Η γιαγιά έχει άνοια. Η οικογένεια προσπαθεί να βοηθήσει. Κάνει ό,τι μπορεί. Όλοι και όλες προσπαθούν να της θυμίσουν κάτι απ’ τα «παλιά», να ταρακουνήσουν τη μνήμη της, να την κρατήσουν ζωντανή μέσα απ’ το παρελθόν. Ενώ η οικογένεια προσπαθεί να ερεθίσει τη μνήμη της γιαγιάς, αποκαλύπτεται πως το παρελθόν έχει πια πεθάνει, τίποτα απ’ τον κόσμο της γιαγιάς δεν υπάρχει πια. Μήπως το τέλος του κόσμου επαναλαμβάνεται συνεχώς και εμείς δεν είμαστε ποτέ εκεί για να το δούμε;
Ο Γιώργος Παύλου παρέα με τους περσινούς απόφοιτους της Δραματικής Σχολής του Ωδείου Αθηνών παρουσιάζουν μια παράσταση για το τέλος του κόσμου. Το θεατρικό κείμενο «Γιαγιά, όλα μια μέρα θα πεθάνουν» προέκυψε από το μάθημα «Δημιουργική Γραφή-Δραματουργία Παράστασης» (Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών 2023-24).
Ο Γιώργος Παύλου, μοιράζεται το Ημερολόγιο Προβών της παράστασης «Γιαγιά, όλα μια μέρα θα πεθάνουν» που παρουσιάζεται στο ΠΛΥΦΑ
Φθινόπωρο του 2023
Παρέα με την Έλενα Τριανταφυλλοπούλου και την Άρτεμις Ψιλοπούλου μπαίνουμε για πρώτη φορά στις αίθουσες τις δραματικής σχολής του Ωδείου Αθηνών για το μάθημα της δημιουργικής γραφής. Στόχος του μαθήματος είναι, μαζί με τους σπουδαστές και τις σπουδάστριες να δημιουργήσουμε δύο νέα θεατρικά μονόπρακτα. Ένα με θέμα την αθέατη βία και ένα με θέμα το τέλος του κόσμου.
Σιγά σιγά μέσα από ασκήσεις και αυτοσχεδιασμούς αρχίζουμε και μαθαίνουμε γνωρίζουμε τον θίασο και τον «κόσμο» όπου ο καθένας και η κάθε μία φέρει.
Γενάρης του 2023
Έχει αρχίσει να δημιουργείται δραματουργικό υλικό σε σχέση με το «τέλος του κόσμου» όπως επίσης και ένα ενιαίο σκηνικό ύφος. Ακόμα όμως δεν έχει βρεθεί η ιστορία… Πώς να μιλήσει κανείς για το τέλος του κόσμου; Να αναφερθεί σε μελλοντική δυστοπία; Να υπογραμμίσει την παρούσα δυστοπία; Κι αν κάθε εποχή τελειώνει και έρχεται με τη σειρά της η επόμενη; Μήπως τελικά να φτιάξουμε ένα έργο όπου ο κόσμος συνεχώς θα τελειώνει και θα ξανά αρχίζει;
Οι επιλογές ήταν πολλές αλλά τίποτα από όλα τα παραπάνω δεν μας κάλυπταν ακριβώς, κάπου μια μέρα ύστερα από μια άσκηση της Έλενας Τριανταφυλλοπούλου. Θα μιλήσουμε για τη γιαγιά μας. Όχι δεν θα έχει πεθάνει, αντιθέτως θα είναι ζωντανή, αλλά η γιαγιά μας, όπως κάθε άνθρωπος της γενιάς της έχει δει πολλά πράγματα να πεθαίνουν και κατά κάποιο τρόπο, για τα δικά της δεδομένα ο κόσμος ίσως ήδη να έχει τελειώσει. Κάπως έτσι ξεκίνησε.
Άνοιξη του 2024
Το έργο έχει σχεδόν ολοκληρωθεί σε φόρμα και περιεχόμενο. Ο θίασος έχει βουτήξει στο παρελθόν της γιαγιάς και έχει φέρει στο σήμερα όλα όσα έχουν πεθάνει για εκείνην, όμως αυτή (η γιαγιά) δεν το ξέρει, έχει άνοια. Αυτή είναι η πλοκή της παράστασης. Η γιαγιά έχει άνοια και όλη η οικογένεια προσπαθεί να της θυμίσει κάτι από το παρελθόν της. Μέχρι εκεί καλά. Σε κάθε σκηνή όμως κάθε χαρακτήρας συνειδητοποιεί ότι αναφέρεται σε γεγονότα τα οποία ορίζονται από αξίες και έννοιες οι οποίες δεν υπάρχουν ποια. Όλοι ερχόμαστε στη δυσάρεστη θέση να παραδεχτούμε στη γιαγιά πως ότι ήξερε έχει πια πεθάνει.
Καλοκαίρι του 2024
Το έργο είναι έτοιμο. Η γιαγιά μας μεγάλωσε με ιστορίες και τώρα είναι η σειρά μας να αφηγηθούμε τις ιστορίες της πίσω. Ίσως η διατήρηση της μνήμης και της ιστορίας να κρατάει τους κόσμους μας ζωντανούς ακόμα κι αν έρχεται το τέλος τους. Με μεγάλη χαρά και αγωνία παρουσιάζουμε για μία και μόνο φορά την παράστασή μας στο πλαίσιο των διπλωματικών εξετάσεων του Ωδείου Αθηνών.
Χειμώνας του 2025
Επιστρέφουμε σε πρόβες. Η μία παράσταση δεν μας ήταν αρκετή. Γίναμε όλοι εγγονάκια αυτής της «τρίτης» μας γιαγιάς. Όσο κι αν το παρόν μας ματαιώνει, επιστρέφουμε να της θυμίσουμε τις ιστορίες της.
