Δευτέρα πρωί μέσα στο βαγόνι σκρολάρω στα σόσιαλ μέχρι τον επόμενο σταθμό. Πρώτο βίντεο το latin rework του “Die With A Smile” με τη Lady Gaga να ερμηνεύει δίπλα στον Bad Bunny. Σκέφτομαι πόσο ενδιαφέρουσα είναι η προσέγγισή τους και νιώθω να έρχομαι λίγο πιο κοντά σε αυτό το κομμάτι της καλλιτεχνικής περσόνας της Gaga, με την παραδοχή πως το “Mayhem”, το τελευταίο studio album της, με είχε αφήσει εντελώς αδιάφορη.
Το σκρολάρισμα συνεχίζεται με τον Bad Bunny να έχει κατακλείσει το timeline και με εμένα να απορώ για το τι αλήθεια έχει γίνει στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού όσο εγώ κοιμόμουν. Βίντεο, memes, φωτογραφίες με βαρύγδουπες λεζάντες, οι οποίες έχουν αρχίσει να με εκνευρίζουν αφόρητα, με τον όγκο και την ομοιότητά τους, από κάθε γωνιά του μιντιακού πλανήτη. Ώσπου, ένα απόσπασμα με κάνει να βουρκώσω σε ένα πρωτοφανές rollercoaster συναισθήματος, το οποίο ξεκινάει τη διαδρομή του με θυμό και όσο φτάνει στην κορυφή, ο κατήφορος της απελευθέρωσης είχε δάκρυ και ενοχή. Το βίντεο που κατάφερε να με κάνει να βουρκώσω μέσα στο βαγόνι του μετρό, ήταν η στιγμή που ο Bad Bunny δίνει ένα από τα βραβεία Grammy σε ένα μικρό παιδί μεταναστών, το οποίο παρακολουθεί τη βράβευσή του από την τηλεόραση. Και ακριβώς στο επόμενο πλάνο ο ίδιος αναγγέλλει να μία-μία όλες τις χώρες της αμερικανικής ηπείρου.
Δεν έχω ακούσει τη μουσική του Bad Bunny και για να είμαι ειλικρινής τη στιγμή που γράφω το κείμενο στα ακουστικά έχω τους Cigarettes Αfter Sex. Αυτό που ξέρω όμως με σιγουριά είναι πως με έκανε να νιώσω περήφανη, με τον πιο αγνό τρόπο, την αγάπη! Αυτή η περηφάνεια δεν δημιουργεί μια ψευδή – διαστρεβλωμένη εικόνα ανωτερότητας. Αυτή η περηφάνεια εξυμνεί την ισότητα και τη διαφορετικότητα. Αυτή η περηφάνεια εξυμνεί την τέχνη και την ταυτίζει με τη ζωή, κάνοντας τη μουσική να φαίνεται στα μάτια μου ως η πιο δυνατή και άμεση έκφρασή της. Το show ήταν γεμάτο με μηνύματα όπως το “THE ONLY THING MORE POWERFUL THAN HATE IS LOVE” και ναι η αλήθεια είναι πως όντως δεν υπάρχει κάτι πιο δυνατό από την αγάπη. Σκέφτομαι πολλές φορές πως αν ήθελα να της δώσω μορφή, αυτή θα ήταν η μαγική και απαστράπτουσα «λευκή δύναμη» που αποτυπώνεται σε cartoons και σε comics, να διώχνει κάθε σκοτάδι και κάθε μίσος. Εμείς οι θνητοί την έχουμε ονομάσει «υπερδύναμη» χωρίς σαφή προσδιορισμό, γιατί είναι εντελώς ασαφής και αρκετά θολή η πλήρης και ανιδιοτελής δύναμή της.
Βγαίνοντας από το συννεφάκι του αλτρουιστικού ιδεαλισμού και επιστρέφοντας στην πραγματικότητα, θεωρώ πως ο Bad Bunny κρατώντας την καθαρότητα της αγάπης του για το Πουέρτο Ρίκο, αποτύπωσε την τέλεια πολιτική πράξη με την αμεσότητα, την ταχύτητα και τη λάμψη που απαιτεί η εποχή, έχοντας όμως ως πυρήνα του τον πηγαίο εθνισμό της ψυχής του, ξεπερνώντας μια απλή γλυκανάλατη προσέγγιση ίσων αποστάσεων. Και πως θα μπορούσε άλλωστε…To μήνυμα στην μπάλα του αμερικανικού football έγραφε “TOGETHER, WE ARE AMERICA”, ενώ ο ίδιος σε μια σχεδόν χαοτική διαδρομή, εμφανιζόταν, από τις φυτείες και τις φάρμες του Πουέρτο Ρίκο, στους ηλεκτρικούς στύλους ως ευθεία βολή στις διακοπές ρεύματος και από εκεί σε αυτό το μαγικό σαλόνι και τον μικρό Bad Bunny ως μια συγχώνευση του παρόντος και του παρελθόντος με μια προ οικονομία προβολής του μέλλοντος. Και από την εμφάνιση της θρυλικής Toñita του Caribbean Social Club, στο παιδί που κοιμάται στις καρέκλες κατά τη διάρκεια ενός ατέλειωτου λατινο-αμερικάνικου γλεντιού (όχι και τόσο άγνωστη εικόνα προς εμάς) και από εκεί στη live μετάδοση ενός πραγματικού γάμου.
Ο Bad Bunny έκανε την υφήλιο να ταυτιστεί με εικόνες του «τώρα» της, της ιστορίας του, των βασάνων και των ανταμωμάτων του. Στα κοντινά πλάνα, η απαράμιλλη γοητεία του ερχόταν σε δεύτερη μοίρα, ειδικά όταν έλεγε πως ό,τι τον έφερε «σήμερα» ως «εδώ» ήταν ότι δεν έπαψε στιγμή να πιστεύει στον εαυτό του. Λαϊκισμός και ένας ακόμα εκατομμυριούχος που κάνει life coaching από τη σιγουριά της επιτυχίας; Τουναντίον! Ζωή! Ζωή, η οποία είναι παρούσα αρκεί να ξέρεις σε ποια πλευρά της σύγχρονης ιστορίας είσαι.
Βλέποντας ένα κατάμεστο στάδιο, το οποίο τραγουδούσε στον ρυθμό του, εγώ σκεφτόμουν τι στ’ αλήθεια συμβαίνει με αυτή την «πιο νέα» από τη νέα τάξη πραγμάτων, ας την ονομάσω έτσι τυχαία «Νέα Τάξη Πραγμάτων 2.0», κατά την οποία «όλοι» καταδικάζουμε τη βία, τον ρατσισμό και τον επεκτατισμό ενώ ταυτόχρονα η ακροδεξιά αναζωπυρώνεται παγκοσμίως και αν όχι φανερά, σίγουρα με τον ρόλο ενός ακόμη «σωτήρα». Και τελικά ποιος ψηφίζει διαμορφώνοντας τη μοίρα μας, μισώντας μετανάστες, ενώ μπροστά στα μεγάλα φώτα χορεύει στον ρυθμό τους; Δεν ακούω τη μουσική του Bad Bunny και για να είμαι ειλικρινής δεν νομίζω ότι στο άμεσο μέλλον θα ακούσω. Ξέρω όμως πως με έκανε να νιώσω και αυτό θα του το χρωστάω για πάντα!
