Ξεκίνησα να ακούω την Michelle Gurevich συστηματικά τον τελευταίο μήνα. Την είχα σαν αίσθηση στα αυτιά μου από το vintage cinematic rock αέρα του “Here’s The Part” την a priori σχέση ενός μουσικόφιλου με το “Goodbye My Dictator” και τη συνάντηση μιας σχεδόν φασαίας για την τέχνη της με το “Party Girl”. Ωστόσο αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι πως όσο περνούσαν οι ήμερες και εγώ ανακάλυπτα τη μουσική της τόσο πιο πολύ εμπλεκόμουν συναισθηματικά. Αγάπησα το άλμπουμ της “Ecstasy is the Shadow Of Ecstasy”, για τον smooth vintage dreamy χαρακτήρα του και το οξύμωρο των ανάλαφρων μελωδιών και της ατμοσφαιρικής φωνής της. Βέβαια, δεν γίνεται να αγνοήσεις το “New Decadence” ή την αγνή ατμόσφαιρα του ήχου του “Party Girl”.
Ποια είναι όμως η Μichelle Gurevich που κατάφερε να με κάνει αβίαστα να την αποκαλώ με το μικρό της μέσα σε 20 ημέρες ακρόασης; Την γνωρίσαμε με το όνομα “Chinawoman” αυθόρμητα όταν η garage band της, της ζήτησε όνομα project. Αργότερα το εγκατέλειψε αφού δέχτηκε κριτική, επειδή δεν ήταν Κινέζα και χρησιμοποίησε ακατάλληλα τη λέξη. Γεννημένη στον Καναδά από Ρώσους γονείς, μεγάλωσε με τα ρωσικά ως πρώτη της γλώσσα. Ξεκίνησε την καριέρα της ως σκηνοθέτριά αλλά όπως έχει αποκαλύψει σε συνέντευξή της προσπάθησε να γράψει ένα τραγούδι και διαπίστωσε ότι δεν ήταν μόνο φθηνότερο, αλλά και πολύ πιο εύκολο να πετύχει ένα καλό αποτέλεσμα. Και κάπως έτσι μέσα από το υπνοδωμάτιο της ξεκίνησε την τραγουδοποιία της.
Η ημέρα του live, την Παρασκευή 12 Ιουνίου, -στο πλαίσιο του Plisskën Festival- έφτασε και με βρίσκει στην ουρά έξω από τη Λιοσίων να δροσίζομαι με κάποιες random σταγόνες όσο ανανέωνα το κραγιόν μου σε μια τζαμαρία αποθήκης φορώντας τα ακουστικά μου και ακούγοντας το “Lovers Are Strangers”. H τελευταία ειδοποίηση ότι το live ξεκινάει με έβαλε μέσα στο γεμάτο Gagarin 205. Το πρώτο «ουάου» που φώναξε το μυαλό μου ήταν για την πιστότητα της ατμόσφαιρας του live σε σχέση με αυτό που είχα στα αυτιά μου 5 λεπτά πριν. Το “Friday Night” άνοιξε τη βραδιά και αρχίζω να την αποκωδικοποιώ. Δωρική σε βαθμό που πίστευες πως αυτή η σπάνια contralto φωνή είχε επιλέξει το συγκεκριμένο σώμα για να κατοικήσει. Σαν να μην μπορούσε το ένα να υπάρξει χωρίς το άλλο. Κάπου εκεί ήρθε και το δεύτερο «ουάου» του εγκεφάλου με την πιστότητα της μπάντας και της φωνής της. Πολύ σπάνια indie καλλιτέχνες με lo-fi αισθητική ακούγονται τόσο άρτιοι live. To επόμενο είναι το “Vacations From Love” και όσο οι στίχοι του περιγράφουν σε μια πρώτη ανάγνωση κάποιες “self-love” τύπου διακοπές, εγώ σκεφτόμουν πως αν υπήρχαν dark-goth μπαλαρίνες θα έκαναν μόνο αυτά τα τέσσερα πέντε πλάγια και μπροστινά βήματα που έκανε η Michelle πάνω στη σκηνή.
Κάνει μια παύση, μας καλωσορίζει, δείχνει την απογοήτευσή της για τον κλειστό χώρο και συγκεκριμένα λέει πως δημιουργήθηκε πολύ drama για μερικές μόνο ψιχάλες. Συνεχίζει να τραγουδάει και μου δημιουργεί μια απίστευτη αίσθηση χαλαρότητας μέσα σε μια εντελώς οξύμωρη κατάσταση των στίχων της και του ήχου της. Νομίζω πως αυτή την ισορροπία την χειρίζεται με μαθηματική ακρίβεια. Η Michelle Gurevich είναι μια πολύπλευρη καλλιτέχνις και αυτό που κάνει την τόσο ατμοσφαιρική μουσική της ρέουσα και καθόλου βαριά είναι το mentalité της. Όπως είπα πριν ήταν σαν να έβλεπα μια dark μπαλαρίνα σε ένα παριζιάνικό καμπαρέ με μια άκρως βαλκανική ορθόδοξη ατμόσφαιρα όπου το λικέρ αναμειγνύεται με το λιβάνι.
Είχε μια απαλότητα ο τρόπος που απευθύνθηκε στο κοινό. Χιούμορ και σαρκασμό όσο έπρεπε, λόγια όσα αναλογούσαν και ένα ευχαριστώ σε μια ακροάτριά της, μητέρα 6 (!) παιδιών, από τον Καναδά, η οποία ταξίδεψε μέχρι την Ελλάδα για να την ακούσει live. Για έναν καλλιτέχνη με σχετικά μικρή δημοσιότητα αποδεικνύει περίτρανα το πόσο πιστό κοινό έχει. Ένιωσα λίγο ότι ανήκω στο fanbase της όταν αντανακλαστικά αντέδρασα στα “Temptaition”, “End Of An Era, “Love from a Distance” “Goodbye My Dictator” “Music Gets you Girls”. Και ναι φυσικά στο “Party Girl”!
Προσωπικά θεωρώ πετυχημένη μια συναυλία όταν την ώρα της επιστροφής φορέσω πάλι τα ακουστικά μου και ακούσω σε repeat κομμάτια που ήταν πιο άμεσο παρελθόν εκείνης της στιγμής. Αυτό συνήθως μου συμβαίνει με καλλιτέχνες κατηγορίας αυτόφωτου αστερισμού. Εκείνο το βράδυ για εμένα η Michelle Gurevich εντάχθηκε σε αυτή τη κατηγορία.
