλεισε με «Δόξα στον Αλλάχ». Μετά από αυτή τη βαθιά Χριστιανική – λόγω των ημερών – ανάρτηση, σε μία συνέντευξη είπε, «Μπορεί να έχουμε συμφωνία τη Δευτέρα». Παράλληλα, έκανε μια κολακευτική ανάρτηση για τον Μπρους Σπρίνγκστιν στην οποία τον αποκάλεσε «κακό και βαρετό τραγουδιστή» με φάτσα σαν «αφυδατωμένο δαμάσκηνο». Ένα φυσιολογικό σαββατοκύριακο δηλαδή.
Θα θυμάστε βεβαίως, ότι ένας από τους αρχικούς στόχους αυτής της πολεμικής επιχείρησης ήταν υποτίθεται και η περίφημη «αλλαγή καθεστώτος». Αν και θα ήταν ευχής έργον για όλη την περιοχή να έπεφτε το καθεστώς των μουλάδων, είχα γράψει τότε το προφανές: ότι αν δεν υπάρχει διάδοχη κατάσταση και όσο ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας εξακολουθεί να υποστηρίζει το υπάρχον καθεστώς, τότε κάτι τέτοιο είναι αδύνατον να συμβεί σε μια τέτοια χώρα. Όμως μπορεί τελικά να βγει και κάτι καλό από αυτόν τον ηλίθιο και αχρείαστο πόλεμο που θα οδηγήσει σε παγκόσμια ενεργειακή κρίση: μπορεί πράγματι να υπάρξει αλλαγή καθεστώτος, αλλά όχι στο Ιράν.
Φαίνεται πλέον ότι έχουμε φτάσει σε ένα σημείο καμπής. Η δημοτικότητα του Τραμπ είναι στο χαμηλότερο επίπεδο οποιουδήποτε Αμερικανού Προέδρου εδώ και δεκαετίες. Η παραφροσύνη της συμπεριφοράς του, η επιλογή των γελοίων στελεχών της κυβέρνησης, έχει πλέον οδηγήσει ένα όλο και πιο μεγάλο κομμάτι της ίδιας του της βάσης να στραφεί εναντίον του. Βασικοί υποστηρικτές του δεν έχουν απλά αποστασιοποιηθεί, αλλά του κάνουν ανοιχτό πόλεμο. Οι φριχτές του δηλώσεις μετά τον θάνατο του ρεπουμπλικάνου πρώην διευθυντή του FBI Ρόμπερτ Μιούλερ, (ενός παρασημοφορημένου ήρωα πολέμου που είχε τοποθετήσει ο Μπους σε αυτή τη θέση και διατήρησε ο Ομπάμα αναγνωρίζοντας την ακεραιότητά του) εξόργισαν μεγάλο μέρος των βετεράνων αλλά και νυν στελεχών των ενόπλων δυνάμεων. Φαίνεται πως η ύβρις όταν επαναλαμβάνεται, τιμωρεί.
Θα μου πείτε τώρα, τι σημασία έχει, αφού ο Τραμπ δεν θα έχει εκ των πραγμάτων τρίτη θητεία, τι τον νοιάζει, μπορεί ακόμα να κάνει ό,τι θέλει. Σε αυτό απαντώ δύο πράγματα: πρώτον, σε μερικούς μήνες έχουμε τις ενδιάμεσες εκλογές για τη Βουλή των Αντιπροσώπων. Αν χάσει και τα δύο σώματα, τότε το έργο του δυσκολεύει αφάνταστα. Ακόμη πιο σημαντικό όμως είναι ότι κινδυνεύει η ψυχή του τραμπισμού, η ίδια η νοοτροπία που έχει οδηγήσει στην πολιτική νίκη του Τραμπ στις ΗΠΑ, και αυτό αφορά το μέλλον. Ήδη ο Βανς, θεωρώντας τον εαυτό του διάδοχο του τραμπισμού, προσπαθεί να πάρει αποστάσεις από τον πόλεμο και να διαφοροποιηθεί όσο μπορεί.
Έτσι, δεν αποκλείεται τελικά να βγει με τεράστιο κόστος κάτι καλό. Καλό θα ήταν να έπεφταν οι μουλάδες, αλλά αν η αντιστροφή του κλίματος για τον Τραμπ δείχνει ότι έχει πάρει μορφή ευρύτερου ρεύματος, τότε είναι κι αυτό κάτι. Είναι κι αυτό η αρχή έστω της αλλαγής του καθεστώτος. Μπορεί να μην ήταν το καθεστώς που είχε στο μυαλό του ο Πρόεδρος της καρδιάς μας, αλλά όπως πάντα, τα υπολόγισε όλα στην εντέλεια.
