H ΕΡΤ μετά από αρκετά χρόνια αντιμετώπισε τον διαγωνισμό της Eurovision όπως του έπρεπε, όλα φανερά υπολογίζοντας τη συμμετοχή του κοινού. Καμία υπόνοια ότι στέλνουμε να διαγωνιστεί ένα τραγούδι που επέλεξαν κάποιοι πίσω από κλειστές θύρες. Με την εκπομπή Sing for Greece 2026 γνωρίσαμε τους τραγουδιστές και ακούσαμε τα τραγούδια τους. Στους δυο ημιτελικούς και στον τελικό που έλαβαν χώρα στην Πειραιώς 260 παρακολουθήσαμε τη σκηνική τους παρουσία και τις αντιδράσεις του κοινού. Η δημόσια τηλεόραση έδωσε χώρο και λόγο σε νέους καλλιτέχνες να εκφραστούν με το σημαντικότερο όλων να τους γνωρίσουμε.
Σε μια εποχή που ένας νέος τραγουδιστής καταφεύγει στα reality παιχνίδια ως τον καλύτερο τρόπο να τα καταφέρει, ήρθε η ΕΡΤ να δώσει βήμα με διαφορετικό τρόπο. Δεν σταμάτησε όμως μόνο σε αυτό, έγραψε και ιστορία με την επιλογή της Κατερίνας Βρανά στον ρόλο της συμπαρουσιάστριας. Η πρώτη φορά στα πολλά χρόνια που παρακολουθώ τηλεόραση που είδα στον ρόλο της παρουσιάστριας ένα άτομο με αναπηρία στην κρατική τηλεόραση. Μα κι ούτε σε αυτό σταμάτησε η ΕΡΤ, γιατί η βραδιά του τελικού ήταν μία από τις πιο συγκινητικές της ελληνικής τηλεόρασης. Έκλαιγαν παρουσιαστές, συνδιαγωνιζόμενοι, κοινό, τηλεθεατές, όχι που κέρδισε ένα τραγούδι μα που μια μητέρα ανέβηκε στη σκηνή να της τραγουδήσει ο γιος της:
«Κοίτα, µαµά. Όσα στερηθήκαµε παλιά. Νιώθω πως θα καταφέρω να προσφέρω. Μη µας λείψει κάτι ξανά. Δες µε, µαµά. Αγοράζω να κλείσω κενά. Θα σου πάρω και σένα πολλά. Σπίτια, αµάξια και εξοχικά…»
Παρακολουθώ τον Αkylas στα social media καιρό, Ακύλας Μυτιληναίος λέγεται. Εκεί στο διάλειμμα ανάμεσα στις καραντίνες άκουγα το τραγούδι του «Φθηνόκρασο» συνέχεια κι ας μην μου αρέσει ο ήχος του γιουκαλίλι. Οι στίχοι του μου μιλούσαν και το μουσικό του σύμπαν μου άρεσε, εξίσου και ο τρόπος που διαχειριζόταν την εικόνα του. Ένας νέος της εποχής του, γεννημένος το 1999 στις Σέρρες, που μιλά ανοιχτά για την queer ταυτότητά του ενώ στα social media του δεν είναι καθόλου επιτηδευμένος.
Πέρασε από πολλά πόστα στην προσπάθειά του να κάνει το όνειρο του πραγματικότητα. Φοίτησε σε Μουσικό Σχολείο και παρακολούθησε θεατρικά εργαστήρια, γνώριζε μέσα του ότι ήθελε να γίνει καλλιτέχνης και η οικογένεια του παρότι δεν είχε την οικονομική δυνατότητα, τον στήριξε. Συμμετείχε στο The Voice, δούλεψε κουζίνα, τραγούδησε στον δρόμο, τραγούδησε σεζόν σε κρουαζιερόπλοια, σε μουσικές σκηνές και κάποια στιγμή στον λογαριασμό του τον είδα να μας ανακοινώνει ότι κατέθεσε συμμετοχή για τον ελληνικό τελικό της Eurovision. «Πιστεύω θα σας αρέσει πολύ», είπε μα ούτε κι ο ίδιος δεν φανταζόταν τι θ’ ακολουθούσε, το τραγούδι του αστραπιαία έγινε viral με όλους τους λάτρεις του διαγωνισμού Eλλάδας και εξωτερικού ν’ ασχολούνται μαζί του.
Οι Έλληνες χρόνια τώρα αντιμετωπίζουν -υπό μια σκοπιά- την Eurovision, όπως τις ευρωεκλογές ως ένα θεσμό που οφείλουμε να συμμετέχουμε αλλά δεν μας πολυνοιάζει και ποιος θα πάει, μήτε τι αποτέλεσμα θα φέρει για την παρτίδα. Ανήκω σε αυτούς που αγαπούν τον μουσικό αυτό διαγωνισμό, ο λόγος απλός, μου αρέσει η μουσική και τον παρακολουθώ από όσο με θυμάμαι, απ’ όταν δεν είχα διαμορφώσει ακόμη την άρθρωσή μου και τον έλεγα γιουροζίο. Ήταν μία από τις οικογενειακές στιγμές μπροστά στην τηλεόραση που αναπολώντας τες προκαλούν συγκίνηση και η χθεσινή Κυριακή στη μνήμη μου καταγράφηκε ως συγκινητική. Δεν εντόπισα κανέναν ανταγωνισμό ανάμεσα στους διαγωνιζόμενους, υπήρχε αγάπη και αυτό αποδείχθηκε με το πόσο όλοι τους συγκινήθηκαν την στιγμή που η μαμά του νικητή Akylas ανέβηκε στη σκηνή.
Το τραγούδι που στέλνουνε στον διαγωνισμό οφείλει να πρεσβεύει κάτι, να αντικατοπτρίζει τι συμβαίνει στην κοινωνία μας και το FERTO – πέρα από τον ξέφρενο ρυθμό του που σου κολλάει σαν το ακούσεις- κρύβει μέσα του τα σύνδρομά μας. Το σύνδρομο του να δικαιωθούμε στα μάτια των γονιών μας πετυχαίνοντας τους στόχους της ζωή μας, με συνεπακόλουθο το σύνδρομο του καταναλωτισμού που θα μας δώσει τη δυνατότητα ν’ αγοράσουμε πράγματα για μας και γι’ αυτούς που αγαπάμε και μας στήριξαν. Ένα electro-pop τραγούδι που μιλά για τον υπερκαταναλωτισμό, την απληστία, τη λύσσα του να επιτύχουμε, τις εσωτερικές συγκρούσεις κι όλο αυτό με έντονο το κοινωνικό και προσωπικό αποτύπωμα του Akylas. Φέρτο μου, το ένα το ακριβό, φέρτο μου το άλλο το πανάκριβο, μα η παύση για τη μαμά είναι όλα τα λεφτά.
Όλα τα λεφτά επίσης και δεν μπορώ να το παραλείψω ήταν η Κατερίνα Βρανά. Μια απόλαυση ήταν. Αυτοσαρκαζόταν συνέχεια, έπαιζε με το κοινό, δεν φοβόταν καθόλου την τηλεόραση με αποτέλεσμα να ξεχαστεί κάποιες φορές βωμολοχώντας ελαφρά. Παρά τις αντιξοότητες της ζωής της, εκείνη δεν στέρησε από τον εαυτό της το ποια είναι στην ουσία της. Έτσι και ο Akylas έχοντας πίστη στον εαυτό του κατάφερε να έχει τώρα την ευκαιρία 20 χρόνια μετά τη νίκη της Έλενας Παπαρίζου με το “My Number One” να δοκιμάσει να διεκδικήσει άλλη μια νίκη για τη χώρα μας. Το FERTO φιγουράρει ήδη σε ψηλές θέσεις στη λίστα στοιχημάτων δίνοντας ελπίδα για μια καλή θέση στον τελικό.
Επειδή όπως είπα παρακολουθώ τον Akyla καιρό, εκτός του ότι είναι σεμνός και γλυκός άνθρωπος, έχει άστρο και δυνατή σκηνική παρουσία. Έχει ψηθεί πάνω στους ωκεανούς τραγουδώντας, έχει το χάρισμα να σε συνεπαίρνει και αυτό ελπίζω να βγει πάνω στη σκηνή της Βιέννης που θα πραγματοποιηθεί ο διαγωνισμός τον Μάιο του 2026. Όλα θα κριθούν στη σκηνική παρουσίαση που θα επιλέξει ο ίδιος και η ομάδα του ελπίζω, κι όχι μόνο ο Φωκάς Ευαγγελινός πιστεύοντας ότι ήρθε η ώρα όπως αποχωριστήκαμε την κυρία Γιουροβίζιον Δάφνη Μπόκοτα να δοθεί δημιουργικό βήμα και χώρο σε άλλους καλλιτέχνες να εκφραστούν. Ο άλλος παράγοντας και πιο σημαντικός σε αυτούς τους διαγωνισμούς είναι το κατά πόσο η ΕΡΤ θα προωθήσει τον καλλιτέχνη με περιοδείες σε χώρες που συμμετέχουν στον διαγωνισμό για να επικοινωνήσει όσο γίνεται καλύτερα το τραγούδι.
FERTΟ μας λοιπόν Akylas, δικαίωσε μας όλους και τις μαμάδες μας, ακολούθησε κατά γράμμα τους στίχους σου να γίνουν προφητικοί. «Πρέπει να παίξω, δεν θα πάω πάσο», μας τραγουδά στους πρώτους στίχους, οπότε θα το παίξει όλο το παιχνίδι για να τα καταφέρει. «Θέλω ένα στέμμα κι έναν θρόνο να κάτσω, ένα μπλοκ επιταγών και check σε όλους να γράψω», στέμμα και θρόνος η νίκη στη Eurovision και τα μπλοκ επιταγών όχι από αλαζονεία μα από την ανάγκη ως παιδί της επαρχίας να τα καταφέρει, ν’ ανταποδώσει την στήριξη που έλαβε. «Κυνηγάω τα πάντα μέχρι να τα φτάσω», ελπίζω ν’ ανταποδώσει και η επιμονή του ώστε η Βιέννη να είναι ο επόμενος μεγάλος σταθμός σε αυτό του το κυνήγι.
Είναι υπέροχο όταν καλλιτέχνες που έχουν κοπιάσει πολύ τα καταφέρνουν δικαιώνοντας τους εαυτούς τους για τις στερήσεις που υπέμειναν. Η στιγμή που θα ανέβει ο Akylas στη σκηνή του Wiener Stadthalle στη Βιέννης της Αυστρίας δεν αργεί, θ’ ακούσουμε το «Καλή Επιτυχία Ελλάδα», θα τραγουδήσει κάνοντας εμάς, μα πάνω απ’ όλα τη μαμά του, υπερήφανους.
