Κάπως έτσι ολοκλήρωσε τη σουρεαλιστική συνέντευξη τύπου στο Άνκορατζ της Αλάσκα ο περιχαρής Πούτιν, (Βλαδίμηρος για τον Τραμπ που παραμένει πιστός του φαν), και μάλιστα στα αγγλικά. Και γιατί να μην είναι περιχαρής; Ο Τραμπ μόλις κατάφερε να τον βγάλει από την διπλωματική απομόνωση και ουσιαστικά να νομιμοποιήσει κάθε του επιθετική ενέργεια. Μόνο που δεν τον χειροκρότησε. Α, συγγνώμη, το έκανε κι αυτό.
Πολύ απλά βιώνουμε το εξής εκπληκτικό: η διεθνής διπλωματία να είναι απλούστατα ένας διαγωνισμός κολακείας προς τον πρόεδρο Τραμπ. Όλοι έχουν μάθει ότι ο μόνος τρόπος να αποκομίσεις οφέλη από συνάντηση με τον Τραμπ είναι να λούσεις με κομπλιμέντα, ιδιαίτερα σε ό,τι έχει σχέση με τον πόλεμο της Ουκρανίας. Όχι μόνο επειδή λειτουργεί σαν κακομαθημένος πιτσιρικάς με πρόσβαση στο μεγαλύτερο οπλοστάσιο του κόσμου, αλλά επειδή στην προκειμένη περίπτωση του έχει καρφωθεί στο μυαλό ότι θέλει να πάρει το Νόμπελ Ειρήνης. Άντε τώρα να τον πείσεις ότι το συγκεκριμένο βραβείο είναι το λιγότερο ουσιαστικό που υπάρχει, ότι είναι ένα εντελώς συμβολικό βραβείο χωρίς την παραμικρή σχέση με επιτεύγματα και το οποίο, ήδη από τότε που απονεμήθηκε στον Κίσινγκερ, (τον πατέρα της κυνικής realpolitik), έχασε και το τελευταίο ίχνος ιδεαλισμού. Αλλά αυτά δεν τα καταλαβαίνει ο πρόεδρος. Θέλει το Νόμπελ Ειρήνης για μπιμπελό στο Μαρ-α-Λάγκο δίπλα στα άλλα χρυσά, και επειδή νομίζει ότι θα μείνει στην ιστορία σαν ο Μέγας Ειρηνοποιός.
Έτσι, μετά την κολακεία του Πούτιν στον Τραμπ κατά τη συνέντευξη τύπου (αν ήσουν εσύ δεν θα γινόταν πόλεμος κλπ), λίγες μέρες μετά κατέφθασαν και οι Ευρωπαίοι ώστε να συνοδεύσουν τον Ζελένσκι στον Λευκό Οίκο (επειδή την προηγούμενη φορά είχε πάει πολύ καλά αυτό). Εκεί, γύρω από ένα τραπέζι, έσπευσαν και εκείνοι να κολακέψουν τον Πορτοκαλί Πρόεδρο, με προεξέχοντα φυσικά τον Μαρκ Ρούτε, ο οποίος έχει γεννηθεί με DNA αυλοκόλακα.
Θα μου πει κάποιος, έχουν σημασία όλα αυτά, όλες οι κολακείες και αναξιοπρέπειες, όλες αυτές οι γελοιότητες, αν τελικά επιτευχθεί ειρήνη; Δεν αξίζει το να υποκρίνεσαι ότι θωπεύεις τον εγωισμό ενός ανώριμου ναρκισσιστή αν το όφελος είναι μια συμφωνία με διάρκεια και προοπτική; Σίγουρα αξίζει, αλλά αυτό εξαρτάται από τη συμφωνία. Το να επιτύχεις ειρήνη είναι εύκολο: δίνεις τα πάντα στη Ρωσία και κόβεις κάθε υποστήριξη στην Ουκρανία. Όμως έτσι, αυτό που επιτυγχάνεις είναι να νομιμοποιείς και να αποδέχεσαι μία πολιτική κατακτήσεων και εκβιασμού όπου το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό δίχως προσχήματα.
Επιστρέφω στη συνέντευξη τύπου στο Άνκορατζ, ένα μνημείο που θα μελετάνε οι ιστορικοί του μέλλοντος. Ο Πούτιν μίλησε δομημένα για αρκετή ώρα με ιστορικές αναφορές στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο όπου Σοβιετική Ένωση και ΗΠΑ ήταν σύμμαχοι (προσπαθώντας να επιστρέψει στο αφήγημα ότι η κυβέρνηση του Κιέβου είναι ναζιστική), έστειλε μηνύματα στους Ευρωπαίους να μην υπονομεύσουν την προοπτική που αφήνει αυτή η συνάντηση (μετάφραση: να μην αξιώσουν εμπόδια στα σχέδια της Μόσχας). Και μετά από τον δομημένο λόγο του Πούτιν που ήταν γραμμένος και μελετημένος, πήρε τον λόγο ο Τραμπ και όταν παίρνει τον λόγο ο Τραμπ για ένα πράγμα μπορείς να είσαι σίγουρος: ότι ο λόγος του δεν είναι δομημένος. Άρχισε τους αυτοσχεδιασμούς και τις ασυναρτησίες (δεν υπάρχει συμφωνία μέχρι να υπάρξει συμφωνία, είμαστε κοντά αλλά είμαστε μακριά, ο πόλεμος είναι του Μπάιντεν, η Αμερική είναι η πιο «καυτή» χώρα του κόσμου), αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά το πόσο καταπληκτικός είναι.
