Αποφεύγω τα αφιερώματα σε καλλιτέχνες μεγέθους «βασική γονιδιακή μουσική homo sapiens». Καταλαβαίνετε τι θέλω να πω. Μουσική που θα εξηγούμε σε εξωγήινους πολιτισμούς. Ο λόγος νομίζω πως είναι ένα καθαρά δικό μου υποκειμενικό κριτήριο, το οποίο βασίζεται στη σκέψη πως η καλλιτεχνική ουσία κανενός εκλιπόντος δεν μπορεί να προσεγγιστεί. Θα μου πείτε πως αυτό ισχύει αλλά και αναιρείται ταυτόχρονα και εγώ ως εγωιστής άνθρωπος θα καταλάβω ότι συμφωνείτε μαζί μου και ο φαύλος κύκλος δεν θα πάψει ποτέ. Ωστόσο η σκέψη αυτή τέθηκε αυτομάτως σε παύση κατά την διάρκεια της παρακολούθησης του αφιερώματος της καλλιτεχνικής πορείας του Leonard Cohen το Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου στο ξέφωτο του ΚΠΙΣΝ.
Έφτασα στο ξέφωτο με μια μικρή καθυστέρηση (αυτό ας μείνει μεταξύ μας), την ώρα που η Λίνα Νικολακοπούλου απήγγειλε ένα από τα ποιήματα του Leonard Cohen. Mε δυσκολία βρήκα κάποια εκατοστά γης να σταθώ αφού ο κόσμος είχε γεμίσει ασφυκτικά όλη την έκταση. Ψάθες, καρεκλάκια, μυρωδιά ποπ-κορν, κουτάκια μπύρας που ανοίγουν. Ρωτάω με αγωνία μια κοπέλα δίπλα μου αν έχει ξεκινήσει αρκετή ώρα και καταλήγουμε πως το ένα τεταρτάκι που έχασα είναι το ακαδημαϊκό και μου συγχωρείται. Ο Μανώλης Φάμελλος και η Δήμητρα Γαλάνη ανεβαίνουν στη σκηνή και ερμηνεύουν το “Famous Blue Raincoat” φυσικά μισό-μισό με την ελληνική εκδοχή του κομματιού «Στα κίτρινα φώτα», σε ελληνικούς στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου.
O ένας μετά τον άλλον οι καλλιτέχνες ανέβαιναν στην σκηνή. Τα τραγούδια διαδέχονταν το ένα το άλλο και όσο η ώρα περνούσε ένα πέπλο ηρεμίας με κατέκλυζε. Oι μελωδίες από τα “Lover Lover Lover”, “Who By Fire”, “Anthem”, “Susane”, “Take this waltz” κάνουν το μυαλό να πατήσει ένα ισχυρό pause στις σκέψεις και να αφήσει την αύρα του Leonard Cohen να με συναντήσει. Δυστυχώς δεν κατάφερα, δεν πρόλαβα να τον ακούσω ζωντανά και αυτό θα είναι ένα από τα μεγαλύτερα παράπονα μου στο μουσικό σύμπαν.
Η ροή και η επιμέλεια ήταν φανταστική. Το αφιέρωμα δεν έγινε κουραστικό με ατελείωτα λογύδρια – επικήδειους. Αλλά το πιο σημαντικό για εμένα ήταν ότι στις ερμηνείες επετεύχθη η χρυσή τομή αναμεσά στην διατήρηση του ύφους και του Leonard Cohen αλλά και των καλλιτεχνών που ανέλαβαν τα κομμάτια του. Κανένας στείρος μιμητισμός που απλά θα γίνονταν ένα κακόγουστο θέαμα. Όλοι οι καλλιτέχνες έβαλαν την δική τους ψυχή μέσα σε αυτό το επιτυχημένο εγχείρημα.
Ο γιος του, Adam Cohen συμμετείχε στη βραδιά, φέρνοντας τη δική του βιωματική σχέση με το έργο του Leonard Cohen, την αγάπη του για την Ελλάδα και την γλώσσα μας. Πολύ συγκινητική στιγμή της βραδιάς όταν ο γιος του, Adam, και ο εγγονός του, Cassius στο μπάσο ερμήνευσαν το “Bird In The Wire”.
Όπως καταλαβαίνεται δεν μπορώ να σας αναλύσω μια-μια τις ερμηνείες, οι οποίες όπως προείπα ήταν όλες πολύ ξεχωριστές, μπορώ όμως να σας γράψω τις αγαπημένες μου:
Sugahspank – Anthem
Nalyssa Green – Susane
Mαρία Παπαγεωργίου – If It Be Your Will
Χρήστος Βέργος – First we take Manhattan
Σκιαδαρέσες – Take this Waltz
Kωστής – Hey that’s no way to say goodbye
Μανώλης Φάμελλος – Boogie Street
Έλλη Πασπαλά – Hallelujah
