Το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου δεν συνοδοιπορεί απλώς με την ταραχώδη ιστορία αυτού του τόπου, αλλά κατορθώνει να δημιουργεί εδώ και 70 χρόνια ένα παράλληλο στιβαρό ιστορικό και πολιτισμικό αφήγημα. Αποτελεί δε, έναν ισχυρό πόλο γύρω από τον οποίο συνυφαίνονται ιδέες, αξίες, πρότυπα, καλλιτεχνικές αναζητήσεις, δημοκρατικές πεποιθήσεις και ιδεολογικές διανοίξεις. Οι ιδιότητές του αυτές του πρόσφεραν τη δυνατότητα να επανεφευρίσκει τον εαυτό του μέσα στα χρόνια, να επαναπροσδιορίζει την πορεία του, διατηρώντας αλώβητες όμως τις αρχές και τις αξίες που το καθόρισαν.
Έχει ενδιαφέρον στο φετινό επετειακό συμφραζόμενο το χρονογράφημα της Ελένης Βλάχου τον Οκτώβριο του 1956, κι ενώ το φεστιβάλ έχει ολοκληρώσει τον δεύτερο χρόνο της διεξαγωγής του πραγματοποιεί έναν απολογισμό, που 70 έτη μετά μπορεί να επαληθευτεί ως μια «δημοσιογραφική» προφητεία: «Τελείωσε το εφετινό φεστιβάλ Αθηνών και σωστό και δίκαιο είναι να αναγνωρίση κανείς ότι επέτυχε. Αυτή η στήλη έχει και ιδιαιτέρα υποχρέωση, διότι την άνοιξη είχε προφητεύσει ακριβώς το αντίθετο. […]Βρέφος ασθενικό με παρελθόν ενός μόνον χρόνου, δεν έμοιαζε να έχει καμιά τύχη να επιζήση.[…] Εν τούτοις τα έβγαλε πέρα λαμπρά και έδωσε πρόγραμμα συγχρόνως πλούσιο και σοβαρό και ζωηρό και μοντέρνο, πρόσφερε δράμα και μουσική και χορό και κωμωδία, όπερα και πρόζα, χρώμα και κίνηση, ηθοποιία και νειάτα, πείρα, γούστο και χάρη σε ένα σύνολο ωλοκληρωμένης καλής ποιότητας. Όλοι έμειναν κατά βάθος έκπληκτοι με το επίπεδο του Φεστιβάλ που επέτυχε το κατόρθωμα να μην έχει ούτε ένα ασθενές σημείο, ούτε μια αποτυχημένη βραδιά. Και έκπληκτοι απ’ όλους οι περαστικοί ξένοι…» (άρθρο της Ελένης Βλάχου, Καθημερινή 3 Οκτωβρίου 1956).
Σε αυτό ακριβώς το ποιοτικό υπόβαθρο του Φεστιβάλ που αφενός συνιστά παράδοση και αφετέρου εξασφαλίζει τη μελλοντική του πορεία αναφέρθηκε η καλλιτεχνική διευθύντρια Κατερίνα Ευαγγελάτου, τονίζοντας:
«Επί επτά δεκαετίες, το Φεστιβάλ υπήρξε πυξίδα πολιτιστικής εξέλιξης, ένας ιδανικός τόπος όπου η φωνή του Αρχαίου Δράματος αντηχεί στον σύγχρονο κόσμο, όπου το Θέατρο, η Μουσική και ο Χορός, μέσα από πρωτοπόρες ερμηνείες, συνομιλούν με αιώνιες υπαρξιακές αναμετρήσεις, δημιουργώντας νέες κοινότητες.[…] Η επέτειος αυτή δεν αποτελεί για εμάς απλώς αφορμή για μια –επιβεβλημένη– ιστορική ανασκόπηση, είναι, κυρίως, ένα δημιουργικό εφαλτήριο προς το μέλλον. Μια ευκαιρία να στοχαστούμε ποιος είναι ο ρόλος του Φεστιβάλ σήμερα […] ένας σταθμός περισυλλογής αλλά και ένα νέο κεφάλαιο».
Ταυτόχρονα αναφέρθηκε στους οριακούς καιρούς μας και την ανάγκη συσπείρωσης: «Και τι σηματοδοτεί μια επέτειος σε μια εποχή όπου η Τέχνη κινδυνεύει; Σε μια εποχή όπου προαιώνιες κατακτήσεις για την ελευθερία της έκφρασης τίθενται υπό αμφισβήτηση και ο φανατισμός της ρητορικής του μίσους κερδίζει έδαφος; Έχουμε την ευθύνη να παρουσιάζουμε έργα που μας βοηθούν να πλοηγηθούμε σε αφιλόξενες εποχές, που σκιαγραφούν τις προκλήσεις του μέλλοντος και μας προετοιμάζουν για όσα θα έρθουν, γιατί όχι έργα που μας συγχύζουν και μας αποπροσανατολίζουν. Έργα που τολμούν να ενοχλήσουν, έργα παρηγορητικά, έργα που αφυπνίζουν».
Η Κατερίνα Ευαγγελάτου παρουσίασε την καλύτερη δυνατή εκδοχή του φεστιβάλ με ένα συναρπαστικό, πλήρες, διεθνές, πολυπρισματικό πρόγραμμα που η επιλογή μόνο κάποιων θεαμάτων καθίσταται δύσκολη.
Καταθέτω κάποιες πρώτες, αυθόρμητες παραστασιακές επιλογές με καθαρά προσωπικά αισθητικά κριτήρια:
Εν αρχή ην η Αριάν Μνουσκίν
Théâtre du Soleil – Ariane Mnouchkine
Εδώ έχει δράκους / Hic sunt Dracones
Η είδηση ότι η Αριάν Μνουσκίν, μορφή ιερή για την τέχνη του θεάτρου, θα σημάνει την έναρξη του φετινού επετειακού φεστιβάλ στην Πειραιώς 260 δημιουργεί μια ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση και πλησμονή. Η εμβληματική δημιουργός με έντονο πολιτικό στίγμα, και καλλιτεχνικό αποτύπωμα δημιούργησε την θεατρική κολεκτίβα Theatre du soleil (θέατρο του Ήλιου) το 1964 που ξεπήδησε από τις ζυμώσεις που οδήγησαν στην κοινωνικοπολιτική αναταραχή του Γαλλικού Μάη του ΄68.
Σήμα κατατεθέν του θεάτρου η συλλογικότητα μιας αγαστής καλλιτεχνικής κοινότητας που συνυπάρχει και στην οποία είναι όλοι ίσοι. Οι παραστάσεις του Théâtre du Soleil παίζονται συχνά σε χώρους όπως αχυρώνες ή γυμναστήρια, επειδή η Mnouchkine αντιπαθεί τους περιορισμούς μιας τυπικής σκηνής. Ομοίως, πιστεύει ότι το θέατρο δεν μπορεί να περιοριστεί με τον «τέταρτο τοίχο». Ενδιαφέρουσα ιδιαιτερότητα της αλληλεπίδρασής της με τους θεατές είναι ότι παρακολουθούν την προετοιμασία των ηθοποιών της πριν την παράσταση.
Η πράξη της Καλλιτεχνικής διευθύντριας Κατερίνας Ευαγγελάτου να την καλέσει την επετειακή χρονιά του φεστιβάλ συνιστά μια σειρά καίριων συμβολισμών. Στο πρόσωπό της τιμά:
Την ίδια την τέχνη του θεάτρου και την καλλιτεχνική δημιουργία
Τον καλλιτέχνη με ενεργή πολιτική θέση
Τις κοινότητες, και το δημοκρατικό ιδεώδες
Την ισχυρή και ανεξάρτητη γυναικεία φωνή στην τέχνη.
Σχετικά με την παράστασή της: Εδώ έχει δράκους / Hic sunt Dracones η Αριάν Μνουσκ’ιν δημιουργώντας μια μεγάλη λαϊκή παράσταση εμπνευσμένη από πραγματικά γεγονότα, σε ξεχωριστά επεισόδια θα αναρωτηθεί:
Πώς είναι δυνατόν μέσα στην ίδια την Ευρώπη στον 21ό αιώνα να επιχειρείται η εισβολή, η υποδούλωση και η καταστροφή μιας ανεξάρτητης χώρας; ρωτά. Αυτό είναι το ερώτημα που κινεί την παράσταση και στο οποίο η ίδια προσπαθεί να απαντήσει: «Ίσως μ’ αυτή την παράσταση», λέει η Μνουσκίν, «φανταζόμαστε με πολλή αφέλεια ότι θα μπορούσαμε να ορθώσουμε ένα θεατρικό ανάχωμα ενάντια στους διάφορους δεσποτισμούς, ολοκληρωτισμούς και ιδεολογικούς δογματισμούς που μας απειλούν σήμερα σε πολλαπλά μέτωπα»… Ένα ιερό τέρας του παγκόσμιου θεατρικού γίγνεσθαι. Ένα μέγα καλλιτεχνικό γεγονός.
Carolina Bianchi – Cara de Cavalo
Η νύφη και το «Καληνύχτα, Σταχτοπούτα» (A Noiva e o Boa Noite Cinderela)
Θα ήθελα -αν έχω την ψυχική αντοχή- να παρακολουθήσω την ακραία περφόρμανς, της Carolina Bianchi που προκάλεσε σοκ, στην πρώτη παρουσίασή της στην Αβινιόν το 2023. Μια οριακή εμπειρία θέασης, μια ακραία σκηνική συνθήκη χωρισμένη σε δύο μέρη:
το πρώτο με τον τίτλο «Η νύφη» αναφέρεται στην ιστορία της Ιταλίδας περφόρμερ Πίπα Μπάκα, που το 2008 ξεκίνησε από το Μιλάνο ντυμένη νύφη με σκοπό να φτάσει στη Βηρυτό με οτοστόπ, σε μια καλλιτεχνική δράση υπέρ της ειρήνης και της συναδέλφωσης των λαών. Αφού διέσχισε τα Βαλκάνια με το νυφικό της, βιάστηκε και δολοφονήθηκε ενώ βρισκόταν στην Τουρκία.
Και το δεύτερο μέρος της με τον τίτλο «Καληνύχτα, Σταχτοπούτα» «παραπέμπει στην κυνική ονομασία που χρησιμοποιείται στη Βραζιλία για το «ναρκωτικό του βιασμού», μια ουσία που προκαλεί προσωρινή παράλυση και αμνησία. Μέσα σε μισή ώρα από τη λήψη του το θύμα είναι σε θέση να παρατηρεί γεγονότα αλλά είναι εντελώς ανίκανο να κινηθεί. «Τι σημαίνει να μην μπορείς να θυμηθείς το τραύμα που κουβαλάς μέσα σου; Και, αν επιβιώσεις, τι γίνεται μετά;». Τι μπορεί να συμβεί στη σοκαριστική σκηνική συνθήκη με τη λήψη ενός τέτοιου χαπιού; Μπορεί να αποτελέσει σκηνικό συμβάν εν είδει παραστασιακού πειράματος ή ξεπερνά κάθε όριο της ανθρώπινης αντοχής;
Η θεατρική σκηνοθέτις, συγγραφέας και περφόρμερ από τη Βραζιλία βραβεύτηκε με Αργυρό Λέοντα στη φετινή Μπιενάλε της Βενετίας. Είναι η πρώτη παρουσία της στο ελληνικό καλλιτεχνικό τοπίο.
Βρίσκω τη μεταβαλλόμενη καλλιτεχνική ύλη που μετασχηματίζεται από μια μορφή δημιουργίας μέσα σε άλλη συναρπαστική για αυτό και γοητεύτηκα από τον φετινό Κύκλο του φεστιβάλ: Η σκηνή των βιβλίων. Ξεχωρίζω αρκετές που θα με ενδιέφερε να δω από αυτόν τον Κύκλο. Συγκεκριμένα:
Het Nationale Theater – ITA Ensemble – Eline Arbo
Τα χρόνια
Βασισμένο στο βιβλίο της Ανί Ερνό
Η Ελίν Άρμπο -σκηνοθέτιδα και νέα καλλιτεχνική διευθύντρια- του εμβληματικού Internationaal Theater Amsterdam μας ξεναγεί στο λογοτεχνικό σύμπαν της κατόχου Νόμπελ, της Ανί Ερνό: «Τα χρόνια» μας διηγούνται την «ιστορία μιας γυναίκας που μετατρέπεται σε βιογραφία ολόκληρης της μεταπολεμικής Δυτικής Ευρώπης». Πέντε γυναίκες θα αφηγηθούν τη ζωή της από σκηνής: την πολιτική και κοινωνική αφύπνιση μιας γυναίκας σε έναν μεταβαλλόμενο κόσμο, έτσι όπως μας τον κληροδότησε η εφιαλτική συνθήκη του δεύτερου Μεγάλου πολέμου. Φωτογραφίες, τραγούδια και ρεπορτάζ εκκινούν τη μνήμη. Μια σπουδή στην αναζήτηση της γυναικείας χειραφέτησης.
Daria Deflorian
Η χορτοφάγος
Σκηνές από το μυθιστόρημα της Χαν Γκανγκ
Η Daria Deflorian με αφορμή το μυθιστόρημα «Η χορτοφάγος» της Χαν Γκανγκ χαρτογραφεί παραστασιακά τις έννοιες της βίας, της εξουσίας, του εγκλωβισμού. Δημιουργώντας αλληγορικές σκοτεινές αναφορές.
Ένα αιματοβαμμένο όνειρο συνταράσσει τη φαινομενικά αδιατάρακτη ζωή της ηρωίδας και την αφυπνίζει.
Σοφία Καραγιάννη
Μπουμπουλίνας 18
Βασισμένο στο βιβλίο της Κίττυς Αρσένη
Η Σοφία Καραγιάννη θα αποτυπώσει παραστασιακά το συγκλονιστικό αυτοβιογραφικό βιβλίο «Μπουμπουλίνας 18» της Κίττυς Αρσένη. Οι συνταρακτικές καταθέσεις της «ως μάρτυρας στην Επιτροπή Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για τα βασανιστήρια που υπέστη στην Υποδιεύθυνση Γενικής Ασφάλειας Αθηνών». Η μαρτυρία της «συνετέλεσε στη δημόσια καταγγελία της συστηματικής άσκησης βασανιστηρίων την περίοδο της Χούντας». Ο αντίκτυπος στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη ήταν γιγαντιαίος και κατάφερε ισχυρό πλήγμα εναντίον της χούντας των Συνταγματαρχών.
Ένα εμβληματικό κείμενο της Μεταπολίτευσης που ήλπιζε σε ένα όραμα ενός καινούργιου Δημοκρατικού κόσμου. Το βιβλίο που σφράγισε μια ολόκληρη εποχή δημοκρατικού παλμού μετατρέπεται σε σκηνικό εγχείρημα ενώ πλέον η ιστορία έχει καταδείξει την κατάρρευση του μεταπολιτευτικού οράματος.
Ιώ Βουλγαράκη
Μητροφάγος
Βασισμένο στο βιβλίο του Ρόκε Λαρράκι
1907. Μπουένος Άιρες. Ένα αήθες πείραμα από μια ομάδα γιατρών σε ένα σανατόριο το 1907. Σκοτεινή, απειλητική ατμόσφαιρα και με κυνικό χιούμορ, «ο Λαρράκι δημιουργεί έναν κόσμο απελπισμένο και γκροτέσκο» που κινητοποιεί σκηνοθετικά την Ιώ Βουλγαράκη και μας προτρέπει να παρακολουθήσουμε την ενορχήστρωση μιας Δυστοπίας. Αυτή είναι η ιστορία του Μητροφάγου, μια διερεύνηση του ορίου μεταξύ ζωής και θανάτου. Ένας ανδρικός κόσμος -και δη Ιατρικός- που ορίζει τη ζωή δεκάδων ανθρώπων χωρίς ηθική βάση, χωρίς ανθρωπιστικά ιδεώδη.
Έλενα Μαυρίδου
ΣΑΡΜΑΝΤΖΑ
Εμπνευσμένο από διηγήματα του Κωνσταντίνου Δομηνίκ
Η Έλενα Μαυρίδου θα εμπνευστεί από τα διηγήματα του Κωνσταντίνου Δομηνίκ και από τα θραύσματα των βιβλίων του Ώπα-ώπα, μπλάτιμοι και Κακό ανήλιο. Θα δημιουργήσει ένα παραστασιακό σύμπαν που παραπέμπει στον μαγικό ρεαλισμό. Ακουμπώντας στο λαογραφικό υπόβαθρο του πρωτογενούς υλικού θα δημιουργήσει υπερβατικούς τρόμους. Θραυσματικές μνήμες ενός ανθρώπου που θα οδηγηθεί σε μια παραληρηματική εξιλέωση. Η μεταφυσική και συμβολική έννοια του χώματος δεσπόζουν. Το εγχείρημα υποκρύπτει έναν σκηνικό υπαινιγμό στον άυλο, κρυπτικό κόσμο του Παπαδιαμάντη.
Έμιλυ Λουίζου
Η πόλη των τυφλών
του Σάιμον Στίβενς
Εμπνευσμένο από το Περί τυφλότητος του Ζοζέ Σαραμάγκου
Μια αλλόκοτη επιδημία μαστίζει την πόλη. Χωρίς καμία προφανή αιτία ή ένδειξη ή προειδοποίηση οι άνθρωποι χάνουν το φως τους. Μια αλλόκοτη κατάσταση. Μια τύφλωση μεταδοτική. Περιστατικά αιφνίδιας και αναίτιας τύφλωσης. Η κυβέρνηση προσπαθεί μάταια να περιορίσει την εξάπλωση της επιδημίας βάζοντας σε καραντίνα τους νοσούντες σε ένα άδειο παλιό νοσοκομείο. Η καταστολή είναι το μέσο αντίδρασης των κυβερνώντων. Ο κοινωνικός ιστός παραλύει. Ο πανικός και ο τρόμος παρεισφρέουν. Μόνο μια γυναίκα διαφεύγει της αλλόκοτης πανδημικής συνθήκης, Άγνωστο γιατί. Θα γίνει μάρτυρας ακραίων αντιθέσεων. Βίας και τρυφερότητας. «σε μια πόλη που βυθίζεται όλο και περισσότερο, κυριολεκτικά και μεταφορικά, στο σκοτάδι. Άραγε, σε έναν κόσμο τυφλών, τι θα έκανες αν έβλεπες;». Είναι ένα από τα ερωτήματα που μας απευθύνει σκηνικά η σκηνοθετις.
Έχουν ήδη περάσει πέντε χρόνια από την πανδημική συνθήκη που βιώσαμε. Το παραστασιακό αυτό εγχείρημα ενέχει θέση σκηνικού αναστοχασμού και ηθικού απολογισμού για την «παραμορφωμένη εικόνα μιας κοινωνίας σε πανικό, που συναινεί χωρίς δισταγμό στην καταστολή των πλέον στοιχειωδών, ιστορικά κατακτημένων, ανθρώπινων δικαιωμάτων». Η ιδιοφυής διασκευή του Σάιμον Στίβενς πάνω στην αλλόκοτη και συναρπαστική ύλη του πρωτογενούς υλικού ακροβατεί ανάμεσα στις αντιθέσεις.
Το παραστασιακό εγχείρημα χρησιμοποιεί την αφηγηματικότητα και το θέατρο συνόλου για να καταδείξει την αδήριτη ανάγκη της οικειότητας και του «άλλου».
Handspring Puppet Company – William Kentridge
Ο Φάουστ στην Αφρική! / Faustus in Africa!
Το «Ο Φάουστ στην Αφρική! / Faustus in Africa!» είναι μια παράσταση που περιμένω με ξεχωριστή αδημονία και ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Το παραστασιακό εγχείρημα έχει αναλάβει ο William Kentridge σημαντικός εικαστικός και σκηνοθέτης που το έργο του πολυσχιδες και πολιτικό καθορίζεται από την ιστορία της Νότιας Αφρικής και το κίνημα διαμαρτυρίας ενάντια στο Απαρτχάιντ, «το Faustus in Africa είναι μια αλληγορική αφήγηση για την αποικιοκρατία και τον δυτικό ιμπεριαλισμό. Παντρεύει μέσα από το ειρωνικό βλέμμα του Νοτιοαφρικανού ποιητή Lesego Rampolokeng τις πιο εμβληματικές ενσαρκώσεις του διαβόλου στη λογοτεχνία. Από τον Μεφιστοφελή στον Φάουστ του Γκαίτε ως τον ήρωα του Μπουλγκάκοφ στο Μαιτρ και Μαργαρίτα. Μια παραστασιακή αλληγορία για την αποικιοκρατία και τον δυτικό ιμπεριαλισμό.
Ο τυχοδιωκτικός ήρωας πουλάει την ψυχή του στο διάβολο ζητώντας του ως αντάλλαγμα την αιώνια νεότητα, την αέναη απόλαυση στη γενναιόδωρη και αγνή αφρικανική γη στην οποία ο ήρωας της φέρεται ληστρικά απομυζώντας την σε μια διαδικασία εκμετάλλευσης που θυμίζει τη διακόρευση της δοτικής και αθώας Μαργαρίτας από τον Φάουστ στο έργο του Γκαίτε που την οδηγεί στον αφανισμό.
Back to Back Theatre
Ο κυνηγός πέφτει θύμα της σκιάς του / The Shadow Whose Prey the Hunter Becomes
Το Back to Back Theatre που ιδρύθηκε το 1987 σε μια πόλη στα περίχωρα της Μελβούρνης της Αυστραλίας, είναι ένας θίασος διεθνούς κύρους και εμβέλειας που αποτελείται από επαγγελματίες ηθοποιούς με νοητική αναπηρία. Διατηρούν ένα ακραίο και ανατρεπτικό παραστασιακό ιδίωμα.
Τα ανθρώπινα δικαιώματα, η ατομική και συλλογική ευθύνη τίθενται ως κομβικά θέματα των παραστασιακών τους αναζητήσεων ιδίως στην οριακή, μεταιχμιακή μεταψηφιακή εποχή μας. Η ανάγκη «του άλλου», η ψευδαίσθηση του «αυθύπαρκτου» και «του κανονικού» διαποτίζουν το σκηνικό τους έργο. Περιμένω την παραστασιακή τους κατάθεση με χαρά και συγκίνηση.
El Conde de Torrefiel (Ο Κόμης του Τορεφιέλ)
Το φως μιας λίμνης / La luz de un lago
Θα ήθελα να παρακολουθήσω τις θραυσματικές ιστορίες ανθρώπων που διαχέονται η μία μέσα στην άλλη. Ελλειπτικές χρονικότητες που συνθέτουν μια φαντασιακή διάσταση του χρόνου και δημιουργούν ένα αφηγηματικό μωσαϊκό. Μια σκηνική αποτύπωση «καλειδοσκοπικού αντικατοπτρισμού» που ιχνηλατεί τον άυλο χρόνο και τη ροή του. Εμπνευστές του ιδιότυπου αυτού φασματικού καλλιτεχνικού συμβάντος η Tanya Beyeler και ο Pablo Gisbert είναι οι εμπνευστές του απόκοσμου σκηνικού εγχειρήματος Ιδρυτές του καλλιτεχνικού σχήματος με την παράξενη ονομασία Ο Κόμης του Τορεφιέλ (El Conde de Torrefiel).
Χρήστος Θάνος
Πολεμικοί ανταποκριτές
Μια σκηνική σπουδή διερώτησης πάνω στη φρικαλεότητα του πολέμου που επιστρατεύει ιστορικά, λογοτεχνικά αλλά και πρωτότυπα κείμενα για να καταδείξει τον παραλογισμό του σε μια αγαστή σχέση συγκοινωνούντων δοχείων με τη μουσική.
Το φθαρτό ανθρώπινο σώμα συντεθλιμμένο από την «αποτρόπαιη ιστορική μνήμη» θα αφηγηθεί τη φρίκη του πολέμου, ενώ ο καθοριστικός ρυθμιστής του παντός: ο χρόνος σφυροκοπά εκκωφαντικά ως μέγας καταλύτης.
Το σημαντικό διακαλλιτεχνικό ερευνητικό πρόγραμμα «Πάροδος» φέτος έχει ως θεματικό άξονα το τρίπτυχο: «Πόλη-Πολίτης-Πολιτική: Ο αφανής ήρωας στην Τραγωδία». Τον γενικό συντονισμό αναλαμβάνει ο σκηνοθέτης Δημήτρης Καραντζάς. Ένας καίριος θεματικός πυρήνας που στην καθοδήγηση του σημαντικού δημιουργού πιστεύω θα βρει γόνιμο έδαφος ανάπτυξης.
Βρίσκω εξαιρετική τη θεματική του φετινού Κύκλου συζητήσεων με τίτλο: «Η θαυμάσια επιμονή» που επιμελείται ο Καθηγητής Νεοελληνικών και Πολιτισμικών Σπουδών και εταίρος του κολεγίου St. Cross στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης Δημήτρης Παπανικολάου: «Σε διάλογο με τις ιδέες που διαμορφώνουν τη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία και αναδεικνύονται μέσα από το καλλιτεχνικό πρόγραμμα, ο φετινός κύκλος δημόσιων συζητήσεων τοποθετεί στο κέντρο του την έννοια της επιμονής – μιας θαυμαστής ατομικής και συλλογικής επιμονής, που ξεδιπλώνεται απέναντι σε ηγεμονικούς λόγους, κοινωνικοοικονομικές κρίσεις και οικολογικές καταστροφές», θα σημειώσει ο ίδιος. Τέσσερεις συναντήσεις εξαιρετικού ενδιαφέροντος με τις ενότητες, τις οποίες και παραθέτω:
1/6 Ποιητική / Επιμονή
15/6 Σώμα, βίος, βιογραφία
19/6 Μετά τον άνθρωπο: Η γη στην εποχή της τεχνο-κρατορίας
29/6 Πολιτικές της μνήμης και του πένθους
Περιμένω με συγκίνηση τον τόμο της επετειακής Έκδοσης «70 χρόνια Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου» που θα διατίθεται στο πωλητήριο του Φεστιβάλ και σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία σε επιμέλεια του Πάνου Γιαννικόπουλου και αρχειακή έρευνα της Κατερίνας Στάμου. Η καταγεγραμμένη μνήμη και ιστορία που αποτυπώνεται σε μια έκδοση έχει μια βαρύνουσα σημασία και αξία. Ο τόμος διερευνά την ιστορία του φεστιβάλ ως ανοικτό και διαρκώς μεταβαλλόμενο πεδίο.
Τέλος, δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στη δικής μας συνεισφορά, ελcproductions στην επετειακή χρονιά του φεστιβάλ που θα αποτυπωθεί σε ένα ντοκιμαντέρ -συμπαραγωγή με το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου και θα μας ξεναγήσει στην αθέατη για το ευρύ κοινό ιστορία του αποτυπώνοντας επτά δεκαετίες δημιουργίας. Θα αποκαλυφθεί «Μέσα από τα μάτια τους». Πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ ανθρωποκεντρικό, ένα ψηφιδωτό πολύτιμων αναμνήσεων, φιλοτεχνημένο από ανθρώπους που αποτελούν τις ιδιαίτερες ψηφίδες αυτής της ιστορίας μέσα από καταγεγραμμένες προσωπικές μαρτυρίες.
…Συνοψίζοντας
Η Κατερίνα Ευαγγελάτου στάθηκε με συγκινητικό σεβασμό απέναντι στο παρελθόν του Φεστιβάλ. Με την παρουσίαση του καλλιτεχνικού προγράμματος απέτισε φόρο τιμής με τρυφερότητα και σεβασμό στην ιστορία του, επιδεικνύοντας ταυτόχρονα υψηλό αίσθημα ευθύνης και δυναμισμό όσον αφορά στο μέλλον του. Φαντασία, δημιουργικότητα, γνώση, σκληρή δουλειά και πάθος για το παρόν του. Η εξαγγελία της κατά την παρουσίαση, δικαιώνει τις καλλιτεχνικές της επιλογές και αναδεικνύει τα χρόνια της καλλιτεχνικής της διεύθυνσης στον μακραίωνο θεσμό ως γόνιμα και δημιουργικά.
Info:
