Great Scott! Πέρασαν κιόλας σαράντα χρόνια από τότε που ο Μάρτι ΜακΦλάι οδήγησε την DeLorean για πρώτη φορά. Αλλά τι θα γινόταν αν ο Μάρτι πείραζε κάτι στο παρελθόν και αυτό έκανε την ιστορία να αλλάξει; Για παράδειγμα, τι θα γινόταν αν αντί για τρεις ταινίες Back to the Future, είχαμε δέκα; Δεν θέλω ούτε να σκέφτομαι ένα τόσο φρικτό σενάριο!
Αποδείξεις δεν υπάρχουν, αλλά όλοι ξέρουμε ότι στο μυστικό κρησφύγετο των ελίτ του Χόλιγουντ –λογικά κρυμμένο μέσα σε ένα ηφαίστειο– έχει υπάρξει η συζήτηση για ένα τέταρτο Back to the Future. Επειδή ο Μάικλ Τζ. Φοξ δεν θα μπορούσε να επιστρέψει, λόγω της νόσου του Πάρκινσον, η ταινία θα συγκεντρωνόταν στα παιδιά του, δηλαδή σε μια νέα γενιά, ώστε να μπορούνε να βγάλουνε όσες περισσότερες συνέχειες γίνεται.
Ήδη βλέπω το πρώτο τίζερ τρέιλερ στο μυαλό μου. Ξεκινάμε με μια αργή και μελωδική εκδοχή του κεντρικού μουσικού θέματος της σειράς σε πιάνο, όπου βλέπουμε τα ερείπια του χρονοτρένου της οικογένειας Μπράουν από το φινάλε της τρίτης ταινίας. Κάτι συνέβη εδώ. Πού είναι ο Ντοκ Μπράουν και η οικογένειά του; Μεγάλα γράμματα σε μαύρο φόντο θα λένε, «Σαράντα χρόνια πριν, ταξιδέψαμε πίσω στο μέλλον… ΤΩΡΑ, το μέλλον μας καλεί να επιστρέψουμε ξανά!»· ακολουθούν μερικά στιγμιότυπα από φωτογραφίες της οικογένειας ΜακΦλάι και ύστερα βλέπουμε τα παιδιά του Μάρτι να πηγαίνουν στο γκαράζ και να ξεσκεπάζουν την DeLorean –πιθανότατα ο Μάρτι έπαθε κρίση μέσης ηλικίας και την επισκεύασε– και όσο φουσκώνει η μουσική βάζουν την DeLorean μπρος, χάνονται και η οθόνη μαυρίζει αποκαλύπτοντας τους τίτλους “Back to the Future Part IV” με τη γνωστή γραμματοσειρά του franchise.
Όπως το Star Wars, το Rocky/Creed, το Ghostbusters, το Jurassic Park, το Terminator, το Alien, το Predator και κυριολεκτικά όλα τα υπόλοιπα εκατοντάδες IP που έχουν στην κατοχή τους τα studio, η ταινία δεν θα είναι συνέχεια, ασχέτως αν λέει Part IV στον τίτλο, αλλά ένα soft reboot, όπου στην ουσία θα γίνεται εκατό τοις εκατό αντιγραφή της αρχικής ταινίας για ένα «νέο κοινό», ό,τι και να σημαίνει αυτό. Κάπου στη μέση ή στο τέλος της ταινίας θα κάνουν και μια μικρή εμφάνιση ο Κρίστοφερ Λόιντ και ο Μάικλ Τζ. Φοξ, βάζοντας έτσι τη σφραγίδα γνησιότητας στην ταινία και μετά απ’ αυτό θα ακολουθήσει ένα τσουνάμι από content με το branding Back to the Future. Κόμιξ, βιντεοπαιχνίδια, πατατάκια, χαρτομάντιλα, όπου μπορούν να βάλουν το brand θα το κάνουν.
Μετά το τέταρτο μέρος θα ακολουθήσει πέμπτο και έκτο και ενώ όλοι θα λένε πως «είναι άψυχα» και πως «δεν έχει τη μαγεία της πρώτης τριλογίας», για κάποιον παράξενο λόγο θα συνεχίζει να βγάζει πάρα πολλά λεφτά. Εννοείται πως θα ανοίξει περισσότερο η όρεξη του studio που θα πάει με τη λογική «αφού ζητάνε περισσότερο, τότε θα πάρουν περισσότερο» και θα δώσει το πράσινο φως για σειρές σε streaming πλατφόρμες. Πλέον, θα παίρνουμε κάθε χρόνο Back to the Future, θα έχουμε τόσο content που δεν θα ξέρουμε τι να πρωτοδούμε και σιγά σιγά, όπως τα σκυλιά που απομακρύνονται όταν ξέρουν πως έρχεται η ώρα τους, τα νούμερα τηλεθέασης θα πέσουν, οι μάχες στο ίντερνετ θα είναι ασταμάτητες και οι νέοι φανς θα τσακώνονται με τους παλιούς φανς. Όλοι θα σταματήσουν να παρακολουθούν και θα προτιμήσουν να βλέπουν τις βιτριολικές απόψεις τρίτων που κάνουν βίντεο στο YouTube με αποκλειστικό σκοπό να μισήσουν το περιεχόμενο και κάπου αργότερα, εκεί που ήδη θα έχουν ανακοινωθεί άλλες πέντε συνέχειες συν ένα κοινό κινηματογραφικό σύμπαν που απαρτίζεται από τα βιντεοπαιχνίδια και τα spinoffs, θα βγει δεύτερη ανακοίνωση πως έχουν ακυρωθεί όλες οι ταινίες και οι σειρές. Τώρα, το Back to the Future είναι ένα «λερωμένο» και «τοξικό» franchise που δεν είναι καθόλου διασκεδαστικό να μιλάς γι’ αυτό, γιατί είναι δεδομένο ότι κάποιος θα αρχίσει να τσακώνεται από το σχίσμα που έχει δημιουργηθεί. Άνθρωποι θα προσπαθούν να επισκεφτούν την αρχική τριλογία, αλλά θα βρίσκουν δύσκολο να αγνοήσουν όλη την κακοφωνία που έχει δημιουργηθεί και όλους τους χαρακτήρες που έχουν χαλάσει οι σεναριογράφοι του 21ου αιώνα με τα πρίκουελ, τα σίκουελ και τα μίντκουελ.
Ο λόγος που το Back to the Future παραμένει μέχρι και σήμερα τόσο αγαπητό στο κοινό, και συνεχίζει να βρίσκει φανατικούς υποστηρικτές, είναι επειδή αποτελεί μια χρονοκάψουλα της εποχής του. Είναι μια επιστημονική φαντασία για το πώς έβλεπαν οι άνθρωποι της δεκαετίας του ’80 τον χωροχρόνο και τη θέση τους μέσα σε αυτόν. Δεν το βλέπεις για την επιστημονική του σοβαρότητα, δεν το βλέπεις για τις επικές του μάχες. Το βλέπεις για το χιούμορ και την ευρηματικότητά του, για την απίστευτη προσοχή στις λεπτομέρειες, το σφιχτό σενάριο, για τη ζωντάνια και την αισιοδοξία του. Παρακολουθώντας το, δεν σε ενδιαφέρει κάτι πέρα από τον κόσμο της ταινίας. Πλέον, ο mainstream κινηματογράφος έχει καταντήσει αγγαρεία. Για να δεις μια ταινία πρέπει να παρακολουθήσεις άλλες πέντε σειρές από δυο σεζόν η κάθε μία, που στην τελική δεν έχει καμιά σχέση με την ταινία που θες να δεις. Το Back to the Future ζητάει την προσοχή σου τρεις φορές για λιγότερο από δύο ώρες.
Μόλις «γδύσεις» την ταινία από τα φουτουριστικά της ρούχα, αυτό που μένει είναι η ερώτηση, «θα έκανες παρέα με τους γονείς σου»; Μπαίνουμε στη θέση ενός πρωταγωνιστή ο οποίος αισθάνεται ντροπή και απογοήτευση για τους δικούς του, τη ζωή του και το σπίτι του. Οι περιπέτειές του τον στέλνουν στο παρελθόν και βλέπει την οικογένειά του στο 1955 –πριν οι γονείς του αναπτύξουν δεσμό. Μπαίνει στη θέση τους, βλέπει τις ζωές του και ίσως, εκείνη την εβδομάδα που την περνάει συνομήλικος μαζί τους, τους μαθαίνει καλύτερα απ’ ό,τι ο οποιοσδήποτε από εμάς μπορεί να μάθει τους δικούς του. Τα προσωπεία και οι ρόλοι σπάνε και στο τέλος μένουν οι άνθρωποι με τις φοβίες και τα ελαττώματά τους. Ο Μάρτι ΜακΦλάι βοηθάει τους γονείς του να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι στο παρελθόν και αυτό εξασφαλίζει ένα καλύτερο μέλλον για εκείνον.
Επίσης, αξίζει να αναφερθούμε στη μήνυση που κατέθεσε ο ηθοποιός που υποδύεται τον Τζορτζ ΜακΦλάι, ο Κρίσπιν Γκλόβερ. Λόγω καλλιτεχνικών διαφωνιών, ο Γκλόβερ δεν επέστρεψε στο δεύτερο και τρίτο μέρος της σειράς. Έτσι, ο Ζεμέκις χρησιμοποίησε υλικό από την πρώτη ταινία για τις σκηνές του Τζορτζ ΜακΦλάι σε συνδυασμό με έντονο προσθετικό μακιγιάζ σε έναν άλλο ηθοποιό ώστε να μοιάζει στον Γκλόβερ. Συγκεκριμένα, χρησιμοποίησαν το γλυπτό του προσώπου του που είχαν φτιάξει για την πρώτη ταινία, με αποτέλεσμα ο Γκλόβερ να καταθέσει τη μήνυση καθώς χρησιμοποιούσαν το «πρόσωπό» του δίχως την άδειά του. Σαράντα χρόνια αργότερα, που εδώ και μια δεκαετία «ανασταίνουν» νεκρούς ηθοποιούς με CGI για να παίξουν παλιούς τους ρόλους, τι τερατουργήματα θα έκαναν για να επαναφέρουν τον Μάικλ Τζ. Φοξ και τον Κρίστοφερ Λόιντ στους παλιούς τους ρόλους; Ο λόγος που δεν έχει γίνει ακόμα κάτι, είναι επειδή είναι στα συμβόλαια του Ρόμπερτ Ζεμέκις και του Μπομπ Γκέιλ να μην γυριστεί καμιά νέα ταινία όσο είναι εν ζωή, αλλά κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει μετά. Το σίγουρο είναι πως το στούντιο, μετά τον θάνατο των δημιουργών, δεν πρόκειται να αφήσει τη σειρά «ανεκμετάλλευτη» και σίγουρα θα αποπειραθούν να κάνουν κάτι με αυτή. Κατά πάσα πιθανότητα, ο Λόιντ και ο Φοξ δεν θα ζουν τότε, και επειδή η νοσταλγία παίζει τεράστιο ρόλο σε αυτές τις σειρές, σίγουρα η κατάσταση θα πάρει μια άσχημη τροπή.
Το Back to the Future, χωρίς να το ξέρουν τότε οι δημιουργοί, είναι η επανάσταση στο σύγχρονο Χόλιγουντ, γιατί παραμένει το μοναδικό franchise που δεν έχει αρμεχθεί μέχρι τελευταίας σταγόνας. Δεν έχει φτάσει τα επίπεδα κορεσμού που έχουν φτάσει άλλες σειρές και γι’ αυτό θα παραμένει γοητευτικό και διασκεδαστικό και τα επόμενα σαράντα χρόνια, βρίσκοντας στην πορεία νέους θεατές που θα τους στείλει για ένα ταξίδι πίσω στο μέλλον.
