«Πέρασαν 20 χρόνια από την πρώτη φορά που κάναμε δισκογραφία, από το πρώτο μας τραγούδι, κι έτσι αυτός ο Λυκαβηττός είναι κάπως σαν να γιορτάζουμε αυτά τα 20 χρόνια. 20 χρόνια που στις πιο δύσκολες στιγμές μας, στις πιο σπουδαίες, καταφύγιο ήταν τα τραγούδια κι εσείς ρε παιδιά που είστε 20 χρόνια μαζί μας», είπε η Νατάσσα Μποφίλιου στο πρώτο της live στον Λυκαβηττό, στις 17 Σεπτεμβρίου 2024. Σε ένα κατάμεστο θέατρο γεμάτο εφήβους, ζευγάρια, γονείς που συνόδευαν τα ανήλικα παιδιά τους και πολλούς άλλους, όποια κι αν είναι η κατηγοριοποίηση, τα κουτάκια που μπαίνουμε και κάνουμε τικ κατά τη διάρκεια της ζωής μας. Sold out και κόσμος που δεν σταματούσε να έρχεται. Πανό που γράφουν στίχους από τα τραγούδια της και βεντάλιες κόκκινες να κουνιούνται.
Έτσι και η Νατάσσα Μποφίλιου βγήκε στη σκηνή μπροστά στο πλήθος που πωρώνεται, χτυπιέται, τραγουδάει και κραυγάζει τα τραγούδια της. Μοιράστηκε μαζί μας ότι εκείνη ήταν 14 χρονών, όταν ήρθε στον Λυκαβηττό για να ακούσει τον Αλκίνοο Ιωαννίδη μαζί με τον αγαπημένο της φίλο τότε, και τώρα στενό συνεργάτη της, Άγγελο Τριανταφύλλου, και ότι δεν φανταζόταν ποτέ ότι θα γίνει τραγουδίστρια. Μας έδειξε περίπου το σημείο που καθόταν, και αυτό που θυμάται είναι ότι αυτό που της άρεσε εκείνη την ημέρα, ήταν ότι όλοι νομίζανε ότι ήταν 20 χρονών ενώ εκείνη ήταν κάπου στα 14.
Η Νατάσσα Μποφίλιου αυτό που κάνει στη σκηνή είναι να δίνεται ολοκληρωτικά, σωματικά, φωνητικά σε μία τρομερή κι άμεση επικοινωνία με το κοινό της. Τα λόγια της μέσα από τις χορδές της δεν περνάνε απλώς στο κοινό, σε διαπερνούν και σε κάνουν όχι μόνο να τα τραγουδήσεις αλλά να βγάλεις και τον λυγμό τους.
Έκανε μνεία στον Killah P, αφού ήμασταν και στη τραγική βραδιά του Σεπτέμβρη που 11 χρόνια πριν δολοφονήθηκε ο Παύλος Φύσσας. Αφιέρωσε τραγουδώντας σε εκείνον και τη μητέρα του Μάγδα Φύσσα στέλνοντας δυνατά το αντιφασιστικό της μήνυμα.
Ένα με το κοινό, ένα με όλους μας, η Νατάσσα Μποφίλιου έχει καταφέρει σε στίχους που με ξεκάθαρα μηνύματα κατά του σεξισμού, στίχους που μιλάνε για την καταπίεση των κοινωνικών συμβάσεων, της οικογενειακής εστίας, τα σύνδρομα του κόσμου μας και όλα τα πρέπει του, να ενώνεται με όσ@ την ακούνε. Το ‘χει καταφέρει και δείχνει να το απολαμβάνει και εκείνη και το κοινό. Είναι πολύ λυτρωτικό να βλέπεις κορίτσια που ακόμα δεν έχουν ενηλικιωθεί να φωνάζουν:
«Και καθώς σωστά μεγάλωνα
Ήμουν το καλό τους μπάλωμα
Κι αν στα μέτρα τους δε χώραγα
Διπλωνόμουν και προχώραγα»
Όμορφο για τη δυνατότητα να τα πουν, να ξεσπάσουν και να τα μοιραστούν, αλλά φυσικά είναι άξιο προβληματισμού, γιατί τόσα πολλά και από μικρή ηλικία κορίτσια δείχνουν να αντιλαμβάνονται και να ταυτίζονται με στίχους που λένε:
«Δεν έχω μάθει δυστυχώς να μην ανήκω
Μια στο βοσκό, μια στο μαντρί και μια στο λύκο»
«…Κάτι καίγεται» λοιπόν και σε κατακόκκινα φώτα η Μποφίλιου τα ‘δωσε όλα στον Λυκαβηττό, σε σημεία φανερά συγκινημένη, ειδικά όταν είπε την αγαπημένη και δική μου πρώτη της «Ασπιρίνη», όπως ξεκίνησε από παιδί της Μικρής Άρκτου. Σε εκείνο το σημείο στα μισά του τραγουδιού κατέβηκε και στον κόσμο μας, και σφιχταγκάλιασε τους ανθρώπους που την ακούνε και τους σέβεται:
«Γι’ αυτό κι εγώ θα κοιμηθώ με το παράθυρο ανοιχτό
Να μετρηθώ με τη ζωή που μου ‘χει μείνει
Γι’ αυτό κι εγώ θα κοιμηθώ κι όταν ξυπνήσω πριν ντυθώ
Θα νικηθώ μ’ έναν καφέ και μια ασπιρίνη»
Ευγνωμοσύνη δήλωσε για όλο αυτό που ζει και υποκλίθηκε σε εμάς με ένα μεγάλο ευχαριστώ της.
Με ορμή και όλο της το είναι μας είπε έρχονται «Οι μέρες του φωτός», την ίδια στιγμή που μας είπε ότι «Η σιωπή μας είναι τραύμα», άλλωστε η Μποφίλιου σκέφτομαι ότι δίνει φως και το πιο σημαντικό φωνή σε αυτούς που «ζουν με το αίσθημα». Σκέφτομαι ότι είναι πολύ ελπιδοφόρο το μήνυμά της να ακούς για καταπιεσμένες υπάρξεις που βρήκαν τρόπο να ορθώσουν ανάστημα και να τραγουδούν παθιασμένα:
«Και δεν είμαι άλλο μπάλωμα
Ζω για μένα και όχι γι’ άλλονα
Ως τα σύννεφα απλώνομαι
Για κανέναν δε διπλώνομαι»
Στο τέλος φίλησε έναν – έναν συνεργάτη της και συνεργάτιδα πάνω στη σκηνή, παρουσιάζοντας ξεχωριστά τον καθένα και την καθεμία κι ευχαριστώντας τους θερμά. Δεν υπήρχε η ανάγκη για να πούμε οι από κάτω το γνωστό «…κι άλλο κι άλλο», γιατί στο τραγούδι Μπάλωμα η Μποφίλιου τα ‘δωσε όλα και τα πήραμε όλα. Όλα μαζί μας, κάπως σκεπτικοί, πιο λυτρωμένοι και πιο δυνατοί. Σαν να έγινε μια ομαδική συζήτηση που όλοι σχεδόν με κάποιον τρόπο επικοινωνήσαμε στη Βαβέλ μας. Ωραίο συναίσθημα για να κοιτάξεις ξανά προς τα πάνω και με την Αθήνα πιάτο στην κατάβαση προς το κέντρο της.
