Θα μπορούσα να ξεκινήσω το κείμενό μου με το τσιτάτο «ROBBIE Σ’ΑΓΑΠΩ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!». Λιτό, περιεκτικό, γρήγορο και αποτελεσματικό και για τον συντάκτη και για τον αναγνώστη που μέσα από καμιά δεκαριά φωτογραφίες θα έτρεφε για ακόμα ένα απόγευμα το αδηφάγο μάτι του και θα γέμιζε ντοπαμίνη το μυαλό του. Αλλά ξέρετε τι; Λατρεύω να γεμίζω τα κείμενά μου με ατόφια ντοπαμίνη. Και ατόφια ντοπαμίνη για εμένα δεν ήταν αμιγώς το χθεσινό βράδυ αλλά το ότι τραγουδούσα μόνη μου στη μέση του δρόμου “And through it all, she offers me protection…”, όπως ακριβώς δυο χρόνια πίσω στο λεωφορείο στη Μαλακάσα… Νιώθω πολύ τυχερή που έχω δει ζωντανά των Robbie Williams δυο φορές στη ζωή μου. Και χαίρομαι ακόμα περισσότερο που έζησα και μεγάλωσα με τη μουσική του. Ο Robbie Williams είναι ό,τι πιο “90’s culture” υπάρχει αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη και ναι είναι ο βασιλιάς του pop entertainment. Την Πέμπτη 02/10 στο Παναθηναϊκό Στάδιο το απέδειξε περίτρανα για ακόμη μια φορά, όμως με λίγο διαφορετικό τρόπο.
Αφού ο καιρός μας έκανε την χάρη, περίπου στις 9 παρά κατάφερα να φτάσω στο στάδιο. Έπιασα θέση στην αρένα και περίμενα καρτερικά το σόου να ξεκινήσει. Οι οθόνες φωτίστηκαν και ένας εκφωνητής μιλούσε για την διασκέδαση του σήμερα. Τις πλατφόρμες, τα σόσιαλ, το πώς κυριαρχούν-καταπατούν-επιβάλλονται στις ζωές μας και πόσο διαφορετικά αντιλαμβανόμαστε όλοι μας πλέον την διασκέδαση. Και έτσι ξαφνικά σαν πραγματικός πύραυλος ο Robbie με μια κόκκινη φόρμα εμφανίζεται στη σκηνή ερμηνεύοντας το ”Rocket”, το power single του επερχόμενου δίσκου του με τίτλο “Britpop”, το οποίο θα κυκλοφορήσει τον Φεβρουάριο του 2026. Και αμέσως μετά χωρίς ανάσα το “Let Me Entertain You”.
Λίγο πιο πάνω έγραψα πως ο Robbie απέδειξε με λίγο διαφορετικό τρόπο αυτή τη φορά στην χώρα μας, ότι είναι ο βασιλιάς του entertainment γιατί την Πέμπτη το βράδυ, δεν έγινα θεατής μιας γεμάτης μουσικής συναυλίας αλλά θεατής ενός πολύ ωραίου σόου με αρκετά λιγότερη μουσική από αυτό που θα ήθελα σε μια συναυλία. Φυσικά και όλα τα κομμάτια του ήταν εκεί “Rock DJ”, “She’s The One”, “Candy”, “Love Of My Life”, “Come Undone”, “Me and my Monkey”, που κάθε φορά λέει αποκλειστικά για το ελληνικό κοινό. Φωνητικά ήταν καλύτερα από ποτέ και ας ήταν εμφανής η κούραση του! Μου έλλειψε η ενέργειά του στο καθαυτό σόου. Ο Robbie Williams τα τελευταία χρόνια μιλάει πολύ, και το μοίρασμα που κάνει είναι τόσο αληθινό που ειλικρινά με συγκλονίζει σκεπτόμενη πως όλη αυτή η ατσαλάκωτη σταρίλα μεγατόνων, ποτίζεται από μια τραυματική «ανθρωπίλα», η οποία κάθε φορά χρειάζεται τη δύναμη να νικά τον χειρότερο εαυτό της. Είναι σπουδαίο κάθε μέρα να προσπαθείς ο ίδιος να σε αγαπήσεις στα χειρότερά σου. Επίσης είναι γενναίο να παραδέχεσαι ότι δεν αντέχεις πια την σκληρότητα αυτού του κόσμου και πως ανησυχείς πάντα για το αν είσαι αρκετός. Το χιούμορ του, ο σαρκασμός και ο αυτοσαρκασμός για ακόμη μια φορά αστείρευτος. Όσο και η διάδρασή του με το κοινό μοναδική. Ωστόσο για λίγο μπερδεύτηκα, γιατί νόμιζα ότι παρακολουθούσα κάποιον stand-up comedian στο σόου του….
Η ροή της συναυλίας λοιπόν σε αρκετά κομμάτια ήταν κουραστική όσο και αν περίτεχνα προσπάθησε να το καλύψει, όπως για παράδειγμα ο τρόπος με τον οποίο παρουσίασε την μπάντα του. Σαν απόηχος αυτό το medley worldwide επιτυχιών, ενώ κάπως στην αρχή έμοιαζε ευφάνταστο στην ουσία του αποδείχθηκε μη χρηστικό, μιας και βρεθήκαμε να τραγουδάμε από το “Sweet Child O’Mine”, στο “YMCA”, στο “Killing Me Softly”, στο “Chariots Of Fire” του Βαγγέλη Παπαπαθανασίου. Ωστόσο πρέπει να ομολογήσω την ωραία χημεία που είχαν όλοι μεταξύ τους και την πραγματική σχέση που δείχνει να έχει ο Robbie με τους μουσικούς του δίνοντάς τους χρόνο και χώρο στη σκηνή. Highlight της βραδιάς η εμφάνιση της Laura Pausini με την οποία ερμήνευσαν μαζί το τραγούδι “Desire”, το επίσημο κομμάτι της FIFA για το 2026, το οποίο μαγνητοσκοπήθηκε και ως video clip στο Καλλιμάρμαρο. Συνεχίζω να τον αγαπώ και να περνάω υπέροχα μέχρι που τα φώτα κλείνουν και συνειδητοποιώ ότι η συναυλία τελειώνει και δεν έχει πει το “Feel”! Μετά το καθιερωμένο «γυρναπισωηεστωτηλεφωνα» ανέβηκε στη σκηνή με τις πρώτες νότες του κομματιού να κάνουν την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά. Ακολούθησε το “Angels” με χιλιάδες φλας αναμμένα δημιουργώντας μια μαγικά συναισθηματική στιγμή κάνοντας τα μάτια μου να αυτονομούνται σε κλάσματα δευτερολέπτων και τα δάκρυα μου να κυλούν.
Η συναυλία προφανώς και δεν ήταν κακή! Αλλά από την άλλη δεν ήταν συναυλία! Δεν ξέρω αν σε αυτή την αίσθηση συνετέλεσε για εμένα το γεγονός ότι διεξήχθη στο Καλλιμάρμαρο, το οποίο ναι μεν είναι σημείο αναφοράς για όλους τους καλλιτέχνες, αλλά εγώ χρόνια προσπαθώ να καταλάβω αν η ιδιοσυγκρασία μου και το θερμό ταπεραμέντο μου ταιριάζει σε αυτό το ψυχρό και απόμακρο περιβάλλον, μέσα στο οποίο δεν ανταμώνεις ποτέ με τον καλλιτέχνη, ούτε καν ακούς τις φωνές των διπλανών σου… και έτσι δεν καταλαβαίνεις τη δύναμή σου.
