Το έργο του Εστέβ Σολέρ εγκιβωτίζει ένα παράλογο και ασύμμετρο σύμπαν, όπου η γραμμή μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας θολώνει. Ο Σολέρ αντλεί έμπνευση από το παράδοξο και το δυστοπικό, ενώ η συνομιλία με το μυθιστόρημα «Εκπνοή» του Τεντ Τσιανγκ, θέτει τον άνθρωπο στο επίκεντρο ενός αβέβαιου μέλλοντος. Πώς θα μοιάζει ο κόσμος μας, όταν η τεχνολογία υπερβεί την ανθρώπινη υπόσταση; Θα υπάρχει χώρος για την ταυτότητα μας, τα συναισθήματά μας, χώρος για επικοινωνία;
Σε ένα τοπίο όπου η απώλεια, η νοσταλγία και το τεχνολογικό άγχος συνυπάρχουν, η παράσταση εστιάζει στον αγώνα του ανθρώπου να ορίσει την ύπαρξή του, αναζητώντας νόημα και προσανατολισμό σε έναν κόσμο που αλλάζει με αμείλικτο ρυθμό.
Η Άννα-Μαρία Ιακώβου μοιράζεται το Ημερολόγιο Προβών για την παράσταση «CONTRA ΣΤΗΝ ΠΡΟΟΔΟ – ΕΝΑ ΠΕΔΙΟ ΜΝΗΜΗΣ» που παρουσιάζεται από τις 28 Απριλίου στο Πλύφα:
Πρόλογος
Η παράσταση «CONTRA ΣΤΗΝ ΠΡΟΟΔΟ – ΕΝΑ ΠΕΔΙΟ ΜΝΗΜΗΣ» είναι μια σκηνική σύνθεση για ένα τοπίο του μέλλοντος, όπου το τεχνολογικό, το γελοίο, το τραγικό και το ανθρώπινο συγκρούονται και συσσωρεύονται σαν μνήμη. Η παράσταση ανεβαίνει στο ΠΛΥΦΑ από την Dulcinea, με μια ομάδα συντελεστών από τη Θεσσαλονίκη, που μετακόμισε στην Αθήνα, για ένα καλύτερο επαγγελματικό μέλλον.
15 του μήνα όταν διαβάσαμε το κείμενο
Πέρασε ενάμισης χρόνος που η Μαρία Χατζηεμμανουήλ μας έστειλε τα τρία έργα του Εστέβ Σολέρ: «Κόντρα στην Πρόοδο, Κόντρα στον Έρωτα, Κόντρα στη Δημοκρατία». Και σχεδόν δύο χρόνια από τότε που ο φίλος μου, ο Άκης, μού έδωσε την «Εκπνοή» του Ted Chiang. Αυτή αποτέλεσε το φίλτρο, μέσα από το οποίο «διάβασα» το σουρεαλιστικό σύμπαν του Σολέρ. Τώρα φαίνεται μακρινό αυτό το τότε.
Τρία έργα, με επτά μονόπρακτα το καθένα–το έναυσμα μιας σύνθεσης με πυρήνα το μέλλον. Αυτό το τεχνολογικό μέλλον, που συχνά παρουσιάζεται δυστοπικό–ο Σολέρ το «φτιάχνει» γελοίο και ο Τσιανγκ σχεδόν αισιόδοξο. Εγώ κάπου ανάμεσα.
17 του μήνα όταν βρήκαμε τους ανθρώπους
Καθώς ψυχορραγεί το θέατρο, όπως και ό,τι απαιτεί ανθρώπινες σχέσεις και χρόνο, βρίσκουμε κάποιους «τρελούς» ανθρώπους, οι οποίοι με ελάχιστο χρόνο και λίγα χρήματα μπαίνουν σε μια τρελή ιδέα, την ιδέα της δημιουργίας αυτής της παράστασης. Έχουμε κοινή καταγωγή – βρεθήκαμε κάποτε στη Θεσσαλονίκη. Η Dulcinea είναι από τη Θεσσαλονίκη, εγώ σπούδασα με την Ιωάννα, ο Αλέξανδρος κι ο Κώστας με τη Μάρω, η Κατερίνα έχει ξαναπαίξει με τον Δημήτρη, η Ζενεβιέβ κι η Αγγελική ήταν κι αυτές στη Θεάτρου (ΑΠΘ), ο Γιάννης μπήκε ξώφαλτσα, είναι από την Κατερίνη, έκανε join κι ο Σωτήρης με πολλαπλές διασυνδέσεις κι αυτός… Στην πρώτη μας πρόβα κόψαμε βασιλόπιτα, ήταν και λίγο σαν Χριστούγεννα, ήταν πολλά άτομα στην πρόβα, αγχώθηκα, σε δική μου σκηνοθεσία, πρώτη φορά τόσοι άνθρωποι.
21 του μήνα όταν ξεκίνησαν οι πρόβες
Το κείμενο γράφει για κάποια Τάνια και την αδερφή της. Ζουν κάπου στο μέλλον. Βλέπουμε το “Years and years”, το “Everything, everywhere, allatonce”, τις τοποθετούμε κι εκείνες σε αυτά τα χρόνια που έρχονται, ανάμεσα σε χωροχρόνους που φανταζόμαστε πως γνωρίζουμε, που φανταζόμαστε πως κάπως έτσι θα είναι. Μέσα στην πρόβα έρχεται ένα ποντίκι, όχι πραγματικό, mouse, έρχεται το Furby, το μπλιμπλίκι του Jim Captain (ακόμη δεν ξέρω πώς το αποκαλούμε), έρχεται το game στο κινητό του Αλέξανδρου, δημιουργείται το lab ενός «επιστήμονα», η Κατερίνα μιλάει με το Chatgpt, ο Κώστας κάνει τον TikToker με μια diy μπαλακλάβα (πολύ αστεία λέξη, πράγματι), η Μάρω κάνει ένα podcast που το ακούμε χωρίς ακουστικά.
27 του μήνα όταν έπρεπε να κάνουμε άλλες δουλειές
Όλα τα άτομα που συμμετέχουμε σε αυτή τη δουλειά, κάνουμε κι άλλες δουλειές. Είμαστε επαγγελματίες, με χαρτιά, πτυχία και όλα. Απλά είμαστε επαγγελματίες και σε άλλες δουλειές. Όχι θέατρο. Εστίαση, παραγωγή, διδασκαλία. Ίσως αυτό να μην εκπλήσσει κανένα. Εμένα με κουράζει και μου δημιουργεί μια αίσθηση αποτυχίας. Μπορούμε να κάνουμε πρόβα. Συχνά, δεν έχουμε τον χρόνο να στοχαστούμε πάνω σε αυτήν και να ξεκουραστούμε ή να μας φροντίσουμε. Κάτι από τα τρία πρέπει να «προδώσουμε». Και το προδίδουμε: εγώ συχνά το τελευταίο.
31 του μήνα όταν κόντευε η πρεμιέρα
Σίγουρα πειραματιζόμαστε, σίγουρα ερευνούμε, αλλά σίγουρα αγαπώ ακόμη «τα κλασικά». Γι’ αυτό κι ακόμη ακούω τον Γιάννη Αγγελάκα να τραγουδά:
«Πότε θα φτάσουμε εδώ
πότε θα φτάσουμε εδώ
δεν έχει δρόμο πιο μακρύ
πιο δύσκολο απ’ αυτό…»
Καμία σχέση με την παράσταση–απλώς μου ήρθε, γράφοντας.
Επίλογος
Η διαδικασία της πρόβας μοιάζει με χρονικό σφάλμα: τοποθετούμαστε σε ένα τώρα που δεν υπάρχει, φανταζόμαστε κάτι που ίσως ποτέ δεν συμβεί, και συγκεντρωνόμαστε με ανθρώπους που θα έρθουν και θα φύγουν. Ίσως, κάτι τέτοιο να είναι η πρόοδος.
