Tο φιλμ που έγινε κίνημα και διαδραστική τελετουργία μετρά μισό αιώνα αδιάλειπτων προβολών. Μήπως έχετε πέντε λεπτά να σας απασχολήσω γι’ αυτό; Αν ναι, μπείτε μέσα στο κάστρο γιατί βρέχει…
Το 1975 προβάλλεται στις κινηματογραφικές οθόνες και πάει άπατο, κανείς δεν περίμενε ότι θα μετατρεπόταν στο μακροβιότερο cult φαινόμενο του παγκόσμιου κινηματογράφου, μήτε καν οι συντελεστές του. Οι μετέπειτα προβολές της ταινίας δεν είναι απλώς θεάσεις μα συμμετοχικές διαδραστικές εμπειρίες. Το κοινό όπου προβάλλεται το The Rocky Horror Picture Show χορεύει, πετάει ρύζια, ανοίγει την ομπρέλα του και φωνάζει slut και asshole όποτε η Janet και ο Brad μιλάνε.
Αυτή η πολύ χαμηλού κόστους ταινία ξεκίνησε ως θεατρική παράσταση, ένα μιούζικαλ κωμωδίας και τρόμου. Ο Ρίτσαρντ Ο’ Μπράιαν που παίζει και στην ταινία τον ρόλο του Riff Raff έγραψε το The Rocky Horror Picture Show το 1973 όντας άνεργος για να περάσει ο χρόνος του δημιουργικά. Είχε παίξει σε μια παραγωγή του Jesus Christ Superstar που σκηνοθετούσε ο Τζιμ Σάρμαν και του έδωσε το ημιτελές του σενάριο. Ο Σάρμαν αποφασίζει να το ολοκληρώσουν και κάνουν πρεμιέρα την ίδια χρονιά στο μικρό μα πειραματικό θέατρο του Λονδίνου Royal Court Theatre. 60 θέσεις είχε και σε λίγο καιρό δεν τους χωρούσε, οπότε αναζήτησαν μεγαλύτερους χώρους. Πάνε και στο Λος Άντζελες το 1974 για παραστάσεις και καταλήγει το 1975 να παίζεται στο Μπρόντγουεϊ.
Από τις 60 θέσεις στις 1000 και μετά κατευθείαν στον κινηματογράφο. Τα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησαν το 1974, διήρκησαν 6 εβδομάδες με έναν προϋπολογισμό 1.600.000 δολαρίων από την 20th Century Fox και όπως σας είπα πήγε άπατη. Το κοινό δεν ήταν καθόλου έτοιμο ν’ αποδεχτεί τον Frank-N-Furter που υποδυόταν ο Τιμ Κάρι, αυτόν τον sweet transvestite from transexual Transylvania που λέει και ο στίχος του τραγουδιού. Δεν ήταν μια οικογενειακή ταινία. Ήταν μια παρωδία και φόρος τιμής των b-movie ταινιών επιστημονικής φαντασίας και τρόμου των δεκαετιών του ’30 ’40 ’50 ’60 μα με μια άλλη ματιά πιο εναλλακτική. Εξαρχής ήταν δημιουργημένο για να γίνει cult πιστεύω κι ας μην το είχαν συνειδητοποιήσει οι συντελεστές του, οι οποίοι κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων κρύωναν από την υγρασία μέσα στο κάστρο, περίμεναν τα κοστούμια τους να στεγνώσουν, γιατί δεν είχαν άλλα μα σε κάθε σκηνή τραγουδούσαν και διασκέδαζαν ηθοποιοί και συνεργείο. Η ταινία για να είμαι ειλικρινής σεναριακά έχει κενά και ένα τέλος ξεπέτα μα τα τραγούδια και η αισθητική ξεπερνούν κατά πολύ τα μειονεκτήματα αυτά. Το The Rocky Horror Picture Show για να αναδειχθεί αποζητούσε το κοινό του και το βρήκε όταν ξεκίνησαν οι μεταμεσονύκτιες προβολές το 1976 στο Waverly Theater της Νέας Υόρκης την πρωταπριλιά.
Εκεί στην άγρια νύχτα που όποιος θεατής ερχόταν ντυμένος επηρεασμένος από τα κοστούμια της ταινίας έμπαινε δωρεάν, άρχισε η διάδραση. Σήμερα αυτή η ταινία θα χαρακτηριζόταν queer μα τότε ήταν μια glam rock παράξενη ταινία με έναν τρανς χαρακτήρα με γόβες, δικτυωτό καλσόν και κορσέδες. Το κοινό δεν έμενε σιωπηλό αντιμιλούσε στους διαλόγους, πετούσε αντικείμενα, σφύριζε, τραγουδούσε και χόρευε. Ήταν σαν ένα πάρτι απελευθέρωσης. Ήταν η πρώτη ταινία που παρουσίασε ανοιχτά queer χαρακτήρες δίχως να τους γελοιοποιεί πάντα στην camp υπερβολή τους. Αυτή η τελετουργία 50 χρόνια μετά βαστά ακόμα. Άνθρωποι πάνε στους κινηματογράφους και χορεύουν το Time Wrap ντυμένοι όπως νιώθουν, βιώνοντας την αποδοχή σαν μια μικρή τελετουργία. Δεν είναι δύσκολος χορός σου δείχνουν και τα βήματα στην ταινία. Είναι ένα πήδημα αριστερά και ένα βήμα δεξιά. Βάζεις τα χέρια στα γοφά και τα γόνατα ενώνεις. Κι είναι αυτή η πυελική ώθηση, η κυκλική, που σε κάνει να παραληρείς.
Το μότο της ταινίας είναι το Don’t dream it – be it. Μην το ονειρεύεσαι κάν’ το. Το κοινό έκανε επιτυχία την ταινία παρά η ίδια η ταινία και αυτό είναι το μαγικό. Στην αρχή με το περιθώριο, την ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα της εποχής, δεν υπήρχε ακόμα το + και κατόπιν στους πιο ανοιχτόμυαλους που άντεχαν την ποικιλότητα. Στο The Rocky Horror Picture Show το παράξενο, το αλλόκοτο δεν είναι περιθώριο είναι ο κεντρικός πρωταγωνιστής. Γι’ αυτό είναι μια ταινία ενεργή 50 χρόνια μετά την κυκλοφορία της, την ανακαλύπτουν οι νέες γενιές και την συντηρούν. Έτσι την πάτησα και ’γώ μια βραδιά στις Νύχτες Πρεμιέρας που την πρωτοείδα. Σοκ και δέος μόνο και να μην μπορεί να δεχτεί το μυαλό μου ότι η Σούζαν Σάραντον πρωταγωνιστεί (ήταν άγνωστη ηθοποιός) και ο Τιμ Κάρι ενσαρκώνει έναν εξωγήινο (έχει δηλώσει ότι έμπνευση του για τον ρόλο ήταν η περσόνα του David Bowie). Τον είχα ακούσει τον δίσκο πολύ πριν δω την ταινία και είχα κολλήσει με τα τραγούδια, είχε πάρει κάπου και το μάτι μου το απόσπασμα από τους τίτλους αρχής με τα δυο κόκκινα χείλια που τραγουδάνε μα δεν είχα φανταστεί ότι η ίδια η ταινία θα ήταν τόσο μα τόσο επιδραστική. Το The Rocky Horror Picture Show κατέχει μάλιστα και δυο ρεκόρ Γκίνες. Τη μακροβιότερη σε προβολές ταινία από το 1975 έως και σήμερα και το 2010 τη μεγαλύτερη Τime Warp χορογραφία από 8.239 συμμετέχοντες στην επετειακή προβολή της για τα 35 χρόνια της.
Ο Brad και η Janet καλεσμένοι σε έναν γάμο αποφασίζουν να παντρευτούν. Στη διαδρομή προς το σπίτι του καθηγητή του Brad του Dr. Scott που πάνε να πάρει την ευχή του, τους πιάνει το λάστιχο, αφού τους προσπεράσουν κάποιοι μηχανόβιοι. Πέφτει και πολλή βροχή και αναζητούν ένα τηλέφωνο να καλέσουν βοήθεια μα κάνουν το λάθος και χτυπάνε την πόρτα του κάστρου του εκκεντρικού γιατρού Frank-N-Furter κι αυτό που ακολουθεί είναι ο καμπούρης υπηρέτης Riff Raff, η σέξι υπηρέτρια Magenta, η ερωτικά απογοητευμένη Columbia, ο νεκρός τραγουδιστής Eddie με τη μοτοσυκλέτα του, το ουρί του παραδείσου Rocky Horror δημιούργημα του γιατρού ως άλλος Φράνκενστάιν αλλά στο πιο ζωώδες και ερωτικό του, δίχως να ‘χει επίγνωση και φυσικά τους καλεσμένους του κάστρου. Αν μπείτε στον κόπο να δείτε την ταινία, όσοι δεν την έχετε δει θα με καταλάβετε. Είναι ό,τι χειρότερο ή καλύτερο έχετε δει στην κατηγορία cult ταινίες και φυσικά με χάπι εντ.
Μάλιστα θα σας προτείνω να κάνετε το άλλο το ακραίο, αυτό που κάναμε με την παρέα μου, όταν ήμασταν φοιτητές. Μιας και στην Ελλάδα δεν προβάλλεται η ταινία, γιατί στο εξωτερικό πας σου δίνουν κι όλα τα προπς μαζί με το εισιτήριο και ένα χαρτί με τις οδηγίες χρήσης για να διαδράσεις, μαζευόμασταν σε σπίτια καμιά 30αριά άτομα και κάναμε προβολή μια φορά τον χρόνο για κάμποσα χρόνια, ποτέ τις Απόκριες. Να αναφέρω και την τρέλα του Κωνσταντίνου Ρήγου που το ‘χε σκηνοθετήσει το 2014 στο θέατρο Ρεξ με τον Μαζώ στον ρόλο του Dr. Scott.
Φορούσαμε ρούχα εμπνευσμένα από την ταινία και δίναμε πόνο. Άλλοι ντυμένοι με κορσέ, γόβες και δικτυωτό καλσόν, άλλοι γυμνόστηθοι με χρυσό σπίντο μαγιό ή το λευκό εσώρουχο του παππού κι από πάνω πουκάμισο, κορίτσια με λευκές βρεγμένες μπλούζες, κορσέδες, εσώρουχα ερωτικά με ψεύτικο αίμα και υπερβολικό μακιγιάζ στα πρόσωπά μας. Ενώ το σαλόνι ήταν γεμάτο νερό, ρύζια, ανοιχτές ομπρέλες, ρολά χαρτιού υγείας, τοστ και εφημερίδες πεταμένα από ‘δω κι από κει.
Κλείνοντας λοιπόν θα σας δώσω τις οδηγίες χρήσης της διάδρασης άμα θέλετε να το ζήσετε και ’σείς έτσι παράλογα παρεΐστικα και παιχνιδιάρικα όπως εμείς τότε. Θα χρειαστείτε την ταινία και: Ρύζι που θα πετάξετε στην αρχή της ταινίας στη σκηνή του γάμου. Μετά ομπρέλες, εφημερίδες και νερό ιδανικά σε ψεκαστήρα για τη σκηνή της βροχής φωνάζοντας There’s a storm. Τοστ που θα πετάξετε όταν ο Frank-N- Furter πει τη φράση A toast to absent friends. Χαρτί ρολό τουαλέτας όταν εμφανιστεί ο Dr Scott και πετώντας το φωνάζεις Great Scott. Χτυπάμε παλαμάκια όταν ο Frank-N- Furter φορώντας τα γάντια του χτυπάει δυο φορές τα δικά του χέρια. Σφυρίχτρα για όταν βλέπουμε πρώτη φορά τον Rocky Horror. Και έναν φακό που φωτίζεις όποιον θες για τη σκηνή στο τέλος με την πισίνα που στα γυρίσματα της πούντιασε η Σούζαν Σάραντον. Τέλος κάθε φορά που μιλάει ο Brad φωνάζουμε asshole και κάθε φορά που μιλά η Janet φωνάζουμε slut.
Δείτε την ταινία με την παρέα σας υπό αυτές τις συνθήκες και θα είναι μια εμπειρία πιστέψτε με, φυσικά όσο περισσότεροι τόσο το καλύτερο. Χορέψτε το time warp όλοι μαζί και γενικά τη ζωή μας να μην την ονειρευόμαστε να τη ζούμε. Don’t dream it, be it!
