Στο video wall, στον χώρο του Onassis Ready εμφανίζεται η πρόσοψη του Ελληνικού Περιπτέρου στα Giardini της Βενετίας, γράφει “Grecia” και μέσα από τις πύλες του, παίζουν βίντεο σε λούπα με τον Γιώργο Μαρίνο, την Αλίκη Βουγιουκλάκη ως «Κατάσκοπο Νέλλη», μηνύματα σε φούξια γράμματα που λένε: Ελλάς Ελλήνων χριστιανών, έτσι τα έθνη ζουν, άνευ βουλής και εκλογών, Ταρατατζούμ. Άπειρες εικόνες σκάνε στα μάτια μας, κάποιες πολύ οικίες, στιγμιότυπα από ταινίες όπως η Επίθεση του γιγαντιαίου μουσακά, τσαρουχικά φτερά, σημαίες κομματικές, αποκόμματα από εφημερίδες. Κι ανάμεσα στους κίονες του Περιπτέρου εμφανίζεται κι ο Χίτλερ, στιγμιότυπα από εϊτίλες και δύο χρονολογίες: 1934 και 2026. Η πρώτη αφορά την πρώτη μας ελληνική συμμετοχή στην Μπιενάλε Βενετίας και το 2026 εύλογα αφορά το τώρα, εδώ που βρισκόμαστε στη συνέντευξη Τύπου για την παρουσίαση του Ελληνικού Περιπτέρου στην 61η Διεθνή Έκθεση Τέχνης – La Biennale di Venezia με το έργο “Escape Room” από τον εικαστικό και αρχιτέκτονα που εκπροσωπεί την Ελλάδα, Ανδρέα Αγγελιδάκη, σε επιμέλεια Γιώργου Μπεκιράκη.
Απ’ όλα όσα λίγα επιτρέπονταν να ειπωθούν, καθώς όπως κι ο ίδιος ο Ανδρέας Αγγελιδάκης μας ενημέρωσε για την αυστηρότητα της Μπιενάλε, φαίνεται πως το Ελληνικό Περίπτερο θα προκαλέσει αίσθηση, θα είναι από αυτά που δεν θα προσπεράσει η μνήμη σου, θα έχει έντονη πολιτική χροιά, μηνύματα – ένας «ιδεολογικά φορτισμένος χώρος», όπως ανέφερε ο επιμελητής. Το “Escape Room” το περιέγραψαν ως ένα σύγχρονο Πλατωνικό Σπήλαιο, το οποίο αντίθετα από αυτό του Πλάτωνα, στο Σπήλαιο του Ανδρέα η αλήθεια δεν είναι μόνο μία.
Ο ίδιος ο Ανδρέας Αγγελιδάκης μοιράστηκε για το “Escape Room”: «Δεν υπάρχει κάτι προσβλητικό στο Περίπτερο. Είναι δύο μηχανισμοί. Το ένα μοιάζει με πίστα από μπουζούκια και το άλλο μοιάζει με περίπτερο που πουλάει τουριστικά σουβενίρ. Είναι δύο μηχανισμοί, όπως τα περιγράφει ο Πλάτωνας, που μπορούν να παραγάγουν μια εικόνα της αλήθειας. Το ένα είναι τελείως ψηφιακό και περιέχει μόνο το κομμάτι του κτιρίου, τις κολώνες σε μορφή πουφ. Το άλλο είναι ένα κομμάτι που είναι το “αλά τούρκα” που θα έλεγα. Αυτό που με ό,τι βρω μπροστά μου φτιάχνω κάτι. Αυτό που η Ελλάδα που υποστηρίζω εγώ, είναι ένας συνδυασμός των δύο, της “αλά τούρκα” Ελλάδας, της οθωμανικής. Και αυτό που λέμε «Ρωμιός»… Αυτός που ήρθε από το εξωτερικό και τα ήξερε καλύτερα. Και τα δύο για μένα πρέπει να συνυπάρχουν. Οπότε αυτά τα δύο ανακατεύω».
Το “Escape Room” μας καλεί να αποδράσουμε από εκδοχές του εαυτού μας που δεχόντουσαν μια κατάσταση. Συνεχίζοντας ο Ανδρέας Αγγελιδάκης μάς μεταφέρει: «Το “Escape Room” το παρουσιάζω σαν έναν χώρο διασκέδασης – ψυχαγωγίας μέσα σε μία Μπιενάλε που είναι η Μπιενάλε Βενετίας. Έναν χώρο, στον οποίο μπορεί και κάποιος να μπερδευτεί και να νομίζει ότι είναι το πάρτι της Μπιενάλε ή το shop. Αλλά εάν βάλει το κινητό του και γκουγκλάρει π.χ. τη φωτογραφία μιας στρατιωτίνας, θα δει ότι είναι η “Θύελλα” που είχε φωτογραφήσει ο Κώστας Κουβαράς».
Ο επιμελητής Γιώργος Μπεκιράκης αναλύει για το “Escape Room”: «Η σύλληψη του έργου για το Ελληνικό Περίπτερο βασίστηκε στην πολυετή έρευνά του πάνω στη σχέση της αρχαιολογίας, της αρχιτεκτονικής και της ιστορίας, μέσα από μια κριτική ματιά που τις προσεγγίζει ως έννοιες ρευστές και διαπραγματεύσιμες. Στο “Escape Room” ο Αγγελιδάκης δεν αντιμετωπίζει το Ελληνικό Περίπτερο ως έναν απλό εκθεσιακό χώρο, αλλά ως αναπόσπαστο ενεργό μέρος του έργου. Το κτίριο, του οποίου η ιστορία ξεκινά από το 1934, αντιμετωπίζεται ως ένας ιδεολογικά φορτισμένος χώρος που έχει χαρακτηριστικά εθνικού μνημείου. Ο καλλιτέχνης οικειοποιείται τη νεο-βυζαντινή αρχιτεκτονική της πρόσοψης του περιπτέρου και την χρησιμοποιεί για να σκηνοθετήσει έναν σύγχρονο ψηφιακό πλατωνικό σπήλαιο. Αντίθετα με το Σπήλαιο του Πλάτωνα στο σπήλαιο του Ανδρέα, η αλήθεια δεν υπάρχει σαν απόλυτη αξία.
Δανειζόμενος τη λογική του “Escape Room”, ενός παιχνιδιού δηλαδή όπου οι παίκτες καλούνται να παρατηρήσουν και να συνθέσουν αλληλουχίες προκειμένου να αποδράσουν και άρα να νικήσουν, το έργο παρουσιάζει μια πραγματικότητα, όπου αλήθεια και αναπαράσταση συγχέονται. Το έργο παραθέτει στοιχεία, αφήνοντας τον θεατή να προσανατολιστεί ανάμεσα στο πλήθος των ερεθισμάτων με τη δυνατότητα της απόδρασης, χωρίς όμως τη νίκη. Το έργο θίγει κρίσιμα ζητήματα για τη σχέση του εθνικισμού με τη διαχείριση της ιστορίας σαν μηχανισμό προπαγάνδας. Μέσα από το “Escape Room” ο Αγγελιδάκης μας τοποθετεί σε μια οικεία συνθήκη μετα-αλήθειας, δυστοπική και ταυτόχρονα παιγνιώδη, όπου το θέαμα είναι η κυρίαρχη τεχνολογία και η τεχνολογία παραγωγής αλήθειας. Το “Escape Room” είναι μια πρόσκληση να δούμε την ιστορία όχι ως δεδομένο αλλά ως ένα ανοιχτό πεδίο ερμηνειών».
Το Ελληνικό Περίπτερο, ως δωμάτιο απόδρασης, καταδύεται στο ίδιο του το παρελθόν σε συνάρτηση με τις ιστορικές και πολιτικές συγκυρίες, συναντά μια «σέλφι τραβηγμένη στο μπάνιο», όπου ο καθρέφτης έχει κολλήσει για πάντα στο Έτος Μηδέν (1934): τη χρονιά που οι Ναζί ξεκίνησαν τους διωγμούς κατά των ομοφυλόφιλων, ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι συναντήθηκαν για πρώτη φορά στη Βενετία στον απόηχο των σαρωτικών εκλογικών τους επικρατήσεων και την ίδια χρονιά πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια του Ελληνικού και του Αυστριακού Περιπτέρου. Σημειώνει ο Ανδρέας Αγγελιδάκης σχετικά: «Τα Εθνικά Περίπτερα των Giardini σχεδιάστηκαν για να επικοινωνήσουν τις πολιτικές πεποιθήσεις των κυβερνήσεων που τα ανήγειραν σε εκείνη την ιστορική συγκυρία. Σήμερα στέκουν ως Παγωμένα Φασιστικά και/ή Αποικιοκρατικά Σπήλαια, παγιδευμένα σε ένα περιβάλλον που έχει ταυτιστεί με τη διερεύνηση των πολιτικών επιλογών και των συνεπειών τους, καθώς και την ακόλουθη μετατροπή τους σε τέχνη. Κάθε Περίπτερο συνιστά έναν μηχανισμό αλήθειας – όπως ακριβώς και οι μηχανισμοί στην αλληγορία του πλατωνικού σπηλαίου – ο οποίος σήμερα θυμίζει μια Φαντασμαγορία του Παγκόσμιου Τραμπισμού: εάν αντικαταστήσουμε το Σπήλαιο με την Οθόνη, αυτό που απομένει είναι η κάθε έκφανση του MAGA (Make America Great Again) ως μια σκηνοθεσία του φασισμού εν έτει 2025».
Στη συνέντευξη τύπου ο Ανδρέας Αγγελιδάκης μοιράστηκε τον συλλογισμό του και τα σημεία έρευνας που «στάθηκε» και μετουσίωσε σε έργο. Τα λόγια του με πολιτική θέση και ελαφρά σκωπτικό ύφος, όπου χρειαζόταν, είναι τα παρακάτω: «Λίγο πολύ για να σας κάνω και μια παράνομη περίληψη της ιστορικής έρευνας, διαβάζοντας κείμενα ασχολήθηκα κυρίως για τον 20ο αιώνα. Την Ελλάδα την είχαν καλέσει το 1904. Ήταν βέβαια δύσκολα χρόνια για την Ελλάδα τότε, οπότε το 1934 που έκαναν μια μίνι Αγιά Σοφιά με αντίγραφα τους κίονες, και ήταν ξεκάθαρα σαν σουβενίρ, έλεγαν: Make Greece Great Again. Αυτό έλεγε το περίπτερο. Παρόλα αυτά είχε προηγηθεί και ένα γεγονός, το 1922, το οποίο είχε υποτίθεται σταματήσει όλες αυτές τις βλέψεις.
…Μετά λοιπόν στο ’34… μέχρι τότε ο φασισμός ήταν απλώς ένα κόμμα. Δεν είχαμε δει ακόμη τα αποτελέσματα αυτών που υπόσχονταν ο Χίτλερ και Μουσολίνι. Το ’34 είναι μια χρονιά που και οι δύο αυτοί αρχηγοί σκηνοθέτησαν εκλογές. Ο Χίτλερ κέρδισε με ένα καθαρό 90%, ο Μουσολίνι με το φαντασιακό 99,85%. Ο Μουσολίνι ήθελε να γνωρίσει τον Χίτλερ δια ζώσης και τον κάλεσε στη Βενετία, στα εγκαίνια της Μπιενάλε, όπου του εγκαινίαζε και δύο περίπτερα, της Αυστρίας και της Ελλάδας, και δεν ήταν τυχαία αυτή η επιλογή των περιπτέρων, γιατί εκείνη την εποχή ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι χρειαζόντουσαν την Αυστρία για να φτιάξουν το τρίγωνο του “Διαβόλου”. Η Ελλάδα ήθελε απλώς με την κυβέρνηση του Μεταξά που ήρθε αμέσως μετά το ’34 να συμπράξει, και αυτό τελείωσε με το ιστορικό ΟΧΙ, αλλά μέχρι τότε εκεί πηγαίναμε να είμαστε το “Number 4”. Κοιτάω και τις επαναλήψεις, βλέπω ας πούμε πράγματα που οι ιστορικοί θα πούνε λάθος ότι είναι σαν αντίληψη, αλλά στο ’34 ήταν όλες αυτές οι συμπτώσεις που κάπως τις πήρα στα σοβαρά και που είδαμε να επαναλαμβάνονται. Το ’48 είναι μια άλλη πολύ σημαντική ημερομηνία, γιατί εμείς εδώ σκοτωνόμασταν και νοικιάσαμε το Περίπτερο στην Πέγκυ Γκούγκενχαϊμ…
Αυτό λοιπόν που κάνω είναι ότι βάζω το Ελληνικό Περίπτερο να περάσει τον εθνικό διχασμό από μόνο του, να γίνει από τη μία κολόνα Εθνικό, και από την άλλη Περίπτερο. Δύο διαφορετικές ιστορίες. Μία ιστορία εθνική που τη μαθαίνουμε μέσα από πρωτοσέλιδα, ειδήσεις ή από ημερομηνίες που γίνονται μνημεία, πχ. 1922. Ή και από ιστορίες όπως του (ίδιου του) Περιπτέρου: Η Βάσω Κατράκη κέρδισε τον Χρυσό Λέοντα χαρακτικής στη Βενετία το ’66 και το ’67 πήγε φυλακή στη Μακρόνησο. Και αυτή η ιστορία με ενδιαφέρει και υποτίθεται το έναυσμα είναι αυτό που συμβαίνει στην Αμερική με τον Τραμπ… Και μια χώρα σαν την Ελλάδα, και όλη η Λατινική Αμερική, και η Μέση Ανατολή, που έχουν/με περάσει δικτατορίες “αμερικάνικης μάρκας”, βλέπουμε την Αμερική να τα κάνει αυτά στον εαυτό της. Και αυτό έκανε κάπως η Ελλάδα το ’48 και μου άρεσε που το Υπουργείο αγόρασε την περίφημη αυτή φωτογραφία των 200 στην Καισαριανή. Βέβαια ο Τάσσος είχε κάνει την ίδια αυτή φωτογραφία χαρακτικό, δεκαετίες πριν, οπότε είναι κάτι που υπήρχε σαν έργο και υπάρχει στην Πινακοθήκη. Για να μιλήσω δηλαδή για τους 200 της Καισαριανής, θα δείξω το χαρακτικό του Τάσσου. Αυτό ήθελα να πω σαν “απολογία” κατά κάποιον τρόπο».
Έρευνα, ιστορία, η σύνδεση της ίδιας της αρχιτεκτονικής με πολιτικά μηνύματα υπό ελληνική σκοπιά, μέσα από εικόνες, πηγές και καθημερινή οικεία εικονοποιία του παρελθόντος. Όλα σε ένα “Escape Room” έντονο με θέση για πολιτικές που επαναλαμβάνονται και συνδέσεις του Ανδρέα Αγγελιδάκη σε ένα εικαστικό σύμπαν σύγχρονο που αντιλαμβάνομαι ότι θα έχει και παιγνιώδη σημεία.
Ο Ανδρέας Αγγελιδάκης μας αποκάλυψε και τη δική του εκκίνηση και διαδικασία για το “Escape Room”: «Επισκεπτόμενος το site του Υπουργείου Πολιτισμού διάβασα το κείμενο του κ. Ματθιόπουλου που αναλύει την εικαστική σκηνή τη δεκαετία του ’30 και τις κυβερνητικές παρεμβάσεις για το πώς θα έβγαινε, πώς θα εμφανιζόταν η Ελλάδα στα Giardini. Και τότε άρχισα να βλέπω ξαφνικά το Περίπτερο τελείως διαφορετικά, γιατί μέχρι τώρα το έβλεπα ομολογώ σαν ένα κιτς περίπτερο από την εποχή που η Ελλάδα έκανε τα εθνικά περίπτερα εκκλησίες, όπως το 1900 στο Παρίσι. Και μου άρεσε λίγο που ήταν διαφορετικό. Δηλαδή ήταν και λίγο πανκ το Ελληνικό Περίπτερο. Γιατί ξαφνικά όλα είναι λευκά και thirties και αυτό είναι πέτρα και αψίδες… εκκλησίτσα. Όταν σου λένε πού είναι το ελληνικό περίπτερο; Αν τους περιγράψεις, τότε καταλαβαίνουν πού είναι.
Γκουγκλάροντας λίγο παραπάνω, είδα ότι δεν ήταν απλώς βυζαντινό, αλλά ότι οι κίονες στην πρόσοψη είναι αντίγραφα από την Αγία Σοφία και αυτό το λέει το Google image. Δεν το λέω εγώ. Δηλαδή έβαλα στο google image τους κίονες, για να καταλάβω τι είδους ρυθμός βυζαντινός είναι αυτός. Οπότε άρχισα να βλέπω αυτό το κτίριο σαν ένα ουσιαστικά σουβενίρ μιας περιόδου που η Ελλάδα ήθελε ακόμα να πάρει την Κωνσταντινούπολη. Μέχρι εκεί φτάνει η δική μου πρόκληση. Και φυσικά το αστείο της υπόθεσης έχει τελειώσει με τον τίτλο “Escape Room”. Οτιδήποτε μετά από αυτό δεν είναι αστείο, δεν σημαίνει ότι δεν είναι διασκεδαστικό όμως. Δηλαδή, παρουσιάζω όλες αυτές τις πληροφορίες σε έναν χώρο που απλώς καλώ τον κόσμο να κάτσει μέσα. Αν παρατηρήσει ότι η πουφοκολόνα γράφει υπουργείο παγανισμού και ότι είναι αντίγραφο παραποιημένο της σφραγίδας του ΤΑΠ. Και το ΤΑΠ λέγεται Ταμείο Αν-αρχαιολογικών Πόρων τότε θα διαβάσει την ιστορία και θα καταλάβει όλα αυτά που συζητάμε περί συγκρουσιακής τέχνης. Από μόνος μου δεν θέλω να συγκρουστώ με κάτι. Απλώς βάζω μεγάλες ιδέες να συγκρούονται μεταξύ τους».
Ο Ανδρέας Αγγελιδάκης, όπως ανέφερε κατά την παρουσίαση, χωρίζει το περίπτερο στη μέση. Το ένα κομμάτι είναι το εθνικό και το άλλο είναι Περίπτερο. Και “παίζει” και με τη συνωνυμία του περιπτέρου, του “pavilion” και του “kiosk” και όπως μοιράζεται: «Για μένα στην Αθήνα, το περίπτερο και η στάση του λεωφορείου, είναι το σημείο που ακούς τι θα γίνει, τι θα βγει στις εκλογές. Οπότε το περίπτερο είναι ένα πολύ σημαντικό icon, ένα “εικόνισμα” της ελληνικότητας».
Επιπλέον, ο επιμελητής σημειώνει σχετικά: «Το Περίπτερο μετατρέπεται σε μια κάψουλα όπου ιστορικές εκδοχές της ελληνικότητας τοποθετούνται δίπλα σε αστικές, βιωμένες εκφράσεις της, υπενθυμίζοντας την ένταση ανάμεσα στην πραγματικότητα και τις πολιτισμικές καθηλώσεις. Η GRECIA μετασχηματίζεται σε ένα ψυχαναλυτικό υποκείμενο· μια μεταφορά που αντανακλά το φάσμα της ελληνικότητας και την αλληλεξάρτησή της με τον αυταρχισμό. Το “queer” σώμα της αφηγείται τα επίμονα αινίγματα ανάμεσα στο παρελθόν και τις σύγχρονες εκδοχές της ευρωπαϊκής ταυτότητας. Τα γλυπτά του Αγγελιδάκη λειτουργούν ως θραυσματικά στοιχεία, ως ίχνη που υποδηλώνουν τις πολλαπλότητες που συγκροτούν μια εθνικότητα και τις ιστορίες που ποτέ δεν έγιναν επίσημη Iστορία».
Ο Ανδρέας Αγγελιδάκης απ’ ότι φαίνεται θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα με ένα αιχμηρό έργο, σημαντικό στις θέσεις του και στο καθρέφτισμα που μπορεί να κάνει κάθε επισκέπτης που θα περάσει τους κίονες του Ελληνικού Περιπτέρου στην 61η Διεθνή Έκθεση Τέχνης – La Biennale di Venezia, από τις 9 Μαΐου έως τις 22 Νοεμβρίου 2026. Ακούγεται εμπειρία να βιώσουμε όλα όσα «ανακάτεψε» ο Ανδρέας Αγγελιδάκης από τη τη “ζωή” του Περιπτέρου ξεκινώντας από τη “γέννησή” του κατά την περίοδο του φασισμού και τη συνύπαρξη των ιστορικών εξελίξεων Ελλάδας και Ιταλίας με τη δική μας ελληνικότητα έως σήμερα.
Θα κλείσω με κάτι πιο έμμεσο, αλλά κάτι που θεωρώ πολύ ξεκάθαρα άμεσο και ουσιαστικό ενδεχομένως για τις πτυχές του έργου που θα μας εκπροσωπήσει στην Μπιενάλε Βενετίας, σχετικά με κάτι που ανέφερε ο Ανδρέας Αγγελιδάκης κατά την παρουσίαση για τις ιστορίες που τον ενδιαφέρουν και στέκεται, λέγοντας και φέρνοντας παραδείγματα: «Ας πούμε ότι 6 Δεκεμβρίου ήταν η πρώτη μάχη των Εξαρχείων, όπου ο Ξενάκης ήταν μέσα σ’ ένα κτίριο και μαζί με τους κομμουνιστές του κόψανε το μισό πρόσωπο…κτλ… κτλ…. Και μετά 6 Δεκεμβρίου ξανά, έχουμε μετά από χρόνια πάλι μια μάχη της Αθήνας. Εμένα η μάχη που μ’ ενδιέφερε ήταν η μάχη για τον Ζακ Κωστόπουλο, για τον οποίο δεν έγινε ποτέ μάχη, αλλά αυτό εγώ θεωρώ μάχη».
Info:
Ο Ανδρέας Αγγελιδάκης (γενν. 1968, Αθήνα) είναι αρχιτέκτονας και καλλιτέχνης ελληνικής και νορβηγικής καταγωγής με έδρα την Αθήνα. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Southern California Institute of Architecture στο Λος Άντζελες και στη συνέχεια στο Columbia University της Νέας Υόρκης. Η καλλιτεχνική του πρακτική αναπτύσσεται μέσα από ένα ευρύ φάσμα διεπιστημονικών ενδιαφερόντων που εκτείνονται στα πεδία της αρχιτεκτονικής, των εκδόσεων, της συγγραφής, του σχεδιασμού και της επιμέλειας εκθέσεων. Τα έργα του συχνά ξεκινούν ως ψηφιακές προσομοιώσεις και διερευνούν τις αλλαγές που έχει επιφέρει το διαδίκτυο στην αντίληψη και τη συμπεριφορά των χρηστών.
Η δουλειά του χαρακτηρίζεται από τη χρήση αρχιτεκτονικών σημαινόντων και τη δημιουργία περιβαλλόντων μέσα από τα οποία επαναδιαπραγματεύεται τη σχέση μεταξύ θεατή και έργου, αναδεικνύοντας την αλληλεπίδραση εξουσίας, χώρου και υποδομής. Στο έργο του η αρχιτεκτονική λειτουργεί ως όχημα διερεύνησης της ταυτότητας, ενώ η πόλη της Αθήνας και η έννοια του ερειπίου –αρχαίου, σύγχρονου ή ψηφιακού– επανέρχονται ως κεντρικά μοτίβα. Τόσο οι εγκαταστάσεις όσο και τα κείμενά του συγκροτούν αφηγηματικά περιβάλλοντα που επανεξετάζουν τα όρια μεταξύ πραγματικού και εικονικού, ιστορικής μνήμης και μυθοπλασίας, ειλικρίνειας και χιούμορ.
Το έργο του έχει παρουσιαστεί σε σημαντικούς θεσμούς διεθνώς, όπως το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, το Ίδρυμα Ωνάση, η documenta 14 (Αθήνα και Κάσελ), το Museum of Contemporary Art Chicago, η Hayward Gallery, το ETH Zurich και το Louisiana Museum of Modern Art. Έργα του ανήκουν σε σημαντικές συλλογές διεθνώς, μεταξύ των οποίων το ΕΜΣΤ, το Ίδρυμα Ωνάση, το Art Institute of Chicago, το Nasjonalmuseet, καθώς και άλλες δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές.
Ο Γιώργος Μπεκιράκης ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Σπούδασε Μουσειολογία και Σχεδιασμό Εκθέσεων και συνέχισε μεταπτυχιακές σπουδές στις Πολιτισμικές και Κινηματογραφικές Σπουδές στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Από το 2012 έως σήμερα έχει υλοποιήσει projects με την υποστήριξη πολιτιστικών φορέων όπως το Υπουργείο Πολιτισμού της Ελλάδας, το NEON Organization for Culture and Development, η Στέγη Ιδρύματος Ωνάση και η Eleusis European Capital of Culture 2023. Πέρα από το επιμελητικό του έργο συνεργάζεται τακτικά με καλλιτέχνες σε νέες εικαστικές παραγωγές και με καλλιτεχνικές πλατφόρμες όπως P.E.T. Projects, ΎΛΗ [matter]HYLE, Souzy Tros και Τ.Α.Μ.Α.
Κείμενά του έχουν δημοσιευθεί, μεταξύ άλλων, στο πλαίσιο της ατομικής έκθεσης του Θανάση Τότσικα «With Minerals and Track Threads» στη Sylvia Kouvali Gallery (2025) και στον κατάλογο της έκθεσης «Ephemeral Party» στο Carco Parking στην Αθήνα (2025). Είναι ο επιμελητής της ελληνικής συμμετοχής στην 61η Διεθνή Έκθεση Τέχνης – La Biennale di Venezia με καλλιτέχνη τον Ανδρέα Αγγελιδάκη.
Στις πρόσφατες επιμέλειές του περιλαμβάνονται εκθέσεις όπως «Institute of Post-Epicurean Garden» (Δροσιά Αττικής, 2020–σήμερα), «Heather stays at 505» στο Perianth Hotel (2021), «Prizing Eccentric Talents I–III» στο P.E.T. Projects (2021–2024), «Performative Encounters» στην ΎΛΗ [matter]HYLE (2021), «Oikonomia» στη The Breeder Gallery (2023), «Μυστήριο 110 Ορφέας» στο πλαίσιο της Ελευσίνας Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης (2024) και «ROOM505: LORE» στο Perianth Hotel (2025). Το επιμελητικό του έργο έχει παρουσιαστεί σε διεθνή μέσα όπως τα Artforum, Art in America, ArtReview, NERO Editions και Artsy.
Το έργο “Escape Room” του Ανδρέα Αγγελιδάκη υλοποιείται και εκτίθεται στο Ελληνικό Περίπτερο στην 61η Διεθνή Έκθεση Τέχνης – La Biennale di Venezia με τη χρηματοδότηση του Υπουργείου Πολιτισμού. Εθνικός Επίτροπος είναι ο Μητροπολιτικός Οργανισμός Μουσείων Εικαστικών Τεχνών Θεσσαλονίκης-MOMUS. Στρατηγικός υποστηρικτής είναι το Onassis Culture.
Επιπλέον υποστηρικτές είναι το ΕΚΚΟΜΕΔ (Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου Οπτικοακουστικών Μέσων και Δημιουργίας) μέσω του προγράμματος «Εξωστρέφεια», το Qualco Group, το Qualco Foundation, η Εθνική Τράπεζα Ελλάδος, οι Ιωάννης και Μάγια Μαρτίνου και η Ιωάννα Μαρτίνου. Το έργο πραγματοποιείται με την υποστήριξη του Οργανισμού Πολιτισμού και Ανάπτυξης ΝΕΟΝ, της Irene Y. Panagopoulos Collection, του Office for Contemporary Art Norway (OCA), της Αναστασίας Τσουρεκά-Σαρακάκη, του Perianth Hotel, της Αλίκης Μαρτίνου, των Γιώργου Πετρόχειλου και Διαμαντή Ξυλά, της Ειρήνης Λαιμού, του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, της εταιρείας «Η Τέχνη της Ζωής», του ARCH, του Polygreen Culture & Art Initiative (PCAI), της Ελένης Μαρτίνου και του Ανδρέα Μελά. Επίσημος χορηγός αερομεταφορών είναι η AEGEAN.
