Iούλιος στην Αθήνα. Μηδέν μπάνια ακόμα, αλλά είναι Παρασκευή απόγευμα και θέλεις κάπου να εκτονώσεις την πίεση της εβδομάδας. Οργανώνω την παρέα και κατεβαίνουμε κέντρο. ΣΤΟΑ Culture ο προορισμός, στην Πεσμαζόγλου. Ξέρεις εκεί που πήγαινες να παραλάβεις τα βιβλία των φοιτητικών σου χρόνων. Ο χώρος έχει ανακαινιστεί κρατώντας όλα τα μοναδικά στοιχεία του Μεγάρου Αρσακείου, εμπλουτίζοντάς τον με σύγχρονα αρχιτεκτονικά και διακοσμητικά στοιχεία του σήμερα. Στην καρδιά λοιπόν του ιστορικού κέντρου της Αθήνας, υπάρχει και το αίθριο της ΣΤΟΑ Culture, το οποίο φιλοξενεί δεκάδες δράσεις. Gigs από λοcaλ αλλά και διεθνούς φήμης καλλιτέχνες, προβολές ταινιών και θεατρικές παραστάσεις. Εγώ επέλεξα το live της Νalyssa Green και της Δεσποινίδας Τρίχρωμης για το κλείσιμο της εβδομάδας μου.
Το live ξεκίνησε με τη Δεσποινίδα Τρίχρωμη και τo synth της, παρουσιάζοντάς μας ένα solo mashup με λούπες, το οποίο δημιουργούσε μια έξτρα ονειρική ατμόσφαιρα κάτω από τον αττικό ουρανό. Η εισαγωγή από «Τι Τέλεια Μέρα» με έκανε να σκεφτώ ένα ηλιόλουστο πρωινό στην αγαπημένη μου παραλία τρώγοντας ροδάκινα και κοιτώντας τον ήλιο. Πολύ γρήγορα ανέβηκε στη σκηνή και η Nalyssa Green. Μου άρεσε πάρα πολύ αυτός ο μη διαχωρισμός του live. Και αυτό το είχα εντοπίσει από τη γενικότερη ατμόσφαιρα και στην κοινή αφίσα τους και στα κοινά βίντεό τους. Και όσο τις κοιτούσα στη σκηνή, σκεφτόμουν πως αν θέλουμε να μιλήσουμε για γυναικεία ενδυνάμωση και αλληλοϋποστήριξη, αυτή ήταν μια πολύ υγιής και άξια αναφοράς εικόνα αλλά και ενέργεια. Ξεχώρισα το ντουέτο τους «Πληγές» και το «Φυτό» το οποίο είναι κομμάτι της Τρίχρωμης αλλά το είπαν πολύ όμορφα μαζί. Όπως και το “Girlhood”. Η Nalyssa κατέβηκε από τη σκηνή και η Τρίχρωμη πήρε ξανά τη σκυτάλη, δημιουργώντας με τα synths της νοητά αστρικά ταξίδια. Το «Όντως Φιλιούνται» με τοποθέτησε μέσα σε ένα κινηματογραφικό καρέ, με εμένα πρωταγωνίστρια, να αναλογίζομαι τον στίχο: «τώρα άχρονα συγχρονίστηκαν / συγκινήθηκαν / πώς θα μάθαιναν / δεν θα μίλαγαν / δεν χρειάζονταν». Αγαπημένη μου στιγμή ήταν η ερμηνεία του “The Closest to U”, ενός υπέροχου κομματιού από το OST της ταινίας «Βγαίνουν μέσα απ’ τη Μάργκο».
Μετά από ένα ολιγόλεπτο διάλλειμα και ενώ εγώ σκεφτόμουν τι ωραίες και σε εξαιρετική αναλογία ήταν οι διφωνίες τους, η Nalyssa ανέβηκε ξανά στη σκηνή ερμηνεύοντας κομμάτια από το τελευταίο της άλμπουμ, το «Απαλό». Ξεχώρισα το «Σήμερα» και την «Έκλειψη», όπως και όταν είχα ακούσει τον δίσκο. Έπειτα σηκώθηκα για το δικό μου αγαπημένο «Kρεμ Καραμελέ», το οποίο αρχίζει να εξελίσσεται σε σοβαρό καλοκαιρινό κόλλημα, ειδικά ο στίχος «είναι η ζωή μονόχρωμη, μα εγώ είμαι εμπριμέ». Έχει μια ανεμελιά και μια εσωτερική ειρωνεία αυτό το κομμάτι. Aπό εχθές παίζει σε λούπα. Από εχθές λιγουρεύομαι κρεμ καραμελέ!
Ακολούθησαν κομμάτια από το άλμπουμ «Πολύ Καλή Στα Πάρτυ». Μου αρέσει η ειρωνεία και ο σουρεαλισμός που δημιουργεί για τον εαυτό της και το καλύτερο παράδειγμα είναι το «Κρεβάτι». Η Nalyssa είναι ένα απαλό, σκοτεινό κορίτσι, το οποίο είναι πολύ καλό στα πάρτυ, αρκεί αυτά να είναι μακριά. Πως λέμε το «μακριά και αγαπημένοι», κάπως έτσι. Ωστόσο στα κομμάτια όπως το «Κοκτέιλ», το «Πολύ Καλή στα Πάρτυ», ή στο «Όλα τα Πάρτυ του Κόσμου», απέδειξε πως είναι όντως πολύ καλή και όταν είναι μέσα σε αυτά. Πολύ ειλικρινής και χαλαρή με το κοινό, με το οποίο είχε δομημένο κώδικα επικοινωνίας, μίλησε για τα δέκα χρόνια από την κυκλοφορία του «Κοκτέιλ» και για μια deluxe κυκλοφορία έκπληξη…. Οπότε stay tuned people!
Εν κατακλείδι, ήταν μια βραδιά απαλή, τρίχρωμη, μα κυρίως πολύ καλή στα synths, στο ωραιότερο αίθριο της πόλης!
