«Τι θα ζητήσουμε από τον εαυτό μας; Πώς μπορεί η υπαρξιακή ανοσοποίηση αυτής της βραδιάς να μας προστατεύσει, αν έρθει η μέρα που η ζωή μας, όπως του Οιδίποδα, καταρρεύσει ξαφνικά κάτω από τα πόδια μας;» Robert Icke
Ο Robert Icke είναι γνωστός στο ελληνικό θεατρόφιλο κοινό από την εξαιρετική παράσταση “The Doctor” σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου, καθώς και από τη διασκευή του “1984” του George Orwell που παίχτηκε το 2017 σε σκηνοθεσία της ίδιας. Ο σημαντικός σκηνοθέτης θα ασχοληθεί συγγραφικά και σκηνοθετικά με τον Οιδίποδα του Σοφοκλή έχοντας ήδη στη σκευή του μια συγγραφική σπουδή στην Αισχύλεια Ορέστεια. Η παράσταση έχει ήδη διανύσει μακρά και διεθνή σαρωτική πορεία, έχοντας κάνει πρεμιέρα στην ολλανδική εκδοχή της στο Internationaal Theater Amsterdam το 2018, συνέχισε με παρουσία στο Διεθνές Φεστιβάλ του Εδιμβούργου την επόμενη χρονιά. Το West End ήταν ο επόμενος σταθμός, με τους Mark Strong και Helen Mirren να υποδύονται τον Οιδίποδα και τη μητέρα του Ιοκάστη, προτού η πανδημική συνθήκη ακινητοποιήσει την ανθρωπότητα.
Θα επανέλθει στο West End, ύστερα από μια περιορισμένη σειρά παραστάσεων στο Broadway, σχεδόν ταυτόχρονα με τις παραστάσεις στη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση. Ο βραβευμένος με Όσκαρ Μαρκ Στρονγκ (Οιδίποδας) και η Λέσλι Μάνβιλ (Ιοκάστη) που βραβεύτηκε με βραβείο Olivier για την ερμηνεία της στον ρόλο της Ιοκάστης, ο Νίκος Κουρής και η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη θα ερμηνεύουν σχεδόν στο ίδιο χρονικό διάστημα τη θεατρική μεταφορά του Robert Icke υπό τις δικές του σκηνοθετικές οδηγίες και στην ελληνική εκδοχή με συνεργάτη -σκηνοθέτη τον Πρόδρομο Τσινικόρη.
«Ποια είναι η μοίρα μας; Είμαστε απλώς οι ηθοποιοί σε ένα σενάριο που έχει ήδη γραφτεί; Από τους γονείς μας; Από τους θεούς; Από το ίδιο μας το σώμα; Πώς μπορούμε να δούμε μέσα από τον εαυτό μας αρκετά, ώστε να σταματήσουμε πριν να είναι πολύ αργά; Πώς μπορούμε ποτέ να γνωρίσουμε τον εαυτό μας αρκετά καλά;», θα σημειώσει ο Robert Icke για τον Οιδίποδα. Και θα προσθέσει σε συνέντευξή του στον Andrzej Lukowski: «Πάντα μου άρεσε πολύ ο Οιδίποδας, είναι ένα αριστούργημα. Η γλώσσα γνωρίζει τι συμβαίνει στο έργο, αλλά κανένας από τους χαρακτήρες δεν ξέρει. Έτσι ο Οιδίποδας λέει: “Παιδιά, αδέρφια μου” και εσύ λες “ναι, στην πραγματικότητα, τα παιδιά σου είναι αδέρφια σου”. Όταν διασκευάζω, πάντα ρωτάω τι σου φαίνεται σημαντικό; Τι είναι το πιο πρωτόγονο σε αυτό; Με τον Οιδίποδα είναι ο τρόμος ότι μπορεί να μην ξέρεις ποιος είσαι – ότι μπορεί να μην ξέρεις τίποτα για τη ζωή σου και ότι αν τραβήξεις ένα νήμα, όλο αυτό μπορεί απλώς να εξαφανιστεί εντελώς».
Η αρτιότερη -σύμφωνα με την αριστοτέλεια αντίληψη- τραγωδία , ο Οιδίποδας του Σοφοκλή μεταμορφώνεται υπό τη συγγραφική και σκηνοθετική μπαγκέτα του Robert Icke. Του οραματιστή, διεισδυτικού, διαπεραστικού, αιχμηρού δημιουργού, -του νεότερου σε ηλικία σκηνοθέτη βραβευθέντος με βραβείο Olivier- σε μια διελκυστίνδα ανάμεσα στην εσωτερική υπαρξιακή αναζήτηση και τη δημόσια εικόνα, την ευθύνη και την αλαζονεία του δημόσιου αξιώματος, της ανθρώπινης αντοχής και επιλογής στο αδιάβατο. Ανάμεσα στο πολιτικό θρίλερ και την οντολογική τραγωδία.
Συναντάμε τον Οιδίποδα έναν αδιάφθορο πολιτικό, υποψήφιο για το ανώτερο πολιτειακό αξίωμα τη νύχτα πριν από τα αποτελέσματα των εκλογών, μετά από μια μακρά και εξουθενωτική προεκλογική περίοδο. Ο ίδιος με την οικογένειά του διαμένουν στο κτήριο που ενοικιάστηκε για τις ανάγκες της προεκλογικής περιόδου, που για όλο το διάστημα της προεκλογικής εκστρατείας έχει γίνει το δεύτερο σπίτι τους, που όμως σήμερα, σιγά-σιγά το αδειάζουν οι μεταφορείς απογυμνώνοντάς το, αφού από την επόμενη ημέρα θα αλλάξει η χρήση του.
Η σύζυγός του Ιοκάστη, και τα τρία τους παιδιά Αντιγόνη, Ετεοκλής και Πολυνείκης, καθώς και ο αδερφός της συζύγου του Κρέων -σύμβουλος και συντάκτης των δημόσιων λόγων του- βρίσκονται στο πλευρό του, προσηλωμένοι στον στόχο που είναι η πανηγυρική εκλογή του. Μεσολαβούν κάποιες ώρες αναμονής αλλά και ξεκούρασης για τον Οιδίποδα. Το επιτελείο του και την οικογένειά του, τις οποίες η Ιοκάστη έχει αποφασίσει να τις γεμίσει με οικογενειακή θαλπωρή και ζεστασιά. Απροειδοποίητα καταφθάνει στο εκλογικό κέντρο η μητέρα του Μερόπη που ζητά απρόσμενα και εσπευσμένα να τον δει. Στην τελευταία απευθυνσή του στο λαό, λίγες ώρες πριν, ο Οιδίποδας θα υποσχεθεί ότι θα ανοίξει την άτσαλα κλεισμένη υπόθεση του θανάτου του Λάιου, παλαιότερου ηγέτη της χώρας, προκατόχου του στο δημόσιο αξίωμα που διεκδικεί και πρώτου συζύγου της Ιοκάστης.
Επίσης υπόσχεται να δώσει στη δημοσιότητά τη ληξιαρχική πράξη γεννήσεώς του (άμεση αναφορά του δημιουργού στον δημόσιο ισχυρισμό του Ντόναλντ Τραμπ ότι ο Μπαράκ Ομπάμα είχε γεννηθεί στην Αφρική και όχι στη Χαβάη, όπως αυτός ισχυριζόταν, κι έτσι έπρεπε να αποκλειστεί από την υποψηφιότητα για το αξίωμα του Προέδρου των ΗΠΑ. Αξίωμα που μπορεί να διεκδικήσει μόνο όποιος έχει γεννηθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής εξαναγκάζοντας τον Ομπάμα να δείξει δημόσια τη ληξιαρχική πράξη γεννήσεώς του, εξαναγκάζοντας τον, δηλαδή σε μια πράξη απογύμνωσης).
Παρακολουθούμε τις δηλώσεις του αυτές μέσω video καθώς και την τελευταία του δημόσια εμφάνιση έτσι όπως μεταδίδονται από τις ειδήσεις μέσα από μια γιγαντοοθόνη που μεταδίδει τις ειδήσεις. Οι δημόσιες αυτές δηλώσεις του προκαλούν ένταση με τον Κρέοντα , ο οποίος ενοχλείται με τον αυθορμητισμό του πολιτικού άνδρα που δεν ακούει τις συμβουλές του. Εντωμεταξύ ένας τυφλός, άστεγος, νέος άνδρας, ο Τειρεσίας θα αναζητήσει τον Οιδίποδα και θα του προφητεύσει τις φρικτές προφητείες: ότι σκότωσε τον Λάιο, κοιμάται με τη μητέρα του και γέννησε τα αδέρφια του. Και ενώ ένα ηλεκτρονικό χρονόμετρο μετράει αντίστροφα τον χρόνο υπό το καθεστώς μιας ηλεκτρισμένης ατμόσφαιρας η Ιοκάστη θα ετοιμάσει ένα δείπνο-έκπληξη μέχρι να φτάσει η στιγμή των εκλογικών αποτελεσμάτων που θα είναι μια σαρωτική νίκη. Ένας αδιαμφισβήτητος θρίαμβος. Αλλά ταυτόχρονα και η απόλυτη συντριβή του ήρωα καθώς η αλήθεια που αναζητά σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του θα αποκαλυφθεί σπαρακτική και ανελέητη μπροστά στα μάτια του. Μια αλήθεια που αδυνατεί να συλλάβει και δεν αντέχει να βλέπει και οδηγείται στην αυτοτυφλωση.
Το θεατρικό κείμενο του διεθνούς δημιουργού εγείρει μια σειρά ερωτημάτων: Γιατί επέλεξε οι ήρωες του έργου που ζουν στον σύγχρονο κόσμο μας να έχουν τα ονόματα των ηρώων του σοφόκλειου έργου, αφαιρώντας τη λογική του ονοματεπώνυμου; Γιατί ο Τειρεσίας είναι νέος, άστεγος και ανυπόληπτος εν αντιθέσει με τον αρχαίο μάντη που είναι αξιοσέβαστος; Γιατί αφαιρεί τον ρόλο της Ισμήνης ενώ δημιουργεί τον ρόλο της Μερόπης που στο αρχαίο κείμενο υπάρχει μόνο ως αναφορά; Γιατί ο Κρέων εμφανίζεται πραγματιστής, συγκαταβατικός και ανεκτικός, έχοντας αναπτύξει μια φιλοσοφία ζωής υποταγής προς το πεπρωμένο; Ποιο το αντίκτυπο του προσωπικού ολέθρου ενός ανθρώπου που αφορά τη δημόσια σφαίρα; Μπορεί η αληθινή, βαθιά αγάπη να είναι μιαρή; Μπορεί η τέλεση μιας ανίερης πράξης εν αγνοία των ενάρετων προσώπων να τα στιγματίσει;
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Robert Icke αναπτύσσει έναν συνταρακτικό παραστασιακό διάλογο με το σοφόκλειο έργο διανύοντας κειμενικά τους αιώνες πολιτισμού που μας χωρίζουν και κατορθώνοντας να δημιουργήσει συνεκτικούς αρμούς και συγκινητικούς δεσμούς μαζί του ενώνοντας το τώρα με το τότε με το μοναδικό κοινό σημείο αναφοράς στον απέραντο πολιτισμικό χρόνο που μας χωρίζει: τον Άνθρωπο. Μας προσφέρει ένα κείμενο υψηλής δραματουργικής έντασης, συνταρακτικής διασύνδεσης με το αρχέτυπό του, βαθύτατης και ουσιαστικής ανανοηματοδότησης.
Ταυτόχρονα δημιουργεί ένα παραστασιακό εγχείρημα αδιάλειπτου σκηνικού ενδιαφέροντος, με άρτια και συναρπαστικά σκιαγραφημένους χαρακτήρες. Που κατορθώνει να μιλήσει για την περιπέτεια του ανθρώπινου βίου στην οντολογική της διάσταση, στην τραγική της έκφανση αλλά και το μεγαλείο της ηθικής του στάσης κατά την ολοκληρωτική συντριβή του. Πρόκειται, αδιαμφισβήτητα, για υψηλή δραματουργία (Νέα μεταγραφη βασισμενη (πολυ ελεύθερα) στον Σοφοκλή – Κειμενο & Σκηνοθεσία Robert Icke).
Θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθεί η καθοριστική συμβολή της εξαιρετικής μετάφρασης για την ελληνική σκηνική εκδοχή. Πέρα από το εύρος της κουλτούρας και της γλωσσομάθειας του Νίκου Χατζόπουλου, το μεγάλο προσόν των μεταφράσεών του είναι ότι συνθέτουν μεταφρασμένο λόγο για τη σκηνική πράξη και όχι μόνο για αναγνωστική απόλαυση.
Διακριτική αλλά σημαντική ήταν η συμβολή του Πρόδρομου Τσινικόρη ως συνεργάτη-σκηνοθέτη. Για παράδειγμα κατάφερε να αποδώσει την προεκλογική ατμόσφαιρα που επικρατεί σε μία αμερικανική εκλογική καμπάνια που παρασάγγας απέχει από τα καθ’ ημάς καθιστώντας την οικεία.
Οι συντελεστές:
Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η ιδέα του ψυχρού εκθεσιακού χώρου που έχει προσωρινά προσαρμοστεί στις ανάγκες ενός μεγάρου προεκλογικής εκστρατείας και που σταδιακά αποσυναρμολογείται, επιστρέφοντας στην αρχική μορφή του. Ο συμβολισμός μιας ζωής ακούσιων ψευδαισθήσεων που αποσυντίθεται ακριβώς τη στιγμή του μεγάλου θριάμβου. H πρόσκαιρη χρήση του εκθεσιακού κέντρου λειτουργεί και ως σύμβολo του οίκου των Λαβδακιδών που μοιάζει στέρεος αλλά καταρρέει μέσα σε μία νύχτα. Κυριολεκτικά. Διαλύεται σε κομμάτια τόσο εύκολα όσο εύκολα δημιουργήθηκε, και μάλιστα ενώ οι ήρωες τον κατοικούν. Η εποχή μας δε, του επιτρέπει να αποσυναρμολογηθεί τόσο γρήγορα, να (κατ)αναλωθεί τόσο άμεσα όπως τα συναρμολογούμενα, φτηνά έπιπλα που φτάνουν σε κομμάτια και ντύνουν τις ζωές μας. Τα εύσημα για σκηνικά στους: Hildegard Bechtler και Μικαέλα Λιακατά (συνεργάτρια σκηνογραφου).
Αν και τα κοστούμια του Wojciech Dziedzic σε γενικές γραμμές ήταν εύστοχα και λειτουργικά, ιδίως αυτά που δημιούργησε για τον Νίκο Κουρή. Ωστόσο, θεωρώ ότι αδίκησε κατάφορα και δυσκόλεψε σκηνικά την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη. Τόσο η απόχρωση όσο και το σχήμα του «φορέματος του θριάμβου» που μετετράπη σε «ρούχο του ολέθρου» τόσο συμβολικά, όσο και σκηνικά αλλά και πρακτικά ήταν μια επιλογή άστοχη και ακατανόητη. Το δε υπόδημα που επέλεξε για το εν οίκω ντύσιμο του ρόλου ήταν αφενός κάκιστης αισθητικής, αφετέρου μηδενικής σκηνικής λειτουργικότητας. Αξιοθαύμαστη η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη που κατάφερε να τα ενσωματώσει λειτουργικά.
Τόσο το φωτιστικό από τις Natasha Chivers & Charlotte Burton (συνεργάτρια φωτισμών) όσο και το ηχητικό σύμπαν των Tom Gibbons- Erwin Sterk (συνεργατης ήχου) ήταν εξαιρετικά και συνεπικουρούσαν στις παραστασιακές ατμόσφαιρες.
Αφοπλιστικής έντασης και δύναμης το αρχικό video, προσφέρει μια συναρπαστική έναρξη στο όλο παραστασιακό εγχείρημα. (σχεδιασμος βιντεο: Tal Yarden, σκηνοθετική επιμέλεια ελληνικής παραγωγής: Lizzie Manwaring).
Οι ερμηνείες
Η Χαρά Γιώτα, ως Ιόλη έδινε με απόλυτη καθαρότητα και σαφήνεια έναν ρόλο που θα μπορούσε να είναι διεκπεραιωτικός, ήταν σαφές το συναισθηματικό υπόβαθρο του ανθρώπου που βρισκόταν στο επιτελείο του πολιτευτή -πέρα από το αυστηρά εργασιακό του καθήκον-.
Επαρκής ο Γιώργος Ζιάκας ως Ετεοκλης. Συνεπής ο Γιάννης Τσουμαράκης ως Πολυνείκης. Συναισθηματικά πλήρης στη σκηνή του με τον Οιδίποδα, αφού ο δεύτερος έχει πληροφορηθεί την ομοφυλοφιλική ερωτική σχέση του. Εξαιρετική η σκηνή αγάπης και τρυφερότητας πατέρα-γιου, που πιστώνεται και στην ερμηνεία του Νίκου Κουρή.
Η συγγραφική ικανότητα του Robert Icke αποκαλύπτεται (και) από τον ευφυέστατο τρόπο που σκιαγραφεί τον χαρακτήρα της Αντιγόνης. Στο ευσύνοπτο του ρόλου της έφηβης κόρης του Οιδίποδα και της Ιοκάστης ο διεθνής καλλιτέχνης «προιοκονομεί» σκηνικά όλο τον μελλοντικό βίο της τραγικής ηρωίδας. Σκηνικό βίο που εμείς τον γνωρίζουμε ήδη από το 441 π.Χ., όταν για πρώτη φορά διδάχτηκε η Σοφόκλεια «Αντιγόνη». Τα μυθοπλαστικά σκηνικά γεγονότα είναι μεταγενέστερα από εκείνα των τραγωδιών για τον Οιδίποδα που έπονται (428 π.Χ). Ωστόσο η Αντιγόνη διδάχτηκε πριν από αυτές. Ο τρόπος που συμμετέχει συγγραφικά ο Icke σε αυτό το πρωθύστερο μυθοπλαστικό σχήμα είναι ιδιοφυής.
Ισχυρή στον ευσύνοπτο αλλά έντονο ρόλο της έφηβης Αντιγόνης η Δανάη-Αρσενία Φιλίδου.
Πλήρης στην αποτύπωση του ρόλου του μέντορα ο Τάκης Σακελλαρίου.
Συναρπαστικός ο Σωκράτης Πατσίκας, ως οδηγός του Λάιου που γνωρίζει τα πραγματικά γεγονότα. Μας προσφέρει μία από τις πιο συναρπαστικές παραστασιακές στιγμές.
Εξαιρετική η ερμηνευτική κατάθεση του Λάζαρου Γεωργακόπουλου στον ρόλο του Κρέοντα. Ανθρώπινος, στωικός, ανθεκτικός, πραγματιστής, μοναχικός, γνώστης της ανθρώπινης μοίρας, πρεσβευτής του δόγματος ότι η σωτηρία από τον όλεθρο και τον αφανισμό είναι απείρως σημαντικότερη από την αλήθεια, ο έμπειρος ηθοποιός μας προσφέρει μία από τις πιο ενδιαφέρουσες αναγνώσεις του ρόλου. Μια συνταρακτική ερμηνευτική του στιγμή: όταν όλη η οικογένεια τρώει στο δείπνο που έχει ετοιμάσει η Ιοκάστη και εκείνος κάθεται μόνος του στον καναπέ, ακάλεστος, ανεπιθύμητος, χρηστικός. Η σωματική στάση και η σιωπή του είναι έξοχες.
Στον αρχαίο κόσμο η αποκάλυψη της αλήθειας όσο καταστροφικής και αν είναι, είναι ιερό καθήκον. Η Αλήθεια αποτελεί μέγιστη και σεβαστή αξία. Για αυτό ο εκπρόσωπός της, ο γέρων, τυφλός μάντης Τειρεσίας χαίρει απόλυτου σεβασμού. Στους άγριους καιρούς μας η αλήθεια είναι μια έννοια βαθιά υποτιμημένη και σχετική. Από τα fake news, ως και τις πλασματικές φωτογραφίες στα κοινωνικά δίκτυα, η αλήθεια έχει σχετικοποιηθεί, αντικατασταθεί από κίβδηλα ομοιώματά της και κατ’ ουσίαν έχει συντριβεί. Η Αλήθεια παροικεί άστεγη, πάμφτωχη , λοιδορημένη και ενοχοποιημένη. Καταπνίγεται δε στα σπάργανα. Για αυτό ο Τειρεσίας είναι νέος, άστεγος, ανυπεράσπιστος απροστάτευτος και ανυπόληπτος.Όπως η έννοια της Αλήθειας στους καιρούς μας. Η αντίστιξη των πολιτισμικών αξιών που επιχειρεί ο διεθνής δημιουργός στη συνομιλία του με το Σοφόκλειο κείμενο είναι έξοχη.
Σκοτεινός, έντρομος αλλά και πανίσχυρος μέσα στην αδυναμία του ο Κώστας Νικούλι ως απεσταλμένος της Ειμαρμένης. Ο Τειρεσίας του μια από τις πιο δυνατές ερμηνευτικές καταθέσεις της παράστασης.
Ο διεθνής δημιουργός ενδιαφέρεται να αποκαλύψει εκδοχές της μητρικής αγάπης στη σχέση μητέρας-γιου δίνοντας ποικίλες προεκτάσεις. Κυτταρικές, κοινωνικές, φροϋδικές, πολιτισμικές. Το κείμενό του δε, αφορά όλο το φάσμα του Θηβαϊκού κύκλου πλην του Οιδίποδα επί Κολωνώ. Επομένως, ορθά αφαιρεί την Ισμήνη -αφού το διακυβευμα της αδελφικής αγάπης εδώ εκλείπει και εύστοχα επινοεί τον ρόλο της Μερόπης, αφού η μητρική/ γυναικεία μορφή είναι από τα βασικά σημεία της σκηνικής του διερώτησης. Διάλογος με την κειμενική Σοφόκλεια μήτρα δεν σημαίνει επουδενί πιστή αντιγραφή.
Η Ράνια Οικονομίδου ως Μερόπη είναι έξοχη. Αγάπη, αυστηρότητα, πίκρα, χιούμορ, ρεαλισμός. Μητρότητα. Πένθος. Ο ερμηνευτικός τρόπος της που υποδεικνύει μια γυναίκας της μεσαίας τάξης.
Συνταρακτική η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη ως Ιοκάστη. Η μητρότητα, ο ερωτισμός, το σωματικό πάθος που συνυπάρχει με τον άφατο πόνο του χαμένου παιδιού της ως την τελική σκηνή της αυτοκτονίας. Ο ερμηνευτικός της τρόπος που κατορθώνει όλες οι ερωτικές σκηνές της με τον Οιδίποδα να παραπέμπουν σε γέννα.
Μια αξιομνημόνευτη ερμηνευτική σπουδή σε έναν ακατόρθωτο ρόλο. Ο τρόπος που άρθρωσε τις φράσεις πριν την αυτοκτονία της : « Θέλω να ξέρεις αυτή τη στιγμή ότι μέσα απ’ όλα αυτά, εγώ αγάπησα εσένα. Όχι το τί έκανες. Όχι το σημάδι που άφησες. Εσένα. Αγαπώ.-εσένα για σένα-. Όλα ήταν για σένα, πάντα εσένα. […]Δεν αντέχω να σε χάσω δυο φορές».
Ο Άνθρωπος στην ακραία δοκιμασία του. Ανάμεσα στην Αλήθεια και την επιβίωση. Ανάμεσα στην ηθική και τα προνόμια. Ανάμεσα στην απόλυτη αγάπη και την απόλυτη ύβρη. Ο διάτρητος Άνθρωπος. Ο σπαραγμένος αλλά και ολόφωτος. Ο μύθος του Οιδίποδα παραμένει ένας από τους συνταρακτικότερους σε όλο το εύρος του ανθρώπινου πολιτισμού. Μια από τις σπαρακτικότερες αποτυπώσεις του ανθρώπινου όντος που δημιούργησε η Δυτική Σκέψη. Ο διεθνής δημιουργός με γνώση, έμπνευση και σεβασμό μας προσφέρει μια καίρια αναδιατύπωσή του. Για αυτό χρησιμοποιεί στην κειμενική εκδοχή του τα αρχετυπικά ονόματα. Γιατί το νευραλγικό του ερώτημα παραμένει ένα: Ο Άνθρωπος. Σε όποια πολιτισμική εκδοχή του. Σε όποια χρονική τυχαιότητα. Ο Άνθρωπος, Πάντα και μόνο. Και ο Νίκος Κουρής (Οιδίποδας ) την ενσαρκώνει συνταρακτικά. Ίσως η πληρέστερη ερμηνεία του στην πολύχρονη εμπειρία του.
…Συνοψίζοντας
Βασισμένο στις συνεχείς αντιστίξεις ο Robert Icke γράφει και σκηνοθετεί μια απολύτως σημαντική εκδοχή του Οιδίποδα, επιτυγχάνοντας έναν συνταρακτικό διάλογο με το αρχαίο κείμενο. Ίσως τον πιο πλήρη και εύστοχο των τελευταίων δεκαετιών που αποτυπώνεται σε ένα ακραίας έντασης και βάθους παραστασιακό εγχείρημα.
Η Στέγη δημιουργεί τις ευεργετικές προϋποθέσεις αφενός να βρισκόμαστε στην αιχμή του πανευρωπαϊκού πολιτιστικού γίγνεσθαι, και αφετέρου στηρίζει τη σημαντική ερμηνευτική συνεισφορά των σημαντικών Ελλήνων ηθοποιών πλάι στους εξαιρετικούς συναδέλφους τους, ανοίγοντας έναν νοερό διάλογο πάνω στην τέχνη της γραφής και της υποκριτικής σήμερα.
