«Και κάψ’ το στην ταράτσα του Φοίβου / Και σκασ’ το στην ταράτσα του Φοίβου
Και βρες το, το χαμένο λιμάνι / Που όλοι ξέρουν πως υπάρχει / Μα δεν το είδε κανείς.»
Τετάρτη περπατώ εις το Πεδίον του Άρεως, λύκο δεν βλέπω μοναχά κάτι Plásmata κυκλοφορούνε διάσπαρτα, τα προσπερνώ ατρόμητος και όξω απ’ τo Άλσος βρίσκομαι. Φοίβο Φοίβο είσαι δω; Έξω απ’ το θέατρο Άλσος πολύς ο κόσμος δείχνουν τα εισιτήρια τους παρέες, ζευγάρια και εισέρχονται στη γειωμένη πια Ταράτσα του Φοίβου. Είμαι ασθενής χρόνιος του Φοίβου και δεν πάω κόντρα στον Δεληβοριά. Αποκαλούσα πάντα τις ταράτσες του μια όαση, τις ακολουθώ απ’ όταν ξεκίνησαν απ’ τα αψηλά ίσαμε τώρα που ήρθανε στα ισόγεια. Και πώς να χωρέσει τόσος κόσμος σε μια ταράτσα αναρωτιόμουν καθήμενος στο τραπέζι μου χαζεύοντας το πλήθος. Να ‘μασταν και χίλιοι νοματαίοι; Όπου και αν κοίταζα κεφάλια έβλεπα και τον Λυκαβηττό.
Άρχισε το πρόγραμμα, αρχίσανε τα τραγούδια πήρα τη γρανίτα λεμόνι μου και βρήκα την αναπαυτική μου στάση. Ήμουν και τυχερός, για καλεσμένους του είχε ο Φοίβος τη Δήμητρα Νικητέα με το stand up της, την Imiterasu με την αγγελική της φωνή, τους Μιχάλη και Παντελή Καλογεράκη, τα «Καλογεράκια» αλλιώς τους ποιητές τροβαδούρους και τη Λένα Κιτσοπούλου, η οποία μάλιστα τόλμησε και καλώς έπραξε να αφιερώσει το τραγούδι «Παιδί της Νύχτας» σ’ έναν θεατράνθρωπο που κείνη τη μέρα κηδεύτηκε:
«Θέλω να του πω αυτό το τραγούδι σα να ήταν εδώ, γιατί ήταν πέρα απ’ όλα αυτά που ξέρουμε όλοι, το μεγάλο αυτό πνεύμα, ο μεγάλος αυτός άνθρωπος του θεάτρου που δεν ξέρω αν θα ξαναγεννηθεί ποτέ ή αν εμείς θα δούμε κάποιον τέτοιον πάλι όσο ζούμε. Όσοι καταφέραμε και είχαμε την τύχη να τον γνωρίσαμε ξέραμε ότι ήταν ένα φοβερό πολύ σοβαρό παιδί της νύχτας. Οπότε πάμε για τον Βασίλη Παπαβασιλείου.»
Αν για κάτι μεταξύ πολλών άλλων θα πρέπει να θυμόμαστε τον Βασίλη Παπαβασιλείου είναι που με το έργο του και την πένα του αναθεώρησε την επιθεώρηση. Είναι δύσκολο πράγμα η σάτιρα ειδικά στο σήμερα που αν παρακολουθήσεις ειδήσεις τα νέα σε ξεπερνούν ως περιεχόμενο με τον παραλογισμό τους. Ακόμα πιο δύσκολο από τον παραλογισμό στον οποίο πρωταγωνιστούμε είναι το βαριετέ και η επιθεώρηση. Η επιθεώρηση επιθεωρεί σχολιάζοντας κι είναι επικίνδυνη να μετατραπεί σε ευτελές γραφικό θέαμα ορμώμενο μοναχά από φθηνά αστεία της παρέας λαϊκίζοντας. Όλα όμως αυτά τα επικίνδυνα μεταποιούνται άμεσα σε ψυχαγωγία ουσιαστική όταν τα πιάνει ο Φοίβος Δεληβοριάς.
Ο Φοίβος στην Ταράτσα του παραμορφώνει στίχους τραγουδιών και με την πένα του ανασταίνει τους νεκρούς απ’ το Α’ Νεκροταφείο γιατί θέλει να σκηνοθετήσει τραγωδία με την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Αυτό ήταν ένα από τα αγαπημένα μου σημεία στην παράσταση. Ανέστησε την Αλίκη, τη Ρένα Παγκράτη -καταλάθος γιατί ήθελε την άλλη Ρένα τη Βλαχοπούλου ν’ αναστήσε-ι αλλά και την Τζένη Βάνου. Κι εμείς γελάγαμε και δεν αφήναμε την Κοιμωμένη του Χαλεπά να κοιμηθεί.
Είναι χάρισμα να μπορείς να κάνεις σάτιρα και δη πολιτική στιγμές στιγμές παίρνοντας ως πρώτη ύλη το περιεχόμενο του First Dates ας πούμε. Σίγουρα τον βοηθάει τον Φοίβο πολύ και η αβανταδόρικη παρέα του. Η Γαλήνη Χατζηπασχάλη και ο Πάνος Παπαδόπουλος κερνάνε κωμωδία με το κιλό. Οι τρεις χορευτές Θάνος Ραγκούσης, Μιχάλης Κριεμπάρδης, Έλσα Σίσκου αεικίνητοι στασιό δεν έχουνε. Μα και η Νεφέλη Φασουλή δώρο μεγάλο είναι που επέστρεψε στην Ταράτσα. Για τον Θανάση Αλευρά τι να πεις τώρα; Τόσο ετοιμοπόλεμη κωμίκα που ακόμα κι όταν κατάπιε μια τούφα μαλλιά απ’ την περούκα του η άμεση αντίδρασή του μας έκανε να ξεκαρδιστούμε.
Όμως κι ο Φοίβος Δεληβοριάς δεν πάει πίσω, δεν είναι ο τραγουδοποιός που είχα γνωρίσει και αγαπήσει πια. Κάθε καλοκαίρι εξελίσσεται σε έναν κωμικό ηθοποιό που μου θυμίζει τους παλιούς του ελληνικού κινηματογράφου. Ναι, κάνει καταπληκτικό Λευτέρη Παπαδόπουλο, άριστο Άδωνι Γεωργιάδη έως και Ντόναλντ Τραμπ.
Το πόσο ευχάριστα πέρασε η ώρα ούτε που το κατάλαβα είχε και μια πανσέληνο να συντροφεύει τα γέλια μας στο φόντο. Όταν βγήκε ο Δεληβοριάς να μας ενημερώσει πως πρέπει να κλείσει το πρόγραμμα γιατί οι γείτονες μπορεί να κάνουν μηνύσεις ομολογώ ξενέρωσα μα με αποζημίωσε όταν «ήρθε» στο μικρόφωνο η «Κική που κάθε βράδυ κάνει ό,τι μπορεί». Στο τέλος του τραγουδιού και πριν την υπόκλιση εκεί που λέει ο στίχος «…μένω στην Καλλιθέα και αγαπάω μια Κική» πετάγεται μια γυναίκα και φωνάζει δυνατά «η ζωή μόνο έτσι είναι ωραία Φοίβο». Όντως η ζωή μπορεί να μην είναι πάντα ωραία μα ο Φοίβος με τα τραγούδια του που ‘χουν μιλήσει στην καρδιά μας και οι ταράτσες του κάθε καλοκαίρι τις κάνουν τις ζωές μας πιο ωραίες. Ένα μεγάλο χειροκρότημα έπεσε για τον Φοίβο και την παρέα του, για τους μουσικούς του, τους ηχολήπτες, τους τεχνικούς, τους συνεργάτες του μα και για το προσωπικό του Άλσους που κάναν τη βραδιά μας κι αυτοί πιο ωραία.
Πάω συχνά στην Ταράτσα μα δεν το λέω πουθενά, τα τραγούδια του Φοίβου μ’ οδηγούν στη χαρά, μένω στο Άλσος κοντά και γυρνώ με τα πόδια τραγουδώντας το Χάλια μα η ζωή μου μόνο έτσι γίνεται πιο ωραία. Τις επόμενες Τετάρτες κάντε μια απόπειρα να γίνει η ζωή σας πιο ωραία. Οι τιμές των εισιτηρίων λογικές κι οι φιλοξενούμενοι της Ταράτσας του Φοίβου που έπονται όπως η Κατερίνα Στανίση (18/6), οι Χατζηφραγκέτα (25/6) και ο Μάριος Φραγκούλης (2/7) είναι εγγύηση πως η βραδιά που θα περάσετε θα ‘ναι ωραία.
