«Αυτή η συναυλία είναι αφιερωμένη σε όλους τους ανθρώπους που ασχολήθηκαν με αυτή την κουλτούρα στην Ελλάδα όλα τα χρόνια -από την αρχή που ήρθε στην Ελλάδα από το εξωτερικό μέχρι σήμερα- είτε μας συμπαθούνε είτε όχι, είναι αφιερωμένη σε όλους τους»: Και αυτά είναι κάποια από τα ελάχιστα λόγια που είπε ο ΛΕΞ εκτός flow από τη σκηνή του ΟΑΚΑ σε περίπου 100.000 ανθρώπους, που έγιναν κομμάτι των δύο συναυλιών του. Δύο ημέρες που θα μείνουν στην ιστορία και όχι μόνο της ραπ.
Με τις πρώτες μέρες από αυτό το Σαββατοκύριακo να έχουν περάσει, το συναίσθημα είναι ακόμα καθαρό, ζωντανό καθρεφτίζοντας το πόσο ξεχωριστή στιγμή ήταν. Όχι μόνο για τους αριθμούς, όχι επειδή έσπασε ένα ακόμα ρεκόρ ως Έλληνας καλλιτέχνης συνεχίζοντας αυτό που συνηθίζει πια να κάνει από το 2019, τόσο με τον κόσμο που συγκεντρώνει στα live του όσο και με τους δίσκους του, αλλά κυρίως επειδή ένωσε ανθρώπους που βρέθηκαν εκεί, ο καθένας με διαφορετική αφορμή, και για πάνω από 2 ώρες μας έβαλε να παρακολουθούμε τη δική του ταινία μέσα από 5 οθόνες, μια καλογυρισμένη «αληθινή» ταινία, την ταινία του μυαλού του με οδηγό τις σκέψεις του, τους στίχους του, τις λέξεις του.
Ο ΛΕΞ έδωσε δύο «σοβαρά» live για όλες τις ηλικίες, για γονείς, για παιδιά, για αυτούς που τον ακολουθούν από το 1999 που ξεκίνησε με τα Βόρεια Αστέρια, από τις solo εποχές «Ταπεινοί και Πεινασμένοι» (2014), για αυτούς που τον έμαθαν από τη συνεργασία του με την Χαρούλα Αλεξίου, για αυτούς που «έλιωσαν» τον τελευταίο δίσκο του, «Γ.Τ.Κ.», και περίμεναν να τον νιώσουν και έξω από τα ακουστικά τους, για αυτούς που η μουσική του συντροφεύει τις βόλτες τους στην πόλη, για εκείνους που τον θεωρούν τον καλύτερο ράπερ της γενιάς του, για όσους τον αποκαλούν σύγχρονο ποιητή. Για εκείνους που ήρθαν για την παρέα, απλώς από περιέργεια, για την εμπειρία τού να βλέπεις από κοντά έναν Έλληνα καλλιτέχνη να σπάει ρεκόρ σε γήπεδα και να γίνεσαι μάρτυρας ενός κοινωνικού γεγονότος, μιας στιγμής ιστορικής.
Όλοι εμείς λοιπόν, είδαμε τον ΛΕΞ στο ΟΑΚΑ με τα «αδέρφια» του, τον Squeezy και τον Dof, με φόντο κεραίες επί σκηνής, με τα παιδιά με τα μηχανάκια έξω από τα 24ωρα, που τραγουδάνε για την αλήτικη αγάπη, χορεύουν breakdance, «το κορίτσι» και «το αγόρι».
Εκείνος πάνω-κάτω στη σκηνή με τη σοβαρότητα και την απλότητά του για όπλο, χωρίς φανφάρες, χωρίς τίποτα περιττά στιλιζαρισμένο και εμείς από κάτω σχεδόν όλοι στα μαύρα ντυμένοι, χαμένοι σε κόκκινους καπνούς και πυροτεχνήματα να μην μπορούμε να πάρουμε τα μάτια μας από πάνω του φωνάζοντας τις μπάρες του για να φυλακίσουμε μέσα μας το κάθε λεπτό.
Ο ΛΕΞ δεν χρειάζεται να προσπαθήσει για να κερδίσει την αλληλεπίδραση με το κοινό του, καταφέρνει να σε αιχμαλωτίζει η συγκέντρωσή του σε αυτό που κάνει, χωρίς πολλές λέξεις εκτός στίχων. Μοιάζει σαν να ραπάρει μόνος του στο στούντιο, στο δωμάτιο κάποιας πολυκατοικίας και εσύ με προσοχή να προσπαθείς να μην χάσεις λέξη σαν να ακούς από τη μεσοτοιχία.
Φίλοι του και συνοδοιπόροι στο ραπ ήταν εκεί, κομμάτια της στιγμής και αυτοί. Hgemona$, Μικρός Κλέφτης, Tsaki, ΣΑΝΤΑΜ, Ζήνων, Vlospa και Guè. Και μπορεί η μεγάλη έκπληξη με την εμφάνιση της Χαρούλας Αλεξίου να σφράγισε μόνο την πρώτη βραδιά -δικαίως για όσους κέρδισαν στη μάχη των εισιτηρίων- η αγκαλιά της όμως με τον ΛΕΞ πάνω στη σκηνή του ΟΑΚΑ και οι πρώτες νότες του «Φύγε» που πλημμύρισαν τα social ήταν αρκετές για να νιώσεις ότι αυτό που συνέβη ήταν κάτι παραπάνω από ένα απλό live.
Respect λοιπόν για μια συναυλία – εμπειρία που θα μείνει, σαν ένα άρτια σκηνοθετημένο βίντεο κλιπ που δεν έχασε στιγμή από την αυθεντικότητα και την ελευθερία του ραπ αλλά και τη ζωντάνια του live, σε έναν καλλιτέχνη που «πουλάει» χωρίς να το «πουλάει», που με εισιτήριο 15 ευρώ πρόσφερε σε όλους απλόχερα μια ξεχωριστή στιγμή «Για Την Κουλτούρα».
Και για όσους αναρωτιούνται γιατί «Για Την Κουλτούρα» στους στίχους του και πάλι η απάντηση:
Κι όταν λέω για την κουλτούρα, είναι αλήθεια γι’ αυτούς
Είναι γι’ αυτούς (γιατί η νίκη του ενός ποτέ δεν θα ‘ναι αρκετή)
Για τα παιδιά έξω από τα εικοσιτετράωρα
Για τις νυχτερίδες, για τα big boys
Για όσους αγαπάν αλήθεια
Η «Μωβ Βροχή» πέφτει και καθώς το νερό κυλάει ο ΛΕΞ ευχαριστεί εκ μέρους όλων την Αθήνα. Έτσι απλά και κατεβαίνει από τη σκηνή. Και εμείς ευχαριστούμε τον ΛΕΞ. Έτσι απλά. Για μια «τζούρα ρεαλισμού», για τον «υποτιθέμενο καλλιτέχνη που κρύβει μέσα του», γιατί «νιώθει μεγάλος μόνο τις μικρές ώρες», γιατί «ό,τι είναι είναι», για τις ιστορίες «από τον ΣΑΝΤΑΜ ως τη Χαρούλα», για το “street life”, για τα «μαύρα, κατάμαυρα airmax», για τη δική του «Σαλούγκα», για τις «σταγόνες που τρέχουν από τη μύτη μας», για «φωταγωγούς που καμιά φορά μυρίζουν γιασεμί όταν τα λέμε μαζί».
Γιατί… «το μόνο που θα αφήσουμε είναι ιστορίες και κανά δυο φωτογραφίες».
