Το ”Ηard pop” είναι ένα κομμάτι για έξι ρόλους, πέντε χορευτών-τριών και ενός «μη-χορευτή».
Η χορογραφία του Δημήτρη Μυτιληναίου δομείται πάνω σε ρυθμικά μοτίβα και μελωδίες από 20 ποπ τραγούδια τα οποία όμως είτε αποσιωπώνται στην σκηνή, είτε ανακαλούνται αποδομημένα.
Ένα ανακατασκευασμένο ”unison”, μια συντονισμένη, συνεχόμενη ομαδική χορογραφία που αποτυπώνεται με διαφορετικούς τρόπους σε κάθε χορευτή και χορεύτρια. Προσθέτοντας επιπλέον επίπεδα πέραν του φορμαλιστικού στη συνθήκη του unison, ο χορογράφος το προσεγγίζει περισσότερο σαν μια νοητική κατάσταση παρά σαν ένα απόλυτο οπτικό αποτέλεσμα.
Η παράσταση αφορά στις πιθανές συγκλίσεις αλλά και στις εμφανείς αποκλίσεις μεταξύ του κλασικού μπαλέτου και του χορού στην ποπ κουλτούρα.
Το όλο εγχείρημα βάζει στο στόχαστρο την έννοια της εξωστρέφειας, στην οποία εντοπίζονται δύο όψεις, η πρώτη αναφέρεται στον κλασικό χορό, και συγκεκριμένα στο en dehors (fr., ελ. προς τα έξω) ως βασική τεχνική οδηγία που χαρακτηρίζει το μπαλέτο, και η δεύτερη στην εξωστρέφεια ως εργαλείο της επιθετικής αγοραλογίας (eng. marketing, κάτι που χρησιμοποιεί κατ’ εξοχήν η ποπ πολιτιστική βιομηχανία) και τους τρόπους με τους οποίους μεταφράζεται στην κινητική «γλώσσα» των αντίστοιχων χορογράφων και χορευτών-τριών.
Ο χορογράφος Δημήτρης Μυτιληναίος μοιράζεται το Ημερολόγιο Προβών της παράστασης ”Ηard pop” που παρουσιάζεται από τις 27 Μαΐου έως τις 2 Ιουνίου στο PalmTree-MCA:
Ιανουάριος 2023
Η αρχική ιδέα βασίστηκε σε μία επέκταση της διασκευαστικής μεθόδου που είχα ξεκινήσει ήδη να δοκιμάζω στο “Repair”, το προηγούμενο έργο. Σκέφτηκα πως με ενδιαφέρει να πειραματιστώ με αναφορές που δεν προέρχονται μόνο από την σφαίρα της «υψηλής» τέχνης και να παραδεχτώ με έναν τρόπο πως οτιδήποτε μου αρέσει, μπορεί εν δυνάμει να αποτελέσει πηγή για τη δουλειά μου, χωρίς να αυτολογοκρίνομαι σχετικά με το αν οι πηγές μου είναι αρκετά σοβαρές. Θέλησα έτσι να φτιάξω μια χορογραφία αφιερωμένη σε ποπ μουσικές επιτυχίες που πραγματικά μου αρέσουν από την παιδική μου ηλικία έως σήμερα, βλέποντάς τες μέσα από το φίλτρο της χορογραφικής μου προσέγγισης. Αναζήτησα μετά κάποια βιβλιογραφία σχετική με το θέμα της μαζικής κουλτούρας ή αλλιώς “pop culture” θέλοντας να αναπτύξω μια συλλογιστική για τη σχέση που μπορεί να έχει με τα εγγενή και θεμελιώδη ερωτήματα που θίγει η σκηνική τέχνη του χορού και που με απασχολούν διαχρονικά. Κατέληξα στον Κρίστοφερ Λας και το «Η κουλτούρα του ναρκισσισμού». Παραθέτω εδώ ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα:
«Η λατρεία της επιτυχίας, κατά τον 19ο αιώνα, τόνιζε εκπληκτικά λίγο τον ανταγωνισμό. Μετρούσε την επιτυχία όχι με βάση τα επιτεύγματα των άλλων, αλλά με βάση ένα αφηρημένο ιδεώδες πειθαρχίας και αυταπάρνησης. Ωστόσο, στην καμπή του αιώνα, τα κηρύγματα για επιτυχία άρχισαν να τονίζουν τη θέληση για νίκη.»
Η έννοια της επιτυχίας και το κυνήγι της νίκης μου φάνηκε πως σχετίζονται με τη σχέση του/ης χορευτή/εύτριας με το χορογραφικό ζητούμενο και κάπως έτσι άρχισα να πείθομαι ότι αξίζει να εξερευνήσω το θέμα της ποπ και την αντιδιαστολή της με την κλασική τέχνη και βασικά το μπαλέτο και τον σύγχρονο χορό.
Φεβρουάριος 2023
Αφού ολοκλήρωσα την έρευνα και την διαλογή των μουσικών κομματιών, της ομάδας συντελεστών και των χορογραφικών εργαλείων που με ενδιέφερε να χρησιμοποιηθούν σε αυτό το έργο, κάλεσα την Έλενα Νοβάκοβιτς, δραματουργό, επιμελήτρια και ερευνήτρια του χορού/περφόρμανς, για να με βοηθήσει να στήσω την πρόταση για το πρόγραμμα επιχορηγήσεων του ΥΠ.ΠΟ.Α. «Δημιουργική Ελλάδα».
Ιούλιος 2023
Τα πράγματα σοβάρεψαν όταν ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα του υπουργείου και βρέθηκα στην ευχάριστη θέση να αρχίσω να οργανώνω την μεταφορά του “Hard pop” από τη σφαίρα των ιδεών στην πραγματική πραγματικότητα.
Σεπτέμβριος 2023
Κάτι βασικό για την δημιουργική διαδικασία ήταν η ανεπάρκεια των πόρων. Ήταν ξεκάθαρο ότι η επιχορήγηση και τα εισιτήρια δεν θα έφταναν για να γίνει η παράσταση σε θέατρο με τεχνικούς, χειριστές κονσόλας κ.τ.λ. και θα έπρεπε να γίνουν κάποιες προσαρμογές στο σχεδιασμό της παραγωγής. Στην Ελλάδα, η έλλειψη θεσμικής και οικονομικής στήριξης για τον χώρο του χορού είναι μεγάλη και σταθερή και συνεπώς, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο επηρεάζει τις παραγωγές και πάντα, από το στάδιο της σύλληψης στο στάδιο της υλοποίησης οι καλλιτέχνες/ιδες καλούνται να κάνουν πολλές εκπτώσεις και συμβιβασμούς.
Εν τω μεταξύ, ένα θέμα που με απασχολεί σχετικά με τις παραστάσεις είναι το τί αποφασίζει κανείς να κρύψει. Για παράδειγμα, στο “Repair” είχα εντάξει μια σκηνή με χορογραφημένες ασκήσεις κοιλιακών υπό την μουσική μιας κλασικής variation, με τη λογική ότι η γυμναστική και το ζέσταμα είναι κάτι απαραίτητο για τον χορό, κάτι που ωστόσο η κλασική αισθητική αποκρύπτει και, με αυτό το σκεπτικό, επιχείρησα να φτιάξω μια χορογραφική εκδοχή τους. Σε συνέχεια της παραπάνω λογικής, μιας λογικής συμπερίληψης στην σκηνική δράση αυτών που συνήθως αποκρύπτονται, προέκυψε η ιδέα να έχουμε σε αυτή την παράσταση εμφανές ηλεκτρολογείο και να φαίνονται επίσης όλα τα φώτα, τα καλώδια και το ηχοσύστημα και ο χειρισμός τους να χορογραφηθεί. Για την εκτέλεση αυτής της ιδέας, χρειαζόταν ένας υβριδικός ερμηνευτής, κάποιος που να έχει τεχνικές γνώσεις, φωτιστική αντίληψη, μουσική αντίληψη και φυσικά σχέση με το σώμα του, ώστε να μην κάνει μόνο τα παραπάνω, αλλά και να χορέψει. Έτσι, πολλοί τεχνικοί ρόλοι θα καλύπτονταν από τον έκτο ερμηνευτή μειώνοντας τα κόστη της παραγωγής και προσθέτοντας ένα επιπλέον δραματουργικό νήμα.
Οκτώβριος 2023
Το πρόγραμμα έκλεισε, η ομάδα έκλεισε, η πρεμιέρα έκλεισε και όλα παίρνουν σιγά σιγά σειρά.
Νοέμβριος 2023
Είχα την τύχη να ξεκινήσω την πρακτική έρευνα και δημιουργία στα Χανιά, χάριν στη φιλοξενία της Σοφίας Φαλιέρου και του Dance Days Chania. Για δύο εβδομάδες πήγαινα στο στούντιο μόνος και πειραματιζόμουν με το υλικό μου καταλήγοντας να φτιάξω τα πρώτα κομμάτια.
Δεκέμβριος 2023 – Ιανουάριος 2024
Από τον Δεκέμβριο άρχισα σποραδικές ατομικές πρόβες με τους/ις χορευτές-εύτριές μου υπό την στέγη της παλιάς σχολής Ματέυ και νυν Σχολή Χορού Πωλίνα Γαλοπούλου, στον Λυκαβηττό. Κατά την διάρκεια των Χριστουγέννων, ήρθε και η Νεφέλη Αστερίου από το Παρίσι για να κάνουμε οι δυο μας εντατικές πρόβες (ακόμη και την παραμονή και ανήμερα) και να στήσουμε τον χορογραφικό σκελετό του έργου.
Φεβρουάριος 2024
Κλείνει η πρεμιέρα στον πολυχώρο Palm Tree, το καινούργιο στούντιο του Ιβάν Σβιτάιλο. Κλείνει επίσης το τεχνικό φύλλο και τα κοστούμια και η παραγωγή είναι πλέον στη φάση όπου το μόνο που λείπει είναι να μαζευτεί η ομάδα ερμηνευτών-τριών και δουλέψουμε όλοι-ες μαζί.
Μάρτιος-Μάιος 2024
Επιτέλους η ομάδα συναντιέται και ξεκινάμε. Πρόβες, πρόβες, πρόβες, άγχος, πρόβες, γέλια, πρόβες, μικροτραυματισμοί, πρόβες, και σήμερα 13/05 που γράφω αυτό το «ημερολόγιο» είναι η καθοριστική ημέρα που μπήκαμε στον χώρο και πάμε για τελική ευθεία!
2 Ιουνίου 2024
Θα είναι η τελευταία μας παράσταση στην Αθήνα.
Info:
Hard pop | 27 Μαΐου-2 Ιουνίου, PalmTree-MCA (Κριναγόρου 13, Αθήνα)
