Βρίσκομαι μέσα σε μία από τις αίθουσες στα σπλάχνα του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά. Η πρόβα μέρος της παράστασης – εγκατάστασης «WHAT DO WE OWE DEMOCRACY / ΤΙ ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» ξεκινάει σε λίγο και εγώ με απόλυτες δημοκρατικές διαδικασίες μπαίνω στην αίθουσα.
Ο Νίκος Διαμαντής παρών στην πρώτη σειρά καθισμάτων δείχνει να απολαμβάνει τους ηθοποιούς που κάνουν το πρώτο «πέρασμα» στα κομμάτια τους.
Ο καλλιτεχνικός Διευθυντής του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά εμπνεύστηκε μια φιλόδοξη και άκρως πρωτότυπη δράση φέρνοντας κοντά 30 και πλέον αναγνωρισμένους καλλιτέχνες από τον χώρο της λογοτεχνίας, των εικαστικών και του θεάτρου, με στόχο τη δημιουργία συνεργειών και την κοινωνική ευαισθητοποίηση, με θέμα τη Δημοκρατία και εστιάζοντας στο τρίπτυχο: Υγεία – Γλώσσα– Τροφή.
Η φιλόδοξη αυτή δράση αποτελεί συνεργασία του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά με το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2024, το οποίο στο φετινό του πρόγραμμα έχει συνοδοιπόρο τη ΔΕΗ, που στηρίζει ως Μεγάλος Χορηγός ενεργά τον μεγάλο πολιτιστικό θεσμό της χώρας μας, αναγνωρίζοντας την τεράστια σημασία του πολιτισμού στη διαμόρφωση ενός καλύτερου αύριο.
Λόγος, κίνηση, μουσική, εικόνα όλα σε μια αρμονική, συνεργατική συνύπαρξη. Μόνο που σήμερα όλα θα τα γευτώ για λίγο, μερικές μόνο στιγμές πριν την αποκάλυψη αυτής της πολυαναμενόμενης παράστασης-εγκατάστασης. Γιατί αυτή τη παράσταση-εγκατάσταση αποτελείται από θεατρικά δρώμενα και εικαστικές εγκαταστάσεις με πλήθος συντελεστών και σε τρία διαφορετικά τοπόσημα της πόλης: το Νοσοκομείο Σωτηρία (05/07/2024 στις 19:00), την Εθνική Βιβλιοθήκη (06/07/2024 στις 19:00) και την Ιχθυόσκαλα Κερατσινίου (07/07/2024 στις 19:00).
H ανθρώπινη ζωή, η ασθένεια και ο θάνατος, η πείνα, ο έρωτας, η ανθρώπινη γλώσσα, η σοφία, η επικοινωνία, τα σύγχρονα πεδία αλληλεπίδρασης, τα δημόσια πεδία πληροφόρησης, θέματα που μπαίνουν στο προσκήνιο μέσα από δραματουργίες χτισμένες σε κείμενα συγγραφέων. Η Δημοκρατία ιδωμένη μέσα από το φίλτρο της αλληλεγγύης, του σεβασμού, της ανθρωπιάς. Πρόκειται για μια «άκρως πολιτική παράσταση με την έννοια της υπαρξιακής πολιτικής δραματουργίας», αναφέρει στο ελc ο ίδιος ο Νίκος Διαμαντής.
«Δεν πρόκειται για τη Δημοκρατία με την αυστηρή πολιτική έννοια του όρου. Στο κέντρο είναι ο άνθρωπος, που σε πολύ ιδιαίτερες στιγμές, μόνος του, στην άκρη, σε ένα ακρογιάλι, σε ένα ακρωτήρι έρχεται αντιμέτωπος με ολόκληρο τον κόσμο. Όταν οι συνθήκες αλλάζουν, όταν έρχονται ανατροπές, εκεί φαίνεται η δημοκρατία. Στη συνύπαρξη.»
Μια «δραματουργία του επείγοντος» με τη συμμετοχή επτά συγγραφέων, δεκαπέντε ηθοποιών – performer, τριών εικαστικών επιμελητών και ενός σκηνοθέτη. Συμπεριφορές ανθρώπων εκφρασμένες μέσα σε διάφορες συνθήκες, υπό διαφορετικές γωνίες ανάδειξής τους που θέτουν ερωτήματα, συχνά άβολα, σπείρουν αμφιβολίες, συνεπαίρνουν το θυμικό.
Και σήμερα εδώ θα πάρω μια ελάχιστη γεύση από όσα θα συμβούν στις 5 Ιουλίου στο Νοσοκομείο Σωτηρία. Ένας πατέρας μέσα σε ένα νοσοκομείο, συντετριμμένος αγωνιά για το παιδί του, μια γυναίκα και ένας άνδρας, άνθρωποι πονεμένοι, σπαράζουν μπροστά στα μάτια μου.
Η Δημοκρατία δεν είναι μόνο μια μορφή διακυβέρνησης. Είναι μία ηθική επιταγή, μία κατάκτηση της βαθιάς ανθρώπινης υπόστασης. Και αυτό μας καλεί να αντιληφθούμε ο Νίκος Διαμαντής. Η μόνη του επιθυμία είναι να προβάλλει την ομάδα. Ζει μέσα από την ομάδα, ανασαίνει μέσα από την ομάδα. Ο Νίκος Διαμαντής θα μου ζητήσει ευγενικά να ολοκληρώσουμε τη φωτογράφιση για να συνεχίσει την πρόβα του. Θέλει όλα να γίνουν μυσταγωγικά, σε πλήρη συγκέντρωση των μελών της ομάδας που έχει γύρω του συσπειρώσει.
«Νιώθω υπερήφανος για όλους τους εμπλεκόμενους σε αυτό το εγχείρημα. Ειδικά οι συγγραφείς με τους οποίους συνεργάστηκα, 7 από τους καλύτερους που διαθέτουμε αυτή τη στιγμή στη χώρα μας (Ηλίας Μαγκλίνης, Μιχάλης Μακρόπουλος, Γλυκερία Μπασδέκη, Σοφία Νικολαΐδου, Νικήτας Σινιόσογλου, Βίβιαν Στεργίου, Χρήστος Χρυσόπουλος), μου έχουν παραδώσει κείμενα εξαίρετα, σπαρακτικά, χιουμοριστικά εκεί που πρέπει και με πολλές ποιότητες και θερμοκρασίες. Αυτό πραγματικά με κάνει να νιώθω υπερήφανος, γιατί αποτελεί την έμπρακτη απόδειξη πως ένα θέατρο, όπως αυτό του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά μπορεί να χτίσει με τη δυναμική του αυτές τις προωθημένες δράσεις. Το θέατρο είναι η πιο ανθρώπινη τέχνη που υπάρχει. Είναι φτιαγμένη με τα χέρια μας, από το ίδιο μας το αίμα. Και το κείμενο είναι το αίμα μας», θα μου πει και θα κλείσει πίσω μου την πόρτα. Η πρόβα συνεχίζεται…
