Ο Άγγελος Παπαδόπουλος μοιράζεται το Ημερολόγιο Προβών για το νέο χορογραφικό του έργο "An UMBRA Story" - ελculture

Το “An UMBRA Story”, το νέο χορογραφικό έργο του Άγγελου Παπαδόπουλου έρχεται ως συνέχεια της έρευνάς του γύρω από τα πιθανά σημεία εγγύτητας και συνάντησης.

Το An UMBRA Story είναι μία χορογραφική σύνθεση για δύο περφόρμερ που προσκαλεί προς τη συμφιλίωση ενός ατόμου με τις αναμνήσεις και τις φαντασιώσεις που κατοικούν μέσα του. Στην ποίηση, η λατινογενής λέξη umbra συνδέεται με τη «σκιά» ή το πνεύμα που γίνεται αντιληπτό σαν μια παρατεταμένη παρουσία.

Μία παράδοξη ιστορία αγάπης, το queer ως αφορμή για διάλογο και προβληματισμό, το Brazilian jiu jitsu σαν ένας τόπος έντασης, το βλέμμα ως σημείο επαφής, το Blue Train του John Coltraine μαζί με μια συλλογή ετερόκλητων αντικειμένων, συνθέτουν σταδιακά ένα αλλόκοτο, ονειρικό τοπίο ανοιχτό προς συνάψεις.

Ο Άγγελος Παπαδόπουλος μοιράζεται το Ημερολόγιο Προβών για το νέο χορογραφικό του έργο “An UMBRA Story” που παρουσιάζεται από τις 31 Ιανουαρίου στο M54:

Random καθόλου random σκέψεις, σχέσεις, λέξεις, όλα για το AN UMBRA STORY.

Η δημιουργία του έργου κράτησε 5 μήνες και έπρεπε να συνεργαστούν για πρώτη φορά πολλοί άνθρωποι. Δούλεψα πολύ τις τάσεις ελέγχου μου για να αφήσω χώρο στη σύμπραξη της ενδυματολόγου, της δραματουργού, του φωτιστή, του μουσικού, των 2 performer, της βοηθού μου και πολλών ακόμη ανθρώπων.

ΤΟ ΕΡΓΟ ΑΥΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑ! (αυτό το ανακάλυψα στη μέση της διαδικασίας και πανικοβλήθηκα)

Πρόθεσή μου για το έργο αυτό είναι η εμπειρία του live σώματος στη σκηνή. Η σκηνοθεσία που αφορά όμως τη ζωντανή αλληλεπίδραση των χορευτών. Η ειλικρίνεια ως προς το τι συμβαίνει στη σκηνή. Η αμεσότητα του έργου, το blend του παροντικού, του καθημερινού, του απλού, του πραγματικού με το surreal, το συμβολισμό.

Τι σημαίνει το φάντασμα μέσα μου; Ποια είναι η σκιά, ο αόρατος φίλος (ή εχθρός) που με ακολουθεί πάντα; Είμαι οκ με αυτό; Την μισώ ή την αγαπώ; Την ακούω την inner self όσο χρειάζεται; Όσο αντέχω;

Πρόθεση ήταν να μιλήσω για το queer μα δεν ξέρω αν τελικά το κάνω. Μοιάζει τώρα να σχηματίζομαι ως καλλιτέχνης οπότε δεν μπορώ να χωρέσω ό,τι φέρω σε μια παράσταση. ‘Η μάλλον μιλώ για το κουίρ χωρίς να μιλώ για αυτό. Ας αφήσουμε στην άκρη τα κουίρια και ας μιλήσουμε για τα φαντάσματα μέσα μας, τις παράξενες εκδοχές του εαυτού μας που δεν τις γνωρίζουμε ακόμα καλά.

Απώτερος στόχος είναι μια μέρα, όταν είμαι ώριμος αρκετά, να μοιράζομαι μια φέτα ζωής στη σκηνή. Η ζωή τα έχει όλα και γω τώρα μαθαίνω πώς να εμφυσώ ζωή στο έργο.

Ποια είναι η σχέση των δύο περφόρμερ; Η σχέση των δύο είναι ένα παιχνίδι εξουσίας, ο φόβος και η χαρά μαζί. Πότε κερδίζει η μία πότε το άλλο. Μένουν στο πραγματικό, στο εδώ και τώρα και μαζί γεννούν το φαντασιακό.

Δομώ σιγά σιγά τη δική μου φόρμα, τη δική μου γλώσσα, συλλαβίζω ακόμα ή έτσι νιώθω τουλάχιστον. Το λέω αυτό γιατί δημιουργώ μια αρκετά αλλόκοτη προσωπική γλώσσα.

Κάποτε, μια χορογράφος που μου έμαθε δυο πράγματα για τη δύσκολη δουλειά που λέγεται χορογραφία, μου είπε πως οι ιστορίες είναι βαρετές, εννοώντας πως έχει για εκείνη αξία περισσότερο η δημιουργία μιας σκηνικής κατάστασης. Εγώ όμως μεγάλωσα με ταινίες και τώρα ξέρω καλά πως ό,τι και αν κάνω ο νους τείνει να φτιάχνει μια αφήγηση. Αυτό θέλω να μάθω να κάνω καλά: να αφηγούμαι πυκνά την ελάχιστη εκείνη ιστορία που με συγκινεί κάθε φορά. Είναι μια παράσταση που αποτυπώνει κινητικές οδηγίες; Η παράσταση δεν αποτυπώνει κινητικές οδηγίες. Βασίζεται σε αυτές για να εξιστορεί. Δύσκολα πράγματα, λίγο επικίνδυνα γιατί αν δεν βρεις τη σωστή ισορροπία κάνεις cringe θέατρο αντί σύγχρονο χορό. Που καθοδηγείται το βλέμμα του θεατή; Το βλέμμα του θεατή καθοδηγείται μέσω το βλέμμα της Δ στο πώς βλέπει το Θ. Η θεατής βλέπει τι «παθαίνει» η Δ από το Θ. Αν σε ενδιαφέρει να είναι πιο κοντά σε κάτι πιο περφόρματιβ από το να το «κλείσεις» στο κινητικό. Αν είμαι ακριβής αυτό που κάνουμε δεν είναι performance, μάλλον ανήκει στο χοροθέατρο. Δεν ξέρω που ανήκω ακόμα καλλιτεχνικά μα αργά ή γρήγορα θα μου πουν οι σοφές του χώρου του χορού. Ποια είναι τα όρια του αυτοσχεδιασμού ή πόσο συγκεκριμένο θα είναι. Ο δομημένος αυτοσχεδιασμός, δηλαδή όχι μια ακριβώς στημένη χορογραφία που επιτρέπει το τυχαίο να συμβεί μπροστά στα μάτια του κοινού, είναι κάτι που με αφορά πολύ.