Με έναν λιτό χαιρετισμό ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, Μιχαήλ Μαρμαρινός έδωσε ένα ξεκάθαρο στίγμα του οράματός του, νωρίς, απέριττα και ευθύβολα δημοσιοποιώντας τον φετινό προγραμματισμό για το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου.
Είναι μια συγκινητική συνήθεια που κοντεύει να γίνει παράδοση, να προηγείται, δηλαδή, η ανακοίνωση των «Επιδαυρίων» παραστάσεων και να έπεται το υπόλοιπο καλλιτεχνικό πρόγραμμα στους άλλους χώρους του Φεστιβάλ. Σαν μιας μορφής ιδιαίτερη υπόμνηση που μνημονεύει αφενός την αιχμή της θεατρικής μας κουλτούρας που είναι το Αρχαίο Δράμα και αφετέρου τον ανοιχτό διάλογο μαζί του από την εναρκτήρια Εκάβη το 1955, ίσως και από τον προάγγελο Ιππόλυτο το 1954. Η αναβίωσή του -με όποιο βλέμμα το αντιλαμβανόταν η κάθε αισθητική περίοδος του Φεστιβάλ- αποδεικνύει μιας μορφής ακατάπαυστης συνέχειας, μιας ζωντανής, ασίγαστης ροής και όχι μουσειακής αντιμετώπισης.
Η περσινή χρονιά του Φεστιβάλ ήταν έντονη και μεγάλης διάρκειας. Η επέτειος των 70 ετών από την έναρξή του (που αποτυπώθηκαν σε μια έκδοση και ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο «Εβδομήντα Πράξεις» και «70 Χρόνια Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου – Μέσα από τα Μάτια τους», αντίστοιχα) ήταν το βασικό πρόσημο της χρονιάς. Το δεύτερο και ουσιαστικότερο ίσως γεγονός ήταν η αλλαγή της καλλιτεχνικής του ηγεσίας. Ύστερα από μια έντονη και πολυπρισματική εξαετία που σημαδεύτηκε και από την πανδημική συνθήκη η δυναμική Κατερίνα Ευαγγελάτου παραχώρησε τη θέση της σε έναν από τους σημαντικότερους, ευφυέστερους και ιδιότυπους σύγχρονους δημιουργούς: τον Μιχαήλ Μαρμαρινό. Σκηνοθέτη που δεν έχει αφήσει απλά έντονο το στίγμα του με τις παραστασιακές προτάσεις του στο Φεστιβάλ, αλλά που κατόρθωσε να καθορίσει το αισθητικό αποτύπωμά του με αυτές. Είναι υψηλές οι προσδοκίες από τον Μιχαήλ Μαρμαρινό. Παρέλαβε το Φεστιβάλ σε μια ενδιαφέρουσα στιγμή του. Και διαδέχτηκε μία εξαιρετικά έντονη προσωπικότητα. Η Κατερίνα Ευαγγελάτου συχνά δέχτηκε δριμείες επιθέσεις στην εξαετή της θητεία. Κανείς όμως δεν μπορεί να της καταλογίσει ότι παρέδωσε τη σκυτάλη μετά από μια αδιάφορη, τετριμμένη εξαετία, το αντίθετο. Πολύβουο, πολυπρισματικό, με έντονο το στίγμα της παρέδωσε τον θώκο του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου σε μια ακμάζουσα στιγμή του, σε μια εξέχουσα καλλιτεχνική προσωπικότητα από την οποία περιμένουμε πολλά και ξεχωριστά.
Ο σημερινός καλλιτεχνικός διευθυντής έχει δηλώσει για το Φεστιβάλ: «Ένας από τους λόγους που οδηγήθηκα στην Τέχνη είναι το Φεστιβάλ»* Και θα προσθέσει: «Ένα κομμάτι της καλλιτεχνικής μας ωρίμανσης έχει συμβεί εδώ»*. Και στη συνέντευξη που παραχώρησε στο επετειακό ντοκιμαντέρ θα σημειώσει: «Ένα από τα κρυφά νοήματα ενός φεστιβάλ είναι να βοηθάει τους ανθρώπους να συναντούν ένα κομμάτι του εαυτού τους και πιθανόν των επιθυμιών τους. Το Φεστιβάλ με αυτήν την έννοια είναι μια μικρή πατρίδα». Και θα προσθέσει μια φράση με ιδιαίτερο βάρος, κατά τη γνώμη μου, και ξεχωριστό συγκινησιακό φορτίο: (Το φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου) «είναι η απόπειρα μιας χώρας να ξεκολλήσει από τον πόνο. Ενός Εμφυλίου. Μιας Ιστορίας. Και να κάνει τον πόνο αφήγηση».
Έχει ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε πώς αυτές οι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες θέσεις-δηλώσεις αποτυπώνονται/θα αποτυπωθούν σε καλλιτεχνικό έργο. Διαβάζοντας τον καλλιτεχνικό προγραμματισμό για το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου βρισκόμαστε μπροστά σε ένα καλλιτεχνικό παραγόμενο με ιδίωμα ήσυχο, χωρίς ανάγκη εντυπωσιασμού, που έχει τις δυναμικές να αναδειχθεί στιβαρό και με ισχυρό καλλιτεχνικό πρόσημο.
«Ένα μέρος από ένα Όλον»
Στον πρώτο του χαιρετισμό ως καλλιτεχνικός διευθυντής που τιτλοφορείται Ένα μέρος από ένα Όλον, ο Μιχαήλ Μαρμαρινός θα μας απευθυνθεί, λέγοντάς μας μεταξύ άλλων τα εξής: «Επειδή το πλήρες πρόγραμμα στο Αρχαίο Θέατρο αναπτύσσεται εξ ολοκλήρου μέσα και από τις τρεις σε διαδοχή εκδόσεις του (2026 / 2027 / 2028) – οι οποίες και ορίζουν μαζί μιαν ολότητα – εδώ, έχουμε την ευκαιρία να έρθουμε σε επαφή με την πρώτη εκδοχή του. Κάθε έκδοση είναι αυθύπαρκτη, λειτουργεί αυτόνομα ως ενότητα, ενώ ταυτόχρονα επαναπροσδιορίζεται από τη διαδοχή, τη διάδραση και την πληρότητα των υπολοίπων».
Αισθάνομαι ότι η σχέση ανάμεσα στο μέρος και στο Όλον είναι μια ρεπερτοριακή συλλογιστική που ενυπάρχει και στη φετινή καλλιτεχνική έκδοση του 2026. Θα αποπειραθώ κάποιες πρώτες επιλογές που μου φαίνονται ενδιαφέρουσες τόσο ως παραστασιακά εγχειρήματα μεμονωμένα (που αποτελούν «το μέρος», όσο και ως καλλιτεχνικά πλέγματα εσωτερικών διαλόγων και θεματικών που δημιουργούν «ένα όλον» ακόμα και στη φετινή πρώτη έκδοση). Συγκεκριμένα:
Το Σώμα ως φορέας Ιδεών: Αντιγόνη (Σοφοκλή ) – Τρωάδες (Ευριπίδη)
Στις δύο αυτές παραστάσεις -η πρώτη χοροθεατρική, η δεύτερη παραστασιακό εγχείρημα με όρους που ορίζει το τραγικό- το Σώμα ορίζεται ως φορέας ιδεών. Συγκεκριμένα:
Alan Lucien Øyen
Αντιγόνη – Εμπνευσμένο από το έργο του Σοφοκλή
Ο Νορβηγός χορογράφος και σκηνοθέτης Alan Lucien Øyen, στην πρώτη εμφάνισή του στην Ελλάδα θα χορογραφήσει την Αντιγόνη σε μια ελεύθερη καλλιτεχνική κατάθεση εμπνευσμένη από το έργο του Σοφοκλή, όπου το Σώμα πρωτοστατεί ως φορέας ιδεολογίας. Ο εμπνευσμένος χορογράφος θα σημειώσει: «Η δική μας Αντιγόνη δεν είναι απλώς μια σκηνική παρουσίαση του κειμένου του Σοφοκλή, αλλά μια τολμηρή επανερμηνεία της διαχρονικής τραγωδίας του, μέσα από τη σωματική ποίηση του Tanztheater, σε διάλογο με τον προφορικό λόγο και τον σύγχρονο χορό.
Περισσότερο από μια αναδιήγηση, είναι μια εκ νέου ανακάλυψη των ιδεών του έργου μέσα από την κίνηση, τον λόγο και τις καταστάσεις. Η παράσταση φωτίζει τη βαθιά ανθρώπινη έκφραση, φέρνοντάς την αντιμέτωπη με τα άλυτα διλήμματα του έργου: το καθήκον, την αξιοπρέπεια, την ηθική και την πολυπλοκότητα της εξουσίας».
Για την ανήσυχη και ευρηματική καλλιτεχνική του πορεία θα μπορούσε πολλά να αναφέρει κανείς. Θα σταθώ στο ότι κλήθηκε να δημιουργήσει για το Tanztheater Wuppertal Pina Bausch, το Bon Voyage, Bob το 2018. Ενδιαφέρουσα πληροφορία ότι: είναι ο πρώτος χορογράφος που προσκλήθηκε να δημιουργήσει ένα νέο, ολοκληρωμένο έργο για την ομάδα της Πίνα Μπάους μετά τον θάνατο της ιδρύτριάς της.
Μου αρέσει αυτή η ευρηματική και αναπάντεχη συνύπαρξη: Ένας ευρηματικός καλλιτέχνης αναμετριέται -με θεμέλιο λίθο της δημιουργίας του το Σώμα -με την Αντιγόνη του Σοφοκλή, στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου.
Εθνικό Θέατρο
Ελένη Ευθυμίου
Τρωάδες του Ευριπίδη
Το γυναικείο Σώμα ως συμβολοποιημένο καταγγελτικό τοτέμ εναντίων των πολεμικών συρράξεων, αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της παραστασιακής ανάγνωσης που επιχειρεί πάνω στην ευριπίδεια τραγωδία η Ελένη Ευθυμίου. Ενδεικτικό των προθέσεων το σημείωμα που ακολουθεί την αναγγελία της παράστασης:
«Το κατεξοχήν ανθρωποκεντρικό και βαθιά αντιπολεμικό έργο του μεγάλου τραγωδού ζωντανεύει από ένα σύνολο είκοσι δύο ερμηνευτριών και ερμηνευτών –ανάμεσά τους μέλη της Ομάδας Εν Δυνάμει– κάθε ηλικίας, με και χωρίς αναπηρία, και με ζωντανή μουσική επί σκηνής. Στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει τις Τρωάδες του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Ελένης Ευθυμίου, σε μια παράσταση για τη διαχρονική φρίκη του πολέμου και την απώλεια ως συλλογική μνήμη, μα – κυρίως– για το γυναικείο σώμα ως παγκόσμιο σύμβολο της ανθρώπινης τραγωδίας.[…] οι Τρωάδες μιλούν για τη φρίκη του πολέμου μέσα από το φίλτρο του (θηλυκού) σώματος, που διαισθάνεται πως θα αντικειμενοποιηθεί και θα απανθρωποποιηθεί».
Με κεντρικό παραστασιακό ερώτημα: «Υπάρχει άραγε τρόπος οι ηρωίδες να επαναοικειοποιηθούν τα σώματά τους;». Η σκηνοθέτις θα μιλήσει για τα μη προνομιούχα σώματα, τα ανελεύθερα, τα ενεχυριασμένα, τα ηλικιωμένα, τα ανάπηρα, τα αφανισμένα, σε μια συμπεριληπτική ελεγεία του (γυναικείου) σώματος ως τοτέμ ερήμωσης και εκμετάλλευσης από κάθε μορφής βία. Μια ιδεολογική παραστασιακή προσέγγιση με έναν εξαιρετικό θίασο που με συγκινεί και θα με ενδιέφερε να παρακολουθήσω.
Μικρή σημαντική λεπτομέρεια: η σκηνοθέτις θα χρησιμοποιήσει τη μετάφραση του Γιάννη Τσαρούχη. Μετάφραση που έκανε ο ίδιος όταν σκηνοθέτησε τον Σεπτέμβριο του 1977 σε έναν χώρο στάθμευσης της Οδού Καπλάνων 6, μια συγκλονιστική παράσταση των Τρωάδων που έχει μείνει ιστορική, με αναφορές στη σύγχρονη ελληνική Ιστορία με την Σμάρω Στεφανίδου στον ρόλο της Εκάβης και της Σαπφούς Νοταρά ως πρώτης κορυφαίας.
Η Μνήμη ως μελλοντικό εχέγγυο
Μήδεια του Λουίτζι Κερουμπίνι
(Ανασύνθεση από την ιστορική παράσταση με τη Μαρία Κάλλας)
Η φετινή έναρξη των Επιδαυρίων μάς επιφυλάσσει μια έκπληξη: Το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου συμπράττει με την Εθνική Λυρική Σκηνή για μία και μόνο βραδιά. Το Σάββατο 20 Ιουνίου θα παρακολουθήσουμε τη ανασύνθεση της εμβληματικής παράστασης της Μήδειας του Κερουμπίνι του 1961. Η θρυλική Μαρία Κάλλας πρωταγωνιστούσε στον ρόλο της Μήδειας και τη σκηνοθεσία είχε επωμιστεί ο Αλέξης Μινωτής, τη χορογραφία η Μαρία Χορς, ενώ τα σκηνικά και τα κοστούμια είχε φιλοτεχνήσει ο Γιάννης Τσαρούχης.
Την ανασύνθεση αυτή υπαγορεύει ο φετινός θεματικός άξονας της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, που στόχο έχει την ανίχνευση της έννοιας «της όπερας του μέλλοντος μέσα από τη μήτρα του παρελθόντος». Η ανασύνθεση θα βασιστεί στα βιβλία σκηνοθεσίας του Αλέξη Μινωτή, τα σχέδια του Τσαρούχη, στο φωτογραφικό υλικό που σώζεται. Όπως αναφέρει σχετικά η σελίδα της Εθνικής Λυρικής σκηνής: «Για την ανασύνθεση της ιστορικής παραγωγής του 1961 ο καλλιτεχνικός διευθυντής της ΕΛΣ, Γιώργος Κουμεντάκης στελεχώνει μια νέα δημιουργική ομάδα, αποτελούμενη από τους Παναγή Παγουλάτο (σκηνοθεσία), Λίλη Πεζανού (σκηνικά), Τότα Πρίτσα (κοστούμια) και Χρήστο Τζιόγκα (φωτισμοί), με στόχο να προσφέρει στο σημερινό κοινό μια σπάνια ευκαιρία να γνωρίσει ένα εμβληματικό ορόσημο του ελληνικού πολιτισμού».
Είναι αξιοσημείωτη αυτή η δυναμική προσέγγιση μιας μορφής επιτελεστικού αρχείου, που επεκτείνεται από τα στατικά αρχεία μνήμης σε μιας μορφής ζωντανής αρχειακής επιτελεστικής διαδικασίας που ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας «μετατρέποντας το ιστορικό υλικό σε σύγχρονο πολιτισμικό γεγονός». Την περιμένω με ξεχωριστό ενδιαφέρον και συγκίνηση.
Η αναζήτηση του Εαυτού -σε έναν ρευστό κόσμο-
Αινιγματικά από τη φύση τους. Αναπνέουν ανάμεσα στο κωμικό και στο τραγικό. Θέτουν και τα δύο θέματα αναζήτησης του εαυτού μέσα από μη συμβατικές πορείες ανθρώπινου βίου. Τα ευριπίδεια έργα Ίων και Άλκηστις δεν ανεβαίνουν τόσο συχνά, γιατί είναι και τα δύο υφασμένα από ένα πέπλο ομιχλώδους γρίφου, ανασαίνουν σε λεπτές αέρινες κωμικές εκφάνσεις, ενώ υποκρύπτουν οριακές υπαρξιακές διερωτήσεις.
Χρειάζονται έμπνευση, τρυφερότητες και ισχυρό σκηνοθετικό ιδίωμα. Ο Θωμάς Μοσχόπουλος (Ίων) και ο Δημήτρης Καραντζάς (Άλκηστις), σημαντικοί δημιουργοί διαφορετικής γενιάς το διαθέτουν στο έπακρο.
Εθνικό Θέατρο
Δημήτρης Καραντζάς
Άλκηστις του Ευριπίδη
Με το αποκαλυπτικό ερώτημα «Ποιο είναι το τίμημα της σωτηρίας όταν βασίζεται στην αυτοθυσία του πιο αδύναμου;», ο εξέχων δημιουργός υφαίνει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα διερώτηση πάνω στο ευριπίδειο έργο, που αποδεικνύεται στη συλλογιστική της παράστασης, όπως αυτή αποτυπώνεται στα παρακάτω:
«Η Άλκηστις ενορχηστρώνεται […] ως σκηνικό πείραμα, όπου η μουσική, ο ήχος, η κίνηση και η ακροβασία του θεατρικού ύφους συνυπάρχουν οργανικά, δημιουργώντας έναν κόσμο ρευστό, οριακό και διαρκώς μεταβαλλόμενο. Με μια σπουδαία ομάδα ηθοποιών και συντελεστών, η παράσταση γίνεται ένα σκηνικό επιχείρημα που δεν αφηγείται απλώς τον μύθο, αλλά θέτει καίρια ερωτήματα για την εξουσία, το φύλο, τη θυσία και την ευθύνη της κοινωνίας απέναντι στον θάνατο της ομώνυμης –και όχι μόνο– ηρωΐδας».
Δεν με ενδιαφέρει απλά ως θεατή με αφορά ως πολίτη η σκηνοθετική ματιά του Καραντζά σε όποιο έργο. Μελετά σε βάθος τα κείμενα και αποκρυπτογραφεί με γενναιότητα, θάρρος και αυτοθυσιαστική έμπνευση. Η Άλκηστις είναι από τα πολύ αγαπημένα μου έργα. Ανυπομονώ για τη «συνέρευσή» τους (θεατρικού κειμένου και σκηνοθέτη) στην Ορχήστρα του Αρχαίου Θεάτρου της Επιδαύρου
Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου
Θωμάς Μοσχόπουλος
Ίων του Ευριπίδη
Με σπάνιες αισθητικές ποιότητες και σκηνικές αποχρώσεις το ευγενές, ήσυχο αποτύπωμα του έμπειρου Θωμά Μοσχόπουλου με κινητοποιεί εσωτερικά. Η ενασχόλησή του με το δυσερμήνευτο κείμενο του Ίωνα προβλέπεται συναρπαστική και με παρακινεί να το παρακολουθήσω.
Με το παρακάτω κείμενο, φωτίζονται οι σκηνοθετικές του προθέσεις: […]Ένα από τα πιο αινιγματικά έργα του αρχαίου δράματος. Ο Ίων δεν είναι μια «καθαρή» τραγωδία: κινείται στο μεταίχμιο μεταξύ τραγικού και κωμικού, μύθου και ρεαλισμού, μυστικισμού και σκεπτικισμού, θέτοντας στο επίκεντρο το ζήτημα της ταυτότητας και του ανήκειν. Είναι ένα έργο που δείχνει να συνομιλεί άμεσα με τη σύγχρονη εμπειρία, σε μια εποχή όπου όλα τίθενται διαρκώς υπό αμφισβήτηση και επαναδιαπραγμάτευση.
[…] επιχειρεί να αναδείξει το παιγνιώδες και αμφίσημο πνεύμα του έργου, μετατρέποντας τη σκηνή σε έναν πολυπρισματικό χώρο αναστοχασμού όπου τα είδωλα της αλήθειας και του ψεύδους αλληλεπικαλύπτονται, αποκαλύπτουν και αποκρύπτουν, με το ερώτημα της ταυτότητας να παραμένει ανοιχτό, ρευστό και αγωνιώδες».
Κάτι που επίσης θεωρώ χαρμόσυνη είδηση είναι η συνεργασία του αξιόλογου δημιουργού με τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου, ο οποίος βρίσκεται σε μια πορεία ανανέωσης και ακμής.
Πολιτειακός στοχασμός σε έναν κλυδωνιζόμενο κόσμο
Νίκος Καραθάνος
Ειρήνη – Μια επίσκεψη στο έργο του Αριστοφάνη
Εξέλειπεν ο Αριστοφάνης από την περσινή επετειακή χρονιά της Επιδαύρου, αλλά και από τον γενικότερο περσινό καλλιτεχνικό προγραμματισμό. Επιστρέφει φέτος λαγαρός, αιχμηρός, αστείος, εκκωφαντικά επίκαιρος, αφοπλιστικά εύστοχος. Επιλέγω το ένα από τα δύο αριστοφανικά παραστασιακά εγχειρήματα, γιατί αισθάνομαι ότι συμπλέω περισσότερο με το αισθητικό του ιδίωμα.
Σε μια οριακή πολιτειακή παρακμή των σκοτεινών καιρών μας, ενδεχομένως η απάντηση να βρίσκεται σε ένα πηγαίο λαϊκό πανηγύρι. Στην υπερβατική, σχεδόν ανάρμοστη για τα χυδαία πολιτικά μας ήθη πράξη του Τρυγαίου να καβαλήσει ένα σκαθάρι και να ανεβεί στον Όλυμπο να ελευθερώσει τη φυλακισμένη Θεά Ειρήνη. Η ασίγαστη γενναιότητα να μετατρέπεις τη φρίκη του πολέμου σε κραδασμούς χαράς και ζωής. Η λαϊκότητα και η χαρά της καθημερινότητας προβάλλονται ως το μόνο σθεναρό αντιπολεμικό ανάχωμα. «Ο Νίκος Καραθάνος, ο Φοίβος Δεληβοριάς και ο Άγγελος Τριανταφύλλου είναι οι βασικοί συνένοχοι μιας νέας παράστασης, μιας νέας διασκευής, μιας απάντησης στην τρέλα […]
Με μεγάλη χαρά θα παρακολουθήσω αυτή τη νέα έφοδο του Νίκου Καραθάνου στο αριστοφανικό σύμπαν. Η χαρά μεγεθύνεται από τη συμμετοχή των Έρι Κύργια (συνεργάτις δραματουργός), Εύας Μανιδάκη (σκηνικά). Η δε συνύπαρξη των σημαντικών ηθοποιών: Γαλήνης Χατζηπασχάλη, Θανάση Αλευρά, Πάνου Παπαδόπουλου και Ιωάννας Μαυρέα με ενθουσιάζει.
Αντί σύνοψης
Στο μακρινό 2015 την ημέρα που είδα τη Νέκυια, μια από τις συγκλονιστικότερες παραστάσεις του Φεστιβάλ των τελευταίων ετών που φιλοξενήθηκε στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, ο σκηνοθέτης της, Μιχαήλ Μαρμαρινός δεν ανέβηκε στην εξέδρα που είχε στηθεί στην ορχήστρα της Επιδαύρου να υποκλιθεί και να χειροκροτηθεί μαζί με τους άλλους συντελεστές και το θέατρο Νο της Ιαπωνίας. Ο λόγος ήταν βαθιά συγκινητικός -κατά τη γνώμη μου-: δεν είχε προλάβει να προβεί στην τελετή κάθαρσης και εξαγνισμού που έκανε ο ιαπωνικός θίασος για να πατήσει την Ιερή σκηνή. Έτσι ο σκηνοθέτης της παράστασης χειροκροτήθηκε από το σημείο που ήταν: εκτός σκηνής. Θεώρησα τότε αυτήν του την πράξη μείζονος καλλιτεχνικής αξίας και σημασίας. Αισθάνομαι ότι αν αντιμετωπίσει με τον ίδιο σεβασμό, πίστη και ιερότητα τον Θεσμό του Φεστιβάλ, όπως αντιμετώπισε ως «ιερή» σκηνή που παιζόταν η «Νέκυια», οι καλλιτεχνικές καταθέσεις του ως διευθυντή του Θεσμού θα είναι καταλυτικές.
* Aπόσπασμα από την παρουσίαση «Πρόσωπα 2025» CNN Greece
