Αρχίζω να μαζεύω πληροφορίες για τους IDLES με αφορμή την δεύτερη live εμφάνισή τους στη χώρα μας, την Τετάρτη 18 Ιουνίου στα πλαίσιο του Release Athens 2025. Όσο το αγαπημένο “ROY” – έρωτας από το πρώτο άκουσμα- γίνεται το μουσικό υπόβαθρο, ετοιμάζω αυτό το αφιέρωμα για μια από τις καλύτερες σύγχρονες μπάντες. Σκέφτομαι πως μας άξιζε σαν γενιά κάτι τόσο καλό μουσικά, μέσα από οποιοδήποτε μουσικό πρίσμα και αν το δει κάποιος. Σκρολάροντας το μάτι μου πέφτει σε προτεινόμενες ερωτήσεις άλλων χρηστών οι οποίοι έψαχναν αν οι Idles είναι όντως punk μπάντα, αν ο κιθαρίστας τους είναι οδοντίατρος, ποιο μέλος τους φοράει φόρεμα και αν κάποιος από τη μπάντα παίζει στο Peaky Blinders. Αφού για ακόμη μια φορά μου προξενεί νευρικό γέλιο -μάλλον απελπισίας- σε τι εξαντλεί τη φαιά ουσία του ο άνθρωπος, βλέπω πως οι IDLES σχηματίστηκαν στο Bristol το 2009. Με έναν καθόλου γρήγορο υπολογισμό πάω πίσω δεκαέξι χρόνια και βλέπω ότι το ντεμπούτο άλμπουμ τους ήρθε το 2017 με τίτλο “Brutalism”. Πατάω το play για να το ανασύρω στη μνήμη μου. Σκέφτομαι όμως πως από το 2009 έως το 2017 μεσολαβεί ένα αρκετά μεγάλο διάστημα 8 ετών με κυκλοφορίες κάποιων EP αρκετά πιο ακραίου ήχου και ύφους.
Πριν προλάβω να αποκωδικοποιήσω την προηγούμενη πληροφορία διαβάζω πως ο frontman της μπάντας Joe Tablot έχει δηλώσει πως τους πήρε πολλά χρόνια να γίνουν παραγωγικοί γιατί δεν ήξεραν τι έκαναν και πως για αρκετό διάστημα ήταν απαίσιοι. Χαρακτηριστικά αφοπλιστική αγγλοσαξονική αυτοκριτική και ειλικρίνεια αλλά, όντως ο ήχος της πρώιμης εποχής της μπάντας στα δικά μου αυτιά είναι πιο φασαριόζικος, ασχημάτιστος και λίγο πιο ωμός απ’ όσο αντέχω. Σε καμία περίπτωση δεν είναι κακός και ναι από το 2017 ανήκουν στις πιο συναρπαστικά ζωντανές μπάντες όχι μόνο της Αγγλίας αλλά και του γενικότερου μουσικού κόσμου. Punk, post punk, hardcore punk με εκρηκτικές live εμφανίσεις. Στίχος με πολιτικό υπόβαθρο, με σαφείς αναφορές στον φεμινισμό, το μεταναστευτικό, τα μίντια και το «προνόμιο του λευκού», την κουλτούρα του βιασμού, την κατάθλιψη, τη φτώχεια. Κάτι τέτοιο θυμάμαι να μου περιγράφουν εκστασιασμένοι φίλοι από την πρώτη τους εμφάνιση στην Ελλάδα το 2023, αν δε κάνω λάθος σε δύο sold out συναυλίες. Τότε είπα πως οφείλω να παρακολουθήσω αυτό το νέο συναρπαστικό συγκρότημα που αν μη τι άλλο…συμβαίνει τώρα!
Αλλά για να δούμε πως έφτασαν στο 2017. Ο Ουαλός Joe Tablot συναντά στο κολλέγιο τον μπασίστα Adam Devonshire και αποφασίζουν να δημιουργήσουν μια μπάντα. Ο κιθαρίστας Mark Bowen πηγαίνει στο Bristol για σπουδές όπου συναντά τον Joe. Μέχρι το 2014 η μπάντα απαρτίζεται από τους Talbot, Devonshire, τους κιθαρίστες Mark Bowen και Andy Stewart και τον ντράμερ Jon Beavis. Ενώ το 2015 ο Andy Stewart αντικαθίσταται από τον Lee Kiernan. Από το 2012 μέχρι το 2015 κυκλοφορούν κάποια EP στα οποία αποζητούν και αγκαλιάζουν έναν σκληρότερο ήχο. Από το 2015 και έπειτα ξεκινούν να γράφουν κομμάτια για το ντεμπούτο τους “Brutalism”, το οποίο κυκλοφορούν το 2017. Το άλμπουμ κερδίζει κοινό και κρητικούς και ενώ περιοδεύουν ταυτόχρονα γίνονται supporting act των Foo Fighters. To αμιγώς post punk ύφος διατηρείται και στις επόμενες δισκογραφίες τους. Περιοδεύουν ανά την Ευρώπη και χαρίζουν στο κοινό τους εξαιρετικά ψυχωμένες live εμφανίσεις, οι οποίες όμως χαρακτηρίζονται θορυβώδης και χαοτικές. Το αμέσως επόμενο “Joy as an Act of Resistance” αυξάνει την απήχησή τους σημαντικά και τους χαρίζει και το πρώτο τους νούμερο ένα στα charts της Αγγλίας. Ο κορονοϊός σταματάει άδοξα τις live εμφανίσεις τους ωστόσο κυκλοφορούν άλλο ένα άλμπουμ το 2020 με τίτλο “Ultra Mono” και το 2021 το άλμπουμ με τίτλο “Crawler” στα οποία ο ήχος τους γίνεται πιο σχηματισμένος και καθαρός, οι στίχοι τους μαγνητίζουν περισσότερο τον ακροατή, ο οποίος αρχίζει να αντιλαμβάνεται πως έρχεται πια αντιμέτωπος με μια πιο μοντέρνα μορφή του post punk.
Το 2023 κυκλοφορούν το “TANG”, το 2023 τους συναντώ και εγώ μουσικά. Και πώς θα ήταν δυνατόν να μην τους συναντήσω. Το “TANG” είναι ένα άλμπουμ το οποίο έχει ξεκάθαρα ένα post-punk χαρακτήρα, ταυτόχρονα δεν έχει είδος. Είναι πολύ καλή μουσική, η οποία σε βρίσκει πρώτη. Άκουσα το άλμπουμ μετά από ένα πολύ δύσκολο δωδεκάωρο και ένιωθα πολύ καλά με αυτό. Το μυαλό μου άρχισε να με ρωτάει: «Μήπως έγιναν παραπάνω pop για να αρέσουν σε εσένα»; Όχι, οι IDLES σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να χαρακτηριστούν pop! Στο “TANG” όμως λείαναν πολύ τις γωνίες τους και καθάρισαν τον ήχο τους με αποτέλεσμα να ακούγεται εύκολο. Εύκολο δεν είναι! Επαναλαμβάνω είναι πολύ καλή μουσική που υπάρχει στον χωροχρόνο, που περιμένει στωικά να την συναντήσεις γνωρίζοντας την υπεροχή της. Την Τετάρτη 18 Ιουνίου το Release Athens υποδέχεται μια από τις σημαντικότερες μπάντες της εποχής μας, στην Πλατεία Νερού, εκεί που κάθε καλοκαίρι φτιάχνουμε νέες αναμνήσεις.
