Η Αθήνα όταν γιορτάζει, αδειάζει. Ο κόσμος την αποθεώνει, την προσκυνά με το φευγιό του, σιωπηρή συμφωνία πως είμαστε πολλοί και μάλλον δεν χωράμε. Φευγιό για κάποιους λοιπόν και παραμονή, επίμονη για άλλους που κόντρα στην παραδοχή που θέλει τις αργίες ταξιδιάρικες, εμείς μένουμε εδώ.
Θα ξεκινήσω κατηφορίζοντας την ημέρα εορτασμού της 28ης Οκτωβρίου και του ηχηρού ΟΧΙ στο Πολεμικό Μουσείο που έχει την τιμητική του. Ανάμεσα στην εκτενή συλλογή του, μια νοερή περιδιάβαση στην ιστορία από την εποχή του λίθου και του χαλκού, περνώντας στα γρήγορα από την Αρχαία Ελλάδα και το Βυζάντιο καθώς και τα γεγονότα του ‘21 και καταλήγοντας σε πιο πρόσφατες ιστορικές στιγμές όπως τη γερμανική εισβολή το ’41 και τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Στον εξωτερικό χώρο του μουσείου βρίσκεται επίσης μεγάλος αριθμός πυροβόλων όπλων που χρησιμοποιήθηκαν από τον Ελληνικό Στρατό, πλήθος αεροσκαφών της Πολεμικής Αεροπορίας, αλλά και εκθέματα του Πολεμικού Ναυτικού.
Ένα καφέ στο χέρι από το War Museum Café που το έχω εντοπίσει εδώ και πολύ καιρό στον περίβολο του Πολεμικού Μουσείου της Αθήνας, ένα van αντίκα, βαμμένο εξωτερικά μιλιτέρ και θα κατευθυνθώ προς τον Εθνικό μας Κήπο για να παίξουμε κρυφτό. «Ψάξε ψάξε, δεν θα με βρεις», θα μπορούσε να είναι ο τίτλος αυτής της έκθεσης με τους 13 καλλιτέχνες, με την Ελληνίδα Λουκία Αλαβάνου να αποτελεί την 14η εικαστικό, στην οποία και έγινε απευθείας ανάθεση, που συμμετέχουν να στήνουν ένα καινοτόμο παιχνίδι για τους λάτρεις της τεχνολογίας αλλά και της τέχνης.
“Seeing the invisible”, η έκθεση σύγχρονης τέχνης επαυξημένης πραγματικότητας που υλοποιείται σε συνεργασία με βοτανικούς κήπους παγκοσμίως. Με τον online χάρτη στον χέρι μου μέσα από το κινητό ή το τάμπλετ μου, θα βάλω στόχο να εντοπίσω όλα τα έργα την ίδια στιγμή που θα περιφέρομαι σε κάθε μονοπάτι του κήπου ανάμεσα σε σπάνια δέντρα και φυτά. Μια σταθερή πύλη και εμείς να περνάμε το κατώφλι της σε μια σφαίρα αυξανόμενων μεταλλάξεων χρώματος, φωτός και ήχων στο έργο ”Pneuma” (Πνεύμα) του Mel O’ Callaghan. Έργα που δεν διαταράσσουν την χλωρίδα, και διατηρούν το αποτύπωμα του άνθρακα στο ελάχιστο.
Με αυτή τη σκέψη θα συνεχίσω τη διαδρομή μου, δίχως αυτοκίνητο παρά με τα πόδια μου ή με το ποδήλατο αν αντέχω, προς το Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας που λόγω της επετείου είναι ανοιχτό για όλους με δωρεάν είσοδο. Εκεί στο καφέ, η εικαστικός Έλλη Γρίβα επιμελείται έργα ειδικής ομάδας παιδιών και ενηλίκων, έργα εμπνευσμένα από τη φιλοσοφία του kintsugi, της ιαπωνικής τέχνης της επιδιόρθωσης των σπασμένων κεραμικών με ρητίνη αναμεμειγμένη με χρυσό. «Μαζεί ή Kintsugi – Η Σπασμένη Λέξη». Η ζημιά, η φθορά όπως και η ατέλεια λειτουργούν ως προτέρημα, ως διέξοδος. Το σπάσιμο πια δεν κρύβεται αλλά αναδεικνύεται ακόμα περισσότερο και το χρυσό που ρέει κατά μήκος των ρωγμών προσδίδει στο αντικείμενο μια ξεχωριστή ομορφιά. Η ατέλεια στην πλήρη αποδοχή της. Η τέχνη μπορεί και πρέπει να ανακουφίζει.
Δέκα λεπτά δρόμος προς το Ρομάντσο όπου φιλοξενεί στο χώρο του, την έκθεση – art project ”Υπό Διαπραγμάτευση | Under Negotiation”, σε επιμέλεια Σοφίας Δαλαμάγκα και Λιάνας Ζωζά, μια οργάνωση του Kroma Magazine. Η καθεμία από τις συμμετέχουσες φωτογράφους καταθέτει την δική της άποψη – εικόνα, σχολιάζοντας μέσα από τα έργα της, τη σύγχρονη γυναίκα και τους ρόλους που της δίνουν ή που η ίδια επιλέγει.
Το γυναικείο σώμα έχει τον πρώτο ρόλο λειτουργώντας σαν εργαλείο που αλλάζει δυναμικά για να μεταφέρει στον θεατή μηνύματα άμεσα ή υποβόσκοντα, όλα τους όμως ηχηρά. Ανάμεσα σε φωτογραφίες και συζητήσεις θα αναρωτηθούμε για την θέση της γυναίκας και πώς αυτή ορίζεται, την κοινωνική της ταυτότητα από τον Μεσοπόλεμο μέχρι και σήμερα. Είχε δικαιώματα ή μόνο υποχρεώσεις και ποια ήταν η σχέση της με τη δημόσια και ιδιωτική σφαίρα; Ποια η θέση της, ποια τα δικαιώματά της σήμερα; Ναι στη γυναίκα. Ναι στην τέχνη. Ναι στη ζωή.
Θα κατευθυνθώ προς το σπίτι. Αύριο μια νέα μέρα ξημερώνει. Οι στίχοι μου έρχονται στο μυαλό και με γαληνεύουν. Αρχίζω να σιγοτραγουδάω.
Θα περάσουν τα σύννεφα
δίπλα μου προχώρα χώρα αθάνατη των γενναίων οι θάνατοι.
Μοίρα δοξασμένη
Μοίρα αιώνια χαραγμένη.
Θα περάσουν τα σύννεφα
θα ρθουν χελιδόνια θα ‘ρθει η ʼνοιξη
ξανά μ’ άσπρο και γαλάζιο φως η ελπίδα.
Κι η ζωή γλυκιά πλάι στη θάλασσα σε μια φοινικιά.
Στην αγκαλιά σου πλάι στο κύμα κέρνα με φιλιά
αχ μες τη σιγαλιά στον πόλεμο το κρίμα.
Άκου την καρδιά, πώς χτυπά – δεν θα κάνουν βήμα.
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Πρώτη εκτέλεση: Άλκηστις Πρωτοψάλτη
